ഞാൻ ഇത്തയുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ച് അവരെ മേശയോട് ചേർത്ത് നിർത്തിക്കൊണ്ട് പതുക്കെ ചുംബിക്കാൻ തുടങ്ങി.
സമീറ ഇത്തയുടെ കൈകൾ എന്റെ തോളിൽ നിന്നും പതുക്കെ എന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളറിലേക്ക് നീങ്ങി. പുറത്ത് ജീവനക്കാരുടെ കസേരകൾ നീക്കുന്ന ശബ്ദവും, പേപ്പറുകൾ ഒന്നിച്ച് വെക്കുന്ന ശബ്ദവും അപ്പോഴും വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ നിമിഷവും കടന്നുപോകുമ്പോൾ ഓഫീസിലേക്ക് ആരെങ്കിലും വരാനുള്ള സാധ്യത കൂടുകയാണെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് രണ്ടുപേർക്കും അറിയാമായിരുന്നു.
“റഹീം, ഇനി അധികം സമയം കളയാൻ പറ്റില്ല. ഫയൽ ഒപ്പിടാൻ സാർ സീറ്റിൽ എത്തിയിട്ടുണ്ടാകും,” ഇത്ത എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു. ആ നോട്ടത്തിൽ ഇനിയും തീരാത്ത ആഗ്രഹത്തിന്റെ നേരിയ നിരാശയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, സാഹചര്യത്തിന്റെ ഗൗരവം അവർക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു.
ഞാൻ പതുക്കെ അവരിൽ നിന്നും അല്പം മാറി നിന്നു. എന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ കൃത്യമാക്കുമ്പോൾ ഹൃദയമിടിപ്പ് അപ്പോഴും സാധാരണ നിലയിലായിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇത്ത മേശപ്പുറത്തിരുന്ന കണ്ണടയെടുത്ത് വെയ്ക്കുകയും, സാരിയുടെ തലപ്പ് വളരെ കൃത്യമായി ഒതുക്കി തോളിലേക്ക് ഇടുകയും ചെയ്തു. ഒരൊറ്റ മിനിറ്റുകൊണ്ട്, ആ മുറിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന കാമുകിയുടെ ഭാവങ്ങളെല്ലാം മാറി അവർ വീണ്ടും വില്ലേജ് ഓഫീസറുടെ ഗൗരവത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തി.
“നീ ഇവിടെത്തന്നെ കുറച്ചു സമയം കൂടി കാത്തുനിൽക്ക്. ഞാൻ മുന്നിലെ ഓഫീസിലേക്ക് പോയി കാര്യങ്ങൾ നോക്കട്ടെ. ഫയൽ റെഡിയാക്കി ഞാൻ ആരെങ്കിലും വഴി നിന്നെ വിളിപ്പിക്കാം,” മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഔദ്യോഗിക ഫയൽ കയ്യിലെടുത്തുകൊണ്ട് ഇത്ത പറഞ്ഞു.
അവർ പതുക്കെ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ആരുമില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയ ശേഷം വളരെ സ്വാഭാവികമായി ഓഫീസിന്റെ മുൻഭാഗത്തേക്ക് നടന്നുപോയി.
മുറിയിൽ ഒറ്റയ്ക്കായ ഞാൻ സോഫയിലേക്ക് പതുക്കെ ചാരിയിരുന്നു. ഒരേസമയം ആയിഷയുടെ നിഷ്കളങ്കമായ പ്രണയവും, സമീറ ഇത്തയുടെ പദവിയും അവരുടെ രഹസ്യങ്ങളും എന്നെ വല്ലാത്തൊരു മായാവലയത്തിൽ എത്തിച്ചിരിക്കുകയാണ്.
ഏകദേശം പത്തു മിനിറ്റോളം ഞാൻ ആ പഴയ ക്വാർട്ടേഴ്സിനുള്ളിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് കാത്തുനിന്നു. മുറിയിലെ ചൂടും വെപ്രാളവും കാരണം വിയർപ്പുതുള്ളികൾ നെറ്റിയിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പുറത്ത് വില്ലേജ് ഓഫീസിലെ ആളുകളുടെ സംസാരവും വണ്ടികളുടെ ശബ്ദവും പതിവുപോലെ തുടർന്നു. തൊട്ടുമുൻപ് നടന്ന സംഭവങ്ങളുടെ ആവേശം അടങ്ങാത്തതുകൊണ്ട് ഹൃദയം അപ്പോഴും ശക്തമായി മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പെട്ടെന്നാണ് ക്വാർട്ടേഴ്സിന്റെ മുന്നിലെ വഴിയിലൂടെ വില്ലേജ് ഓഫീസിലെ താൽക്കാലിക ജീവനക്കാരനായ ഒരു പയ്യൻ നടന്നു വരുന്നത് കണ്ടത്. അവൻ വാതിലിനടുത്തെത്തി അകത്തേക്ക് നോക്കി.
“റഹീംിക്കയാണോ? സമീറ മാഡം വില്ലേജ് ഓഫീസറുടെ റൂമിലേക്ക് വരാൻ പറഞ്ഞു. ആ അതിർത്തി തർക്കത്തിന്റെ ഫയൽ സാർ ഒപ്പിട്ടു കഴിഞ്ഞു,” അവൻ വളരെ ഔദ്യോഗികമായി പറഞ്ഞു.
“ആ, ദാ വരുന്നു,” ഞാൻ വേഗം ഷർട്ടിന്റെ കോളറൊക്കെ ഒന്നുകൂടി ശരിയാക്കി ലുങ്കി ഒതുക്കിവെച്ച് അവനോടൊപ്പം മുന്നിലെ ഓഫീസിലേക്ക് നടന്നു.
ഓഫീസിനുള്ളിൽ കയറിയപ്പോൾ ആളുകളുടെ തിരക്ക് അല്പം കൂടി വർദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. വില്ലേജ് ഓഫീസറുടെ ക്യാബിന് മുന്നിൽ സമീറ ഇത്ത കയ്യിൽ ഫയലുകളുമായി നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാൻ എനിക്ക് അല്പം മടി തോന്നിയെങ്കിലും, ഇത്ത തികച്ചും ഒരു ഗവൺമെന്റ് ഓഫീസറുടെ ഭാവത്തിൽ ഗൗരവത്തോടെയാണ് എന്നെ നോക്കിയത്. ആ പഴയ മുറിയിൽ കണ്ട ആ കാമുകിയുടെ യാതൊരു ലക്ഷണങ്ങളും ആ മുഖത്ത് അപ്പോൾ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.
“റഹീം, ഇതാണ് അബ്ബുവിന്റെ പറമ്പിന്റെ ഫയൽ. വില്ലേജ് ഓഫീസർ ഒപ്പിട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇനി ഇത് താലൂക്ക് ഓഫീസിലേക്ക് അയക്കേണ്ട കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ ഇവിടെ നിന്ന് ചെയ്തോളാം. തൽക്കാലം ഈ കോപ്പി അബ്ബുവിനെ കാണിച്ചാൽ മതി, അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിഷമം മാറിക്കോളും,” ഇത്ത ചുറ്റുമുള്ളവർ കേൾക്കാൻ പാകത്തിൽ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു.