ഞാൻ ആ രുദ്രന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞ് സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു:
“രുദ്ര … നമ്മൾ മാത്രമാണോ? രാജ്യവും കൊട്ടാരവും ശത്രുക്കളുടെ പിടിയിലാണ്. ഈ രണ്ട് പേർ മാത്രം വെച്ച് ആ വലിയ സേനയെ എങ്ങനെ നേരിടും?”
അതിന് മറുപടിയായി രുദ്രന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ഭയവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു പടയാളിയുടെ ഗാംഭീര്യമുള്ള പുഞ്ചിരിയാണ് അവിടെ തെളിഞ്ഞത്. അവൻ തന്റെ വാളെടുത്ത് ഉറപ്പിച്ചു പിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“വ്യോമാ … പുറമെ കാണുന്ന പടയാളികളുടെ
എണ്ണമല്ല യുദ്ധത്തിൽ പ്രധാനം. ഈ ലോകത്തിന്റെ നിയമങ്ങൾക്ക് അതീതമായ ഗന്ധർവ ശക്തി അങ്ങയുടെ സിരകളിലുണ്ട്. പിന്നെ ഈ കാവൽക്കാരനായ ഞാൻ അങ്ങയുടെ നിഴലായി കൂടെയുണ്ട്. അതുപോലെ, ഇരുളിന്റെ മറവിൽ നിന്ന് ഈ രാജ്യത്തിന്റെ മോചനത്തിനായി പൊരുതാൻ തയ്യാറായ കുറച്ചുപേർ കൂടി നമുക്ക് കൂടെയുണ്ട്… ഈ കൊട്ടാരവും നമ്മുടെ രാജ്യവും തിരിച്ചുപിടിക്കാൻ ഞങ്ങൾ കുറച്ചുപേർ മാത്രം മതി! അങ്ങയുടെ കൈയിലെ ആ ദിവ്യവാൾ ആ ശത്രുക്കളുടെ കോട്ട തകർത്തെറിയും. നമുക്ക് മുന്നോട്ട് പോകാം !”
ഞങ്ങൾ കുറച്ചുദൂരം മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയതേയുള്ളൂ. പെട്ടെന്ന് ഞങ്ങളുടെ പുറകിൽ നിന്ന് ഭൂമിയെ പ്രകമ്പനം കൊള്ളിച്ചുകൊണ്ട് കുതിരകളുടെ കുളമ്പടികളുടെയും ആർപ്പുവിളികളുടെയും വലിയൊരു ശബ്ദം മുഴങ്ങി കേട്ടു.
ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. ശത്രുക്കൾ നമ്മെ പിന്തുടർന്നെത്തിയോ എന്ന ആശങ്കയോടെ ഞാൻ പെട്ടെന്ന് വാളും പിടിച്ച് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ആ കാഴ്ച കണ്ട് എന്റെ കണ്ണുകളെ എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല!
ഇരുളിന്റെ മറവിൽ നിന്ന്, നൂറുകണക്കിന് ധീരരായ പടയാളികൾ ആയുധമേന്തി ഞങ്ങൾക്ക് പിന്നാലെ അണിനിരന്ന് വരുന്നു! അതിലും ഉപരി, എന്റെ ഹൃദയത്തോട് അത്രയേറെ ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന, യുദ്ധങ്ങളിലും യാത്രകളിലും എപ്പോഴും എന്റെ കൂടെയുണ്ടാകണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന ആ പ്രിയപ്പെട്ട വെളുത്ത കുതിര—അതിന്റെ സർവ്വാംഗങ്ങളിൽ ദിവ്യമായൊരു തേജസ്സ് പൊതിഞ്ഞ്—നേരെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടിയടുക്കുന്നു!
.
ആ കാഴ്ച എന്റെ ഉള്ളിൽ പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത ഒരു വലിയ ആനന്ദം നിറച്ചു. വിരഹത്തിന്റെ നടുവിലും തോൽവിയുടെ ഇരുട്ടിലും തകർന്നുപോയ എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ഒരു പുതിയ സൂര്യൻ ഉദിച്ചുയർന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. പ്രകൃതി പോലും എന്നോടൊപ്പം യുദ്ധത്തിന് അണിനിരന്നിരിക്കുകയാണ്!
ആ വെളുത്ത കുതിര എന്റെ മുന്നിൽ വന്ന്
ഗാംഭീര്യത്തോടെ തലകുനിച്ച് നിന്നു. അതിന്റെ പുറത്തുവീണുകിടന്ന സുവർണ്ണ വസ്ത്രാലങ്കാരങ്ങൾ ആകാശത്തുനിന്നുള്ള അനുഗ്രഹം പോലെ തിളങ്ങി. ഞാൻ ഒരു നിമിഷം പോലും പാഴാക്കാതെ, ആ കുതിരയുടെ പുറത്തേക്ക് ചാടിക്കയറി കടിഞ്ഞാൺ പിടിച്ചു. എന്റെ ജീവനായ ആ വെളുത്ത കുതിര സന്തോഷത്താൽ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് മുൻകാലുകൾ ഉയർത്തി ഒച്ചവെച്ചു.
പിന്നെ ഞാൻ എന്റെ കൈയിലെ ആ മിന്നൽവാൾ ആകാശത്തേക്ക് ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച്, ആ നൂറുകണക്കിന് പടയാളികളെ നോക്കി ഇടിമുഴക്കമുള്ള ശബ്ദത്തിൽ അലറി:
“പോരാളികളേ… നമ്മുടെ രാജ്യവും നമ്മുടെ പ്രാണന്റെ വിലയുള്ള മണ്ണും ചതിയിലൂടെ പിടിച്ചെടുത്ത ആ ശത്രുക്കളുടെ ചോരകൊണ്ട് നമ്മൾ ഇന്ന് പകരം വീട്ടും! മുന്നോട്ട്…”
എന്റെ ആ വാക്കുകൾക്കൊപ്പം ആ വെളുത്ത കുതിരയെയും പായിച്ച് ഞാൻ മുന്നോട്ട് കുതിച്ചു. എന്നോടൊപ്പം രുദ്രനും ..പിന്നിൽ ആ പടയാളികളുടെ ആർപ്പുവിളികളും ആവേശവും ആ താഴ്‌വാരത്തിന്റെ വായുവിനെപ്പോലും കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ കൊട്ടാരം ലക്ഷ്യമാക്കി പാഞ്ഞു!
.
.
കൊട്ടാരത്തിന്റെ പ്രധാന വാതിൽ തകർത്ത് അകത്തേക്ക് കുതിച്ചുകയറിയ ആ കാഴ്ച ഏവരെയും വിറപ്പിച്ചു. വെളുത്ത കുതിരപ്പുറത്ത്, കയ്യിൽ മിന്നൽപ്പിണറുകൾ ചിതറുന്ന ആ ദിവ്യവാളുമേന്തി നിൽക്കുന്ന കുമാരന്റെ കണ്ണുകളിൽ കാളകൂടവിഷത്തെക്കാൾ ഭീകരമായ അഗ്നിജ്വാല കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ അരികിൽ, ഗന്ധർവ ലോകത്തിന്റെ രൗദ്രഭാവമുള്ള ആ വിശ്വസ്ത പടയാളി ശത്രുക്കൾക്ക് നേരെ യമദേവനെപ്പോലെ പാഞ്ഞടുത്തു.