. കുതിരയുടെ കാൽപ്പാടുകളുടെ ശബ്ദം പുറത്ത് കേൾക്കാമായിരുന്നു.
കട്ടിലിനരികെ എന്നെയും നോക്കി നിൽക്കുന്ന അവളുടെ മുഖത്ത് ഒളിപ്പിക്കാനാവാത്ത ഒരു ഭാരവും വിഷമവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ദിവസങ്ങളോളം എന്നെ കാണാതെ കഴിയേണ്ടി വരുമെന്ന ചിന്ത അവളുടെ ആ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളെ പെട്ടെന്ന് ഈറനണിയിച്ചു.
ഞാൻ വേഗത്തിൽ അവളുടെ അരികിലെത്തി, അവളുടെ തോളുകളിൽ കൈകൾ വെച്ച് പതുക്കെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. എന്റെ മുഖത്തെ ഗൗരവവും പ്രയാസവും കണ്ട അവൾ സങ്കടം കടിഞ്ഞാണിട്ട് പിടിച്ചുകൊണ്ട് വിറയാർന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു:
“തീർച്ചയായും… ഈ യാത്ര ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയാത്തതാണോ വ്യോമ ? ഇത്രയും പെട്ടെന്ന് എന്നെയും പിരിഞ്ഞ് അങ്ങേക്ക് അന്യനാട്ടിലേക്ക് പോകേണ്ടതുണ്ടോ? എന്റെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ ഒരു ഭയമുണ്ട്… താങ്കൾ ഇല്ലാതെയുള്ള ഈ കൊട്ടാരം എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യതയായി തോന്നും.”
.
അവളുടെ ആ വാക്കുകളിലെ നിഷ്കളങ്കമായ സ്നേഹവും സങ്കടവും കണ്ട എന്റെ നെഞ്ച് പിടഞ്ഞു. ഞാൻ അവളുടെ ചെറിയ മുഖം എന്റെ കൈപ്പത്തികളിൽ കോരിയെടുത്ത്, ആ നെറ്റിയിൽ എന്റെ ചുണ്ടുകൾ ചേർത്തു.
എന്നിട്ട് അവളുടെ കണ്ണീരൊപ്പി ആശ്വാസത്തോടെ മന്ത്രിച്ചു:
“എനിക്കും നിന്നെപ്പിരിഞ്ഞ് ഒരിടത്തേക്കും പോകാൻ മനസ്സ് വരുന്നില്ല പ്രിയേ … എന്റെ ജീവന്റെ ഒരു പകുതി ഇവിടെ ബാക്കി വെച്ചാണ് ഞാൻ ആ പടിയിറങ്ങുന്നത്. എന്നാൽ രാജ്യത്തിന്റെ അതിർത്തിയും സുരക്ഷയും കാക്കേണ്ടത് ഒരു രാജാവിന്റെ കടമയാണ്. വിദേശരാജ്യങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധം ദൃഢമാക്കാൻ ഈ യാത്ര അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. എങ്കിലും നീ ഓർക്കുക…
എന്റെ ശരീരം മാത്രമേ ആ യാത്രയിൽ കൂടെയുണ്ടാകൂ, എന്റെ ആത്മാവും ചിന്തകളും മുഴുവൻ ഈ അന്തഃപുരത്തിൽ, നിന്റെ അരികിൽ തന്നെയായിരിക്കും. ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഞാൻ എന്റെ പ്രാണന്റെ അരികിലേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചെത്തും.”
അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം ചേർത്ത്, തന്റെ വിറയാർന്ന കൈകൾകൊണ്ട് എന്റെ അരയിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചു. ആ ആലിംഗനത്തിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന വിരഹത്തിന്റെ വേദനയും പ്രണയത്തിന്റെ ആഴവും ആ മുറിയെ മൂടിയിരുന്നു.
പുറത്ത് കുതിരയുടെ കുളമ്പടികൾ മുഴങ്ങിയപ്പോൾ, അവൾ പതുക്കെ തലയുയർത്തി എന്നെ നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിലെ സങ്കടം മാറ്റി ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയോടുകൂടി അവൾ എന്നോട് യാത്രാമൊഴി പറഞ്ഞു:
“പോകൂ വ്യോമ … ഞാൻ ഇവിടെ കാത്തിരിക്കും. വേഗം തിരിച്ചുവരണം… എന്റെ പ്രാർത്ഥനകൾ എന്നും താങ്കൾക്ക് കൂട്ടുണ്ടാകും.”
ഞാൻ ഒടുവിലായി അവളെ ഒന്നുകൂടി നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച്, ആ മുറിയുടെ പടിയിറങ്ങി പുറത്തേക്ക് നടന്നു. എങ്കിലും എന്റെ ഹൃദയം മുഴുവൻ ആ അന്തഃപുരത്തിലും ആ പ്രാണന്റെ അരികിലും തന്നെയായിരുന്നു.
അങ്ങനെ ഞാനും രുദ്രനും ഒരു വലിയ സൈന്യവും കൊട്ടാരത്തിൽ നിന്ന് നീങ്ങി …
.
അയൽരാജ്യത്തേക്കുള്ള ആ യാത്ര വെറുമൊരു കൊട്ടാര സൽക്കാരത്തിനപ്പുറം, രാജ്യത്തിന്റെ സുരക്ഷാകാര്യങ്ങളും അതിർത്തിയിലെ രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചകളും നിറഞ്ഞ അതികഠിനമായ ദിവസങ്ങളായിരുന്നു. പ്രാണപ്രിയയെ തനിച്ചാക്കിപ്പിരിഞ്ഞ ആ നിമിഷം മുതൽ എന്റെ മനസ്സ് ആ കൊട്ടാരത്തിന്റെ അന്തഃപുരത്തിൽ തന്നെയായിരുന്നു. പുറമെ രാജകീയ പ്രൗഢിയോടെയും ഗൗരവത്തോടെയും സദസ്സുകളിൽ ഇരുന്നെങ്കിലും, ഉള്ളിൽ ഓരോ നിമിഷവും ഒരു അഗ്നിപർവ്വതം പോലെ നീറുകയായിരുന്നു.
അയൽരാജ്യത്തിന്റെ അതിർത്തി കടന്ന് ആ വലിയ കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ തന്നെ എന്റെ മനസ്സിൽ അസ്വസ്ഥതകൾ ഇരച്ചുകയറിയിരുന്നു. ദിവസങ്ങൾ
ഓരോന്നായി കൊഴിഞ്ഞുപോയെങ്കിലും, എനിക്ക് അതൊരു യുഗത്തെക്കാൾ ദീർഘമായി തോന്നി.
രാവിലെ മുതൽ വൈകുന്നേരം വരെ നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ചർച്ചകളും, സങ്കീർണ്ണമായ രാഷ്ട്രീയ തന്ത്രങ്ങളും, അതിർത്തിയിലെ പ്രശ്നങ്ങളും ചർച്ച ചെയ്യുന്ന നീണ്ട സദസ്സുകളും എന്റെ ശരീരത്തെയും മനസ്സുകളെയും ഒരുപോലെ തളർത്തി. സൽക്കാരങ്ങളുടെയും ആഡംബരങ്ങളുടെയും നടുവിലിരുന്നപ്പോഴും, എന്റെ കൺമുന്നിൽ തെളിഞ്ഞുനിന്നത് മാസങ്ങൾ മാത്രം പ്രായമായ ഞങ്ങളുടെ പ്രണയവും, അവിടത്തെ അന്തഃപുരത്തിൽ എന്നെയും കാത്ത് തനിച്ചിരിക്കുന്ന എന്റെ പ്രാണപ്രിയയുടെ മുഖവുമായിരുന്നു.