രാത്രികളിൽ വിശ്രമത്തിനായി വലിയൊരു ശയ്യയിൽ കിടക്കുമ്പോൾ ഉറക്കം എന്റെ കണ്ണുകളെ തൊട്ടുതേടിയില്ല. കൊട്ടാരത്തിന്റെ കൊത്തുപണികൾ നിറഞ്ഞ ജനൽപ്പാളികളിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ, ആകാശത്തെ ചന്ദ്രൻ പോലും എന്നെ നോക്കി പരിഹസിക്കുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി.
“എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവൾ ഇപ്പോൾ ഒറ്റയ്ക്കായിരിക്കില്ലേ? അവൾക്ക് എന്തെങ്കിലും അസ്വസ്ഥതകൾ ഉണ്ടോ? അവൾ എന്നെ ഓർത്ത് കരയുന്നുണ്ടാവുമോ?”—ഈ ചിന്തകൾ ഓരോ നിമിഷവും എന്റെ നെഞ്ചുരുക്കി.
കൊട്ടാരത്തിലെ പരിചാരകർ എത്രയൊക്കെ ആഹാരവും മദ്യവും മുന്നിൽ കൊണ്ടുവെച്ചാലും, ആ അമൃത് പോലും എനിക്ക് ചവർപ്പായി തോന്നി. ദിവസങ്ങളുടെ എണ്ണം കുറഞ്ഞുവരുന്തോറും എന്റെ ഉള്ളിലെ ആധിയും ആകാംക്ഷയും ഇരട്ടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ആ രാജ്യത്തെ ചുമതലകളെല്ലാം എത്രയും പെട്ടെന്ന് തീർത്ത്, എന്റെ പ്രാണന്റെ അരികിലേക്ക് പറന്നെത്താൻ കഴിയുന്ന ആ നിമിഷത്തിനായി ഞാൻ മനസ്സുകൊണ്ട് വെമ്പൽകൊണ്ടിരുന്നു.
അങ്ങനെ സകല പ്രതിസന്ധികളെയും അതിജീവിച്ച്, ആ നീണ്ട ദിവസങ്ങൾക്കൊടുവിൽ ഞാൻ എന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ പടിവാതിൽക്കലേക്ക് കുതിരയെ പായിച്ചത് വല്ലാത്തൊരു ആത്മവേദനയോടെയും അതിലേറെയായൊരു പ്രണയത്താലുമായിരുന്നു.
ഒടുവിൽ എന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ പടിവാതിൽക്കൽ തിരിച്ചെത്തി. കുതിരയുടെ വേഗത കുറയ്ക്കാൻ പോലും കാത്തുനിൽക്കാതെ, ഞാൻ നേരെ കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് കുതിരയെ പായിച്ചു. അന്തഃപുരത്തിന്റെ കവാടത്തിൽ കുതിരയെ നിർത്തി
താഴേക്ക് ചാിയിറങ്ങി ഞാൻ വായുവിനെ വെല്ലുന്ന വേഗതയിൽ എന്റെ പ്രാണപ്രിയയുടെ മുറി ലക്ഷ്യമാക്കി ഓടിക്കയറി. ദിവസങ്ങളുടെ അകൽച്ചയ്ക്ക് വിരാമമിട്ട്, അവളെ ഒന്ന് കാണാനുള്ള വെമ്പലോടെ ഞാൻ ആ വാതിൽ തുറന്നു.
.
എന്നാൽ, അകത്തേക്ക് കയറിയ ആ നിമിഷം എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് നിലച്ചുപോയി.
.
.
കട്ടിലിന്റെ ഒരു കോണിൽ, കണ്ണുകൾ അല്പം കലങ്ങി, മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ഭാരവും സങ്കടവും തളംകെട്ടിനിൽക്കുന്ന ഭാവത്തിലാണ് അവൾ ഇരുന്നത്. ദിവസങ്ങളോളം എന്നെപ്പിരിഞ്ഞിരുന്നതിന്റെ വേദന കൊണ്ടാണോ അതോ മറ്റെന്തെങ്കിലും അസ്വസ്ഥത കൊണ്ടാണോ അവളുടെ ആ കണ്ണുകൾ ഈറനണിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്? ആ കാഴ്ച കണ്ട എന്റെ നെഞ്ചുപൊട്ടിപ്പോയി. ഞാൻ ധൃതിയിൽ അവളുടെ അരികിലേക്ക് ഓടിച്ചെന്ന് കാൽക്കൽ മുട്ടുകുത്തിയിരുന്ന്, വിറയാർന്ന കൈകൾകൊണ്ട് ആ മുഖം കോരിയെടുത്തു.
.
“പ്രിയേ… എന്താണ് നിനക്ക് പറ്റിയത്? ഇത്രയും ദിവസമായിട്ടും എന്റെ വിരഹം നിന്നെ ഇത്രയധികം തളർത്തിയോ? എന്തിനാണ് നിന്റെ ഈ കണ്ണുകൾ ഇത്രയധികം കലങ്ങിയിരിക്കുന്നത്? എന്നോട് പറയൂ, എന്റെ നെഞ്ചുരുകുന്നു…”
എന്റെ ശബ്ദം ആശങ്കയാൽ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എന്റെ പരിഭ്രാന്തിയും ആധിയും കണ്ട ആ നിമിഷം, അവളുടെ വിറയാർന്ന ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു ചെറിയ മന്ദഹാസം വിരിഞ്ഞു. ആ കണ്ണുകളിലെ സങ്കടം മാറി അവിടെ ഒരു പുതിയ പ്രകാശവും വികൃതി നിറഞ്ഞ ഒരു നാണവും തിളങ്ങി. അവൾ എന്റെ കയ്യിൽ സ്വന്തം കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു, പതുക്കെ എന്റെ വിരലുകൾ എടുത്ത് അവളുടെ വയറിനോട് ചേർത്തു വെച്ചുകൊണ്ട് താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ മന്ത്രിച്ചു:
“ഒന്നുമില്ല വ്യോമാ … കരഞ്ഞത് സങ്കടം കൊണ്ടല്ല… സന്തോഷം സഹിക്കാൻ വയ്യാതെ കണ്ണുനീർ വന്നുപോയതാണ്…”
ഞാൻ അമ്പരപ്പോടെയും അതിലുപരി ഭയത്തോടെയും
അവളെ നോക്കി.
“സന്തോഷമോ? പിന്നെ എന്താണ് ഈ മുഖത്തെ വിഷമം?”
അവൾ ലജ്ജയോടെ തല താഴ്ത്തി, എന്റെ കാതോരം ആ വലിയ വിശേഷം മന്ത്രിച്ചു:
“ഇനി അധികകാലം നമ്മൾ രണ്ടുപേർ മാത്രമായിരിക്കില്ല പ്രഭു… താങ്കളുടെയും എന്റെയും പ്രണയത്തിന്റെ അടയാളമായി, ഈ കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് ഒരു കുഞ്ഞു അതിഥി കൂടി വരാൻ പോകുന്നു… ഞാൻ ഒരമ്മയാകാൻ പോകുന്നു! താങ്കൾ ഒരു അച്ഛനാകാൻ പോകുന്നു!”
.
ആ വാക്കുകൾ എന്റെ കാതുകളിൽ വന്നുപതിച്ച ആ നിമിഷം, സകല ലോകവും നിശ്ചലമായിപ്പോയതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. മാസങ്ങളായി എന്നെ വേട്ടയാടിയ ആ യാത്രയുടെയും വിരഹത്തിന്റെയും എല്ലാ ക്ഷീണവും ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് മാഞ്ഞുപോയി. എന്റെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ ആനന്ദാശ്രുക്കളാൽ നിറഞ്ഞുതുളുമ്പി. തെരുവിന്റെ പരുക്കൻ വഴികളിൽ നിന്ന് ഈ കൊട്ടാരത്തിന്റെ ഉച്ചിയിലേക്ക് വിധി കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്ന എന്റെ പ്രാണൻ, ഇന്ന് എന്നെ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യവാനാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു!