രാജ്യമെങ്ങും വസന്തം നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ഒരു സായാഹ്നം. കൊട്ടാരത്തിന്റെ ഉയരമുള്ള മട്ടുപ്പാവിൽ, തണുത്ത കാറ്റേറ്റ് എന്റെ പ്രാണപ്രിയയോടും ഓടിച്ചാടി കളിക്കുന്ന എന്റെ അഞ്ചു വയസ്സുകാരൻ മകനോടുമൊപ്പം ഞാൻ ചിലവഴിക്കുകയായിരുന്നു. എന്റെ മകന്റെ കുറുമ്പും നിഷ്കളങ്കമായ ചിരിയും കണ്ടുനിൽക്കുന്ന
ആ നിമിഷം, കഴിഞ്ഞകാലത്തെ എല്ലാ ഇരുണ്ട രാത്രികളുടെയും വേദനകളെയും മായ്ച്ചുകളയുന്നതായിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന് താഴെ കൊട്ടാരത്തിന്റെ പ്രധാന കവാടത്തിലൂടെ വലിയൊരു കാറ്റ് വീശിയടിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. ഞങ്ങൾ മൂവരും അമ്പരപ്പോടെ മട്ടുപ്പാവിന്റെ കൈവരിയിലൂടെ താഴേക്ക് നോക്കി.
കൊട്ടാരത്തിന്റെ പടിവാതിൽ കടന്ന് അകത്തേക്ക് വരുന്നത് മറ്റാരും ആയിരുന്നില്ല—!
”വാഗ ” എന്റെ നാവ് മന്ത്രിച്ചു
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒപ്പം, വായുവിനെപ്പോലെ നിശബ്ദനും എന്നാൽ അതിമാനുഷികമായ ഗാംഭീര്യവുമുള്ള മറ്റൊരു യോദ്ധാവ് കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു. സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ ശരീരപ്രകൃതിയല്ല ആ ഭടന്; ഗന്ധർവലോകത്തിന്റെ തേജസ്സും കാവൽഭടന്റെ രൗദ്രഭാവവും ആ മുഖത്ത് ജ്വലിച്ചുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആ കാഴ്ച കണ്ടതും എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തെന്നില്ലാത്തൊരു ജാഗ്രതയും ആദരവും ഉണർന്നു. ഞാൻ വേഗത്തിൽ താഴേക്ക് നടന്നുചെന്നു. ഗുരുവിന്റെയും കൂടെയുള്ള ദിവ്യയോദ്ധാവിന്റെയും മുന്നിൽ ഞാൻ ആദരവോടെ നിന്നു.
ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് പുഞ്ചിരിയോടെ നടന്നുവന്ന ആ ഗുരു, തന്റെ നീണ്ട താടി തലോടിക്കൊണ്ട് ഗാംഭീര്യവും സ്നേഹവും നിറഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ സംസാരിച്ചുതുടങ്ങി:
“കുഞ്ഞേ … ഇത്രയും കാലം അങ്ങയുടെ ജീവന് നിഴലായി നിന്ന പടയാളിയുടെ നിയോഗം പോലെ . ഇനി ഈ രാജ്യത്തിന്റെ പുതിയ അവകാശിയായ, നമ്മുടെ ചെറിയ രാജകുമാരന്റെ സംരക്ഷണവും ഏറ്റെടുക്കാൻ ഗന്ധർവലോകത്തുനിന്നും സാക്ഷാൽ ഗന്ധർവരാജൻ അയച്ച നേരിട്ടുള്ള പടയാളിയാണ് ഇയാൾ! ഇനി ഈ കുഞ്ഞിന്റെ ഒരു രോമത്തിൽ പോലും സ്പർശിക്കാൻ ഈ ഭൂമിയിലെ ഒരു ശക്തിക്കും കഴിയില്ല.”
ഗുരുവിന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട ആ നിമിഷം, എന്റെ ഹൃദയം അഭിമാനത്താൽ നിറഞ്ഞുതുളുമ്പി. എന്റെ മകനെ നോക്കിക്കൊണ്ട് ആ ദിവ്യയോദ്ധാവ് ഒരു മുട്ടുകുത്തി ആദരവോടെ വാളുവെച്ചു വണങ്ങി. പ്രകൃതി പോലും ആ നിമിഷത്തിന്
സാക്ഷിയെന്നോണം ഒരു മനോഹരമായ കാറ്റായി ഞങ്ങളെ തലോടി കടന്നുപോയി.
ഗുരു ഗന്ധർവലോകത്തുനിന്നെത്തിയ ആ പുതിയ കാവൽ ഭടനെ കൊട്ടാരത്തിൽ നിർത്തി യാത്രപറഞ്ഞു മടങ്ങി, കൊട്ടാരത്തിന്റെ ആ മട്ടുപ്പാവിൽ തിളങ്ങിനിന്ന ആ നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കിക്കൊണ്ട് ഞാൻ കുറേനേരം നിന്നു. എന്റെ മനസ്സ് സന്തോഷം കൊണ്ടും കൃതജ്ഞത കൊണ്ടും ഒരുപോലെ നിറഞ്ഞുതുളുമ്പുകയായിരുന്നു.
വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ്, എന്റെ ജീവന് കാവലായി ഗന്ധർവൻ അയച്ചുതന്ന രുദ്രൻ . എന്റെ നിഴലായി, എന്റെ ഓരോ ശ്വാസത്തിനും തണലായി നിന്ന്, എനിക്കുവേണ്ടി തന്റെ ജീവിതം തന്നെ മാറ്റിവെച്ച ആ മനുഷ്യൻ… ഇന്ന് എന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ കിരീടം വെക്കാത്ത മറ്റൊരു കാവൽക്കാരനായി അവൻ മാറിവളർന്നിരിക്കുന്നു. അന്ന് അവൻ നൽകിയ ആത്മവിശ്വാസമാണ് എന്നെയും എന്റെ കുടുംബത്തെയും ഈ സിംഹാസനത്തിലേക്ക് തിരികെ എത്തിച്ചത്.
ഇപ്പോൾ, അതേ ഗന്ധർവലോകത്തുനിന്ന് എന്റെ മകന്റെ സംരക്ഷണത്തിനായി മറ്റൊരു ശക്തനായ പോരാളി കൂടി എത്തിയിരിക്കുന്നു! ദൈവീകമായ ആ നിയോഗം ആലോചിച്ചപ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ ആനന്ദാശ്രുക്കളാൽ നിറഞ്ഞു.
എന്റെ തൊട്ടടുത്തുതന്നെ പുഞ്ചിരിയോടെ നിന്നിരുന്ന എന്റെ പ്രാണപ്രിയ, എന്റെ കൈകളിൽ മെല്ലെ തൊട്ടുകൊണ്ട് അവളുടെ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ മന്ത്രിച്ചു:
“കണ്ടില്ലേ വ്യോമാ … നമ്മൾ അനുഭവിച്ച ഇരുണ്ട രാത്രികൾക്കും കഷ്ടപ്പാടുകൾക്കും വിരാമമായിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ പ്രണയത്തിന്റെ അടയാളമായ ഈ കുഞ്ഞിനെ സംരക്ഷിക്കാൻ സാക്ഷാൽ ആകാശത്തിന്റെ ശക്തികൾ തന്നെ കാവലുണ്ട്. ഇനി നമുക്ക് എന്തിനാണ് ഭയം? നമ്മുടെ ജീവിതം ഇനി വസന്തം പോലെ സുന്ദരമായിരിക്കും…”