ആ വധശിക്ഷ പോലെയുള്ള പോരാട്ടത്തിൽ ശത്രുക്കളുടെ ആയുധങ്ങൾ കുമാരന്റെ ശരീരത്തിൽ തട്ടി ചില്ലുകൊട്ടാരം പോലെ തകർന്നുപോയി. കുമാരന്റെ ശരീരത്തിൽ ആവാഹിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഗന്ധർവശക്തി ഒരു സിംഹത്തിന്റെ രൗദ്രതയോടെ ഉണർന്നുപ്രവർത്തിക്കുകയായിരുന്നു!
കൊട്ടാരത്തിന്റെ ഓരോ കോണിലും ശത്രുക്കളുടെ ചോരപ്പുഴ ഒഴുകി. ചതിയനായ ആ ചെറിയ അച്ഛന്റെ സൈന്യത്തിന് മുന്നിൽ ഒരു
ഭീകരമായ കാളരാത്രി തീർത്തുകൊണ്ട്, സിംഹത്തിന് തുല്യമായ രൗദ്രതയോടെ കുമാരൻ ആ കൊട്ടാരത്തെ മുഴുവൻ ശത്രുമുക്തമാക്കി.
ഒടുവിൽ, ചതിയുടെ അമരക്കാരനായ ചെറിയച്ഛന്റെ തല ആ മിന്നൽവാളിന്റെ ഒരൊറ്റ ആഘാതത്തിൽ താഴെ വീണപ്പോൾ, ആ രാജ്യത്തിന്റെ ആകാശത്ത് യുദ്ധത്തിന്റെ പുകപടലങ്ങൾ മാഞ്ഞ് വിജയശ്രീലാളിതനായ ഒരു പുതിയ പ്രഭാതം ഉദയം ചെയ്തു.
ആ രാജ സഭയുടെ മുന്നിൽ വിജയശ്രീലാളിതനായി നിൽക്കുമ്പോഴും, കുമാരന്റെ ഹൃദയം വല്ലാത്തൊരു അഗ്നിപർവ്വതം പോലെ നീറുകയായിരുന്നു. സിംഹാസനത്തിന്റെ പടവുകളിൽ തൊട്ടുനിൽക്കെ, അവന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ഒരുമിച്ച് ഇരച്ചുകയറിയത് മൂന്ന് വികാരങ്ങളായിരുന്നു—തനിക്ക് ജന്മം നൽകിയ മാതാപിതാക്കളെ ദയയില്ലാതെ അറുത്തുമാറ്റിയതിന്റെ തീരാത്ത സങ്കടം, ചതിയന്മാരായ ശത്രുക്കളോട് അടങ്ങാത്ത കടുത്ത ദേഷ്യം, അതിലേറെ ആ ചതിയുടെ ചോരത്തുള്ളികളോടുള്ള വെറുപ്പ്!
സിംഹാസനത്തിന്റെ മുന്നിൽ ചോര വാർന്നൊലിക്കുന്ന വാളുമായി നിൽക്കുമ്പോൾ കുമാരന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ചോരക്കണ്ണീരുകൾ പൊഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തനിക്ക് ജന്മം തന്ന, ഈ രാജ്യത്തിന് നീതി തന്ന മാതാപിതാക്കൾ ആ കൊട്ടാരത്തിന്റെ തറയിൽ ചോരയിൽ കുളിച്ചു കിടന്ന കാഴ്ച അവന്റെ മനസ്സിൽ ആഞ്ഞടിച്ചു. അവൻ ആ മഹാസിംഹാസനത്തിന്റെ മുന്നിലേക്ക് നടന്നു കയറിയത് ഒരു രാജാവായല്ല, മറിച്ച് എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു മകന്റെ നെഞ്ചുപൊട്ടുന്ന വേദനയോടെയാണ്.
വിജയശ്രീലാളിതനായി കൊട്ടാരത്തിന്റെ മുകളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് നോക്കിയ ഞാൻ കണ്ടത്, തന്റെ ഭടന്മാരുടെയും ഗന്ധർവ ശക്തിയുടെയും മുന്നിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കാനാവാതെ ചിതറിപ്പോയ ശത്രുസൈന്യമാണ്. ജീവനുംകൊണ്ട് പാഞ്ഞുപോകുന്ന ആ ചതിയന്മാരുടെ പാഴ്‌ശ്രമങ്ങളെ പരിഹസിച്ചുകൊണ്ട്, ആ മിന്നൽവാൾ ഒരിക്കൽക്കൂടി ഞാൻ ആകാശത്തേക്ക് ഉയർത്തിക്കാട്ടി. അലർച്ചയോടെ ഓടിപ്പോകുന്ന ശത്രുക്കളെ നോക്കി തന്റെ വിജയം പ്രഖ്യാപിച്ച ആ നിമിഷം, ആ രാജ്യത്തിന്റെ മണ്ണിൽ നീതി
പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു. ആകാശത്ത് കാർമേഘങ്ങൾ മാറി പുതിയൊരു സൂര്യൻ തേജസ്സോടെ ഉദിച്ചുയർന്നു.
ശത്രുക്കളിൽ നിന്ന് കൊട്ടാരം പൂർണ്ണമായി മോചിപ്പിക്കപ്പെട്ട ആ പുലരിയിൽ തന്നെ , ഞാൻ എന്റെ പ്രാണപ്രിയയെയും തന്റെ പിഞ്ചോമനയേയും സുരക്ഷിതമായി കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ യാഗശാലയിലേക്ക് യാത്രയായി.
അവിടെ, ഗുരുവിന്റെ കാവലിൽ ഇരുന്ന പ്രാണപ്രിയയുടെ കണ്ണുകൾ തന്നെക്കാണാൻ വന്ന തന്റെ പ്രിയതമനെ കണ്ടതും ആനന്ദാശ്രുക്കളാൽ നിറഞ്ഞുതുളുമ്പി. ഞാൻ അവരെ രണ്ടുപേരെയും വാരിപ്പുണർന്നു. തന്റെ പ്രാണന്റെ നെഞ്ചിൽ ചേർന്നുറങ്ങുന്ന കുഞ്ഞിന്റെ നെറ്റിയിൽ സ്നേഹത്തോടെ ചുണ്ടുകൾ ചേർത്ത്, ഞാൻ ആ മനോഹര കുടുംബത്തെയും കൂട്ടി സ്വന്തം കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
ജനങ്ങൾ പൂമാലകളോടെയും ആരവങ്ങളോടെയും തങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട രാജാവിനെയും രാജ്ഞിയെയും വരവേറ്റു.
***************************************************
അതിനുശേഷം അങ്ങോട്ട്, ആ രാജ്യത്തിന്റെ സുവർണ്ണ കാലഘട്ടമായിരുന്നു. അഞ്ചു വർഷങ്ങൾ ഒരേയൊരു മാന്ത്രികസ്വപ്നം പോലെ കടന്നുപോയി. രാജാവിന്റെ മിടുക്കായ ഭരണത്തിൽ ആ നാട് സസ്യശ്യാമളമൃഗങ്ങളാൽ സമൃദ്ധമായി. പ്രജകൾ പരസ്പരം സ്നേഹത്തോടും സമാധാനത്തോടും കൂടി ജീവിച്ചു. യുദ്ധത്തിന്റെ കറുത്ത പാടുകൾ മാഞ്ഞ് ആ കൊട്ടാരം വീണ്ടും പൂവണിഞ്ഞു.
ഈ അഞ്ചു വർഷങ്ങൾക്കിടയിൽ, ആ കൊട്ടാരത്തിന്റെ വരാന്തകളിൽ ഓടിച്ചാടിനടക്കുന്ന ഒരു കൊച്ചു രാജകുമാരൻ എല്ലാവരുടെയും കണ്ണിലുണ്ണിയായി മാറി. അന്ന് യാഗശാലയിൽ പിറന്നുവീണ ആ കുഞ്ഞ് ഇന്ന് അഞ്ചു വയസ്സിന്റെ ചുറുചുറുക്കോടെ, അച്ഛന്റെ ധീരതയും അമ്മയുടെ സൗന്ദര്യവും ഒത്തിണങ്ങിയ ഒരു തേജസ്സായി വളർന്നിരുന്നു.