ഗുരുവിന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഞാൻ അമ്പരപ്പോടെ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി.
ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോട് ചോദിച്ചു
“ഗുരുവേ… എന്താണ് ഈ പറയുന്നതിന്റെ അർത്ഥം? എന്റെ മാതാപിതാക്കളെ നഷ്ടപ്പെട്ടു, രാജ്യം ശത്രുക്കൾക്കടിമപ്പെട്ടു. ഇതിലൊക്കെ എന്ത് നിയോഗമാണ് ഉള്ളത്?”
അദ്ദേഹം ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയോടെ എന്നെ നോക്കി തലയാട്ടി. എന്നിട്ട് ഹോമാഗ്നിയുടെ ജ്വാലയിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“കുഞ്ഞേ … നിന്റെ ആത്മാവും നിന്റെ ജാതകവും സാധാരണ മനുഷ്യരുടേതല്ല. ഈ ഭൂമിയിലെ സാമാന്യ നിയമങ്ങൾക്ക് അതീതമായി, അദൃശ്യനായ ഒരു ഗന്ധർവ ശക്തിയുമായി നിന്റെ ആത്മാവ് നൂറ്റാണ്ടുകളായി ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. നിന്റെ ഈ വിശ്വസ്തനായ പടയാളി വെറുമൊരു സാധാരണ ഭടനാണെന്ന് കരുതണ്ട ; അവൻ ആ ഗന്ധർവ ലോകത്തിന്റെ മുന്നിരയിലെ ഏറ്റവും ശക്തനായ പോരാളിയാണ്!”
ഞാൻ കേട്ടത് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ ഒന്നു പിന്നോട്ട് വെട്ടിവീണു. എന്റെ നിഴലായി, എന്റെ ജീവനായി എപ്പോഴും കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ഈ മനുഷ്യൻ ഗന്ധർവന്റെ പോരാളിയോ?!
ഞാൻ അമ്പരപ്പോടെ രുദ്രനെ നോക്കി.
അവന്റെ മുഖത്ത് യാതൊരു ഭാവമാറ്റവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു ദൈവീകമായ ഗാംഭീര്യം ആ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.
അദ്ദേഹം തുടർന്നു:
“അതെ കുഞ്ഞേ … നിന്റെ സംരക്ഷണത്തിനായി ആ ഗന്ധർവൻ നേരിട്ട് നിനക്ക് നൽകിയ സമ്മാനമാണ് ഈ പടയാളി. അതുകൊണ്ടാണ് ഏത് കൊടുംകാട്ടിലും ശത്രുക്കൾക്കിടയിലും അവൻ നിന്റെ നിഴലായി നിനക്ക് കാവൽ നിന്നത്. നിന്നെയും നിന്റെ വംശത്തെയും സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് ആ ഗന്ധർവന്റെ കടമയാണ്.
ആ കടമ നിറവേറ്റാൻ അവന് ഈ ഭൂമിയിൽ ഒരു കാര്യം സാധ്യമാക്കേണ്ടതുണ്ട്—അത് നിന്റെ ആത്മാവിന്റെ പ്രണയത്തിൽ നിന്ന് പിറക്കാൻ പോകുന്ന ആ കുഞ്ഞിന്റെ ജനനമാണ്. ആ കുഞ്ഞിനെ ഈ ഭൂമിയിൽ സുരക്ഷിതമായി എത്തിക്കുക എന്നതാണ് ഈ വലിയ നിയോഗം!”
അദ്ദേഹം എന്റെ പ്രാണപ്രിയയുടെ വയറിലേക്ക് ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“ആ ദൗത്യത്തിന്റെ ആദ്യ ഘട്ടം നീ ഇതിനകം വിജയകരിച്ചു കഴിഞ്ഞു. ഇനി വേണ്ടത് ആ കുഞ്ഞിന്റെ ഈ ഭൂമിയിലെ ജനനമാണ്. ആ കുഞ്ഞ് ഈ ലോകത്തിലേക്ക് കണ്ണുതുറക്കുന്ന ആ നിമിഷം, ആ ഗന്ധർവന്റെ മുഴുവൻ ദിവ്യശക്തിയും നിന്റെ ഞരമ്പുകളിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തും. ആ ശക്തിയാൽ നിനക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടതെല്ലാം, ആ കൊട്ടാരവും സിംഹാസനവും ശത്രുക്കളുടെ രക്തത്തിൽ നിന്ന് നിനക്ക് തിരിച്ചുപിടിക്കാം! അതിനാൽ നീ ഒന്നിനെയും കുറിച്ച് ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല, ആ ശക്തി ഇപ്പോൾ നിനക്ക് ചുറ്റുമുണ്ട്.”
ഗുരുവിന്റെ വാക്കുകൾ എന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിയപ്പോൾ, എന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പാഞ്ഞുപോയി. ഭയത്തിന്റെ ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് എന്റെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു അഗ്നിജ്വാല ആഞ്ഞടിക്കുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി. വരാനിരിക്കുന്ന ആ മഹാശക്തിയുടെയും എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെയും ചിന്ത ആ യാഗശാലയുടെ അന്തരീക്ഷത്തെ ആകെ മാറ്റിമറിച്ചു.
.
.
ആ യാഗശാലയുടെ അന്തരീക്ഷം ആകെയൊരു പ്രത്യേക ദിവ്യപ്രകാശത്തിൽ ആണ്ടുനിൽക്കുന്നതിനിടയിലാണ്, എന്റെ പ്രാണപ്രിയയുടെ മുഖത്ത് അപ്രതീക്ഷിതമായി പെട്ടെന്നൊരു വേദനയുടെ നിഴൽ പരന്നത്.
അവളുടെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പുകണങ്ങൾ പൊടിഞ്ഞു. അവൾ വിറയാർന്ന കൈകൾകൊണ്ട് വയറ്റിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ച് ഒരു ചെറിയ നിലവിളിയോടെ എന്റെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.
“വ്യോമാ … എനിക്ക്… വയ്യ… വയറിലൊരു തീ കത്തുന്നത് പോലെ…”
അവളുടെ ശബ്ദം ഇടറിപ്പോയി.
ഞാൻ
പരിഭ്രാന്തനായി അവളെ വാരിയെടുത്ത്, ആ യാഗശാലയുടെ ഒരു കോണിലുണ്ടായിരുന്ന പഴയൊരു കട്ടിലിലേക്ക് കിടത്തി .
ഗുരുവിന്റെ മുഖത്ത് അപ്പോൾ ഒരു ഗൗരവവും എന്നാൽ കൃതാർത്ഥവുമായ ഭാവം നിറഞ്ഞു.
“ഭയപ്പെടേണ്ട കുമാരാ… സമയം അടുത്തെത്തിയിരിക്കുന്നു. ഗന്ധർവന്റെ ശക്തി ഈ ഭൂമിയിൽ പൂർണ്ണമാകാനുള്ള നിയോഗം ഇവിടെ നടപ്പാവുകയാണ്!” അദ്ദേഹം ഗാംഭീര്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.
പെട്ടെന്ന് ആ യാഗശാലയുടെ അന്തരീക്ഷം യാതൊരു ശബ്ദവുമില്ലാതെ കീറിമുറിച്ചു കൊണ്ട്, ആകാശത്തിന്റെ ഏതോ ലോകത്തുനിന്നെന്നപോലെയുള്ള രണ്ട് ദിവ്യസ്ത്രീകൾ—ഗന്ധർവന്റെ തോഴിമാർ—അവിടേക്ക് കടന്നുവന്നു. അവരുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും പ്രകൃതിയുടെ സുഗന്ധവും നിലാവിന്റെ പ്രകാശവും പരന്നൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മനുഷ്യലോകത്തെ ഏതെങ്കിലും വൈദ്യന്മാരുടെയോ പരിചാരകരുടെയും സഹായമല്ല, മറിച്ച് ആകാശത്തിന്റെ നിയമങ്ങൾക്കനുസരിച്ചുള്ള പ്രസവശുശ്രൂഷയാണ് അവിടെ ആരംഭിച്ചത്.