അവൾ കതകിനോട് ചേർന്നുനിന്ന് അടക്കിപ്പിടിച്ച സ്വരത്തിൽ മന്ത്രിച്ചു: “കിച്ചു… വേണ്ടടാ… മഹിയേട്ടൻ ഇപ്പോൾ ഉണരും. എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു. നമുക്ക് മറ്റൊരു സമയം നോക്കാം.”
“പ്ലീസ് ചേച്ചി … ഒരു അഞ്ചു മിനിറ്റ്… അതിൽ കൂടുതൽ ഞാൻ എടുക്കില്ല…
കിച്ചുവിന്റെ സ്വരത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു ആവേശവും യാചനയുമുണ്ടായിരുന്നു..
അവന്റെ ആ ദയനീയമായ അപേക്ഷ നിരസിക്കാൻ ചിത്രയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.. മഹിയേട്ടൻ ഉണരുന്നതിന് മുൻപ് ഇത് തീർക്കാം എന്ന ഉറപ്പിൽ അവൾ പതുക്കെ കതകിന്റെ ലോക്ക് തുറന്നു..
അകത്തേക്ക് കയറിയ കിച്ചു വേഗം കതക് അടച്ചു. മുന്നിൽ പൂർണ്ണ നഗ്നയായി, രാത്രിയുടെ പാടുകൾ ശരീരത്തിൽ പേറി നിൽക്കുന്ന ചിത്രയെ കണ്ടതും അവന്റെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി…
കിച്ചുവിന് ഒട്ടും സമയം കളയാനുണ്ടായിരുന്നില്ല… അവൻ അവളെ ബാത്റൂമിന്റെ ചുവരിലേക്ക് ചേർത്ത് നിർത്തി കുനിച്ചു..
മഹിയേട്ടൻ ഉണരുമോ എന്ന ഭയം അവളുടെ ഉള്ളിൽ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു… കിച്ചു തന്റെ യുവത്വത്തിന്റെ കരുത്തോടെ അവളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി.
ആവശ്യത്തോടെയുള്ള അവന്റെ ആ ചലനങ്ങൾ ചിത്രയെയും ഒരു നിമിഷം ഉന്മത്തയാക്കി…
അവൻ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ, കൃത്യം അഞ്ചു മിനിറ്റിനുള്ളിൽ അവൻ തന്റെ സകല വീര്യവും അവളുടെ ഉള്ളിലേക്ക് ചീറ്റിച്ചു… ആ ചൂട് തന്റെ ഉള്ളിൽ പടരുന്നത് അറിഞ്ഞ ചിത്ര കണ്ണുകളടച്ച് നിന്നു…
തളർച്ചയോടെ അവൾ കിതച്ചപ്പോൾ, കിച്ചു അവളുടെ നെറ്റിയിൽ മൃദുവായി ഒന്ന് ഉമ്മ വെച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ പരാതി ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണമായും മാറിയിരുന്നു…
അവൻ വേഗം വസ്ത്രങ്ങൾ ശരിയാക്കി, ആരും കാണാതെ പുറത്തേക്ക് കടന്നു. ചിത്ര വേഗം ഷവർ തുറന്ന് ആ തെളിവുകളെല്ലാം കഴുകിക്കളഞ്ഞു…
വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ മഹിയേട്ടൻ ബെഡിൽ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു കിടക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു. നെഞ്ചിടിപ്പോടെ അവൾ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് തന്റെ മുടി ഒതുക്കി…
ആ രാത്രിയിലെ അവസാന കടം കൂടി വീട്ടിയ ആശ്വാസത്തോടെ, ഒന്നുമറിയാത്തവളെപ്പോലെ അവൾ ജനലിലൂടെ പുറത്തെ പ്രഭാതം നോക്കി നിന്നു. ഇനി ഈ രഹസ്യങ്ങൾ തന്റെ ഉള്ളിൽ മാത്രം മരിക്കുമെന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു…
******************
മഹിയും ചിത്രയും അവരുടെ വീട്ടിലേക്കു യാത്ര തിരിക്കാൻ നേരം പാർവ്വതിയമ്മ ചിത്രയെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു. സ്നേഹത്തോടെ അവളുടെ നെറുകയിൽ ഒന്ന് തലോടിയിട്ട് പറഞ്ഞു, “മോളേ, നിനക്ക് ചൂടാൻ കുറച്ച് മുല്ലപ്പൂക്കൾ ഞാൻ മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ കരുതിയിട്ടുണ്ട്. അതുകൂടി എടുത്തോളൂ.”
ശരീരത്തിലെ വേദനയും മനസ്സിലെ ഭാരവും മറച്ചുപിടിച്ച് ചിത്ര പതുക്കെ മുകളിലേക്ക് നടന്നു. മുറിയിൽ ഇരുന്ന ആ മുല്ലപ്പൂക്കൾ കയ്യിലെടുക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വേഗം താഴേക്ക് ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് വാതിൽക്കൽ രാകേഷ് വന്നു നിന്നത്. അവന്റെ നിൽപ്പ് കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ ചിത്രയുടെ ശ്വാസം നിലയ്ക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
“രാകേഷ്… നീ ഇവിടെ?” അവൾ പരിഭ്രമത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി. “മാറൂ… എനിക്ക് താഴെ പോകണം, മഹിയേട്ടൻ കാത്തുനിൽക്കുകയാ.”
അവൾ അവനെ തള്ളിമാറ്റി പുറത്തേക്ക് കടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു…
എന്നാൽ രാകേഷ് അനങ്ങിയില്ല… അവൻ തന്റെ ഫോൺ പതുക്കെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും പുറത്തെടുത്തു… അതിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി അവൻ പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു…
ചിത്രയുടെ ഉള്ളൊന്ന് കാളി. അവളുടെ സ്വരം പതറി. “രാകേഷ്… വേണ്ട. നിനക്ക് എന്താ വേണ്ടത്? പ്ലീസ്… ഇന്നലെ രാത്രി നടന്നതൊന്നും എന്റെ അറിവോടെയല്ല. എന്നെ ഇങ്ങനെ പേടിപ്പിക്കരുത്.”
”പേടിപ്പിച്ചതല്ല ചേച്ചി… എനിക്കും ചില ആഗ്രഹങ്ങളില്ലേ?” അവൻ മുറിയിലേക്ക് ഒരടി കൂടി കയറി വാതിൽ പതിയെ ചാരി…
”രാകേഷ്, വാതിൽ ലോക്ക് ചെയ്യരുത്! മഹിയേട്ടൻ ഇപ്പോൾ വിളിക്കും,” അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവനെ തടയാൻ നോക്കി.