തന്നെ പിച്ചിച്ചീന്തിയവർക്കിടയിലൂടെ ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തവളെപ്പോലെ അവൾ നടന്നു…
യാത്ര പറയാൻ നേരം മഹിയേട്ടൻ വണ്ടി എടുക്കാനായി മാറിയ തക്കം നോക്കി അയ്യർ സാറും കൂട്ടരും അവളുടെ അരികിലേക്ക് അടുത്തു…
”എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നു മോളേ… ഇന്നലെ രാത്രി കിട്ടിയ സമ്മാനങ്ങളൊക്കെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ?”
അയ്യർ സാർ ഒരു വശപ്പിശകായ ചിരിയോടെ സ്വകാര്യമായി ചോദിച്ചു…
ചിത്രയുടെ ഉള്ളിലൊരു വിറയൽ പാഞ്ഞെങ്കിലും, അവൾ അത് പുറത്തു കാണിച്ചില്ല. നാണത്തോടെ തലതാഴ്ത്തി അവൾ ഒന്ന് മൂളി…
”ഇടയ്ക്കൊക്കെ ഇങ്ങോട്ട് വരണം… അല്ലെങ്കിൽ ഞങ്ങളെ അങ്ങോട്ട് ക്ഷണിക്കണം, കേട്ടല്ലോ?” രാഘവൻ മെല്ലെ മന്ത്രിച്ചു…
മഹിയേട്ടൻ വണ്ടിയുമായി ഉമ്മറത്തേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ, അവൾ അവരെ നോക്കി സമ്മതം എന്ന മട്ടിൽ ഒന്ന് തലയാട്ടി…
കാറിന്റെ മുൻസീറ്റിൽ മഹിയേട്ടന്റെ തൊട്ടടുത്ത് ഇരിക്കുമ്പോഴും, കഴിഞ്ഞ രാത്രിയുടെയും അല്പം മുൻപ് നടന്ന കാര്യങ്ങളുടെയും ഓർമ്മകൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ നീറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വണ്ടി ഗേറ്റ് കടന്ന് പുറത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ, കണ്ണാടിയിലൂടെ അവൾ അവരെ നോക്കി ഒന്നുക്കൂടി പുഞ്ചിരിച്ചു…
തന്റെ ഉള്ളിലെ ഈ കറുത്ത രഹസ്യങ്ങൾ മഹിയേട്ടൻ ഒരിക്കലും അറിയില്ലെന്ന ഉറപ്പിൽ, അവൾ സീറ്റിലേക്ക് ചാരിയിരുന്ന് പുറത്തെ കാഴ്ചകളിലേക്ക് കണ്ണുനട്ടു…
യാത്ര തുടങ്ങി പകുതി ദൂരം പിന്നിട്ടപ്പോൾ, അതുവരെ പുറത്തെ കാഴ്ചകളിൽ മുഴുകിയിരുന്ന ചിത്ര എന്തോ ഓർത്ത് പതുക്കെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു…
അവളുടെ ആ ചിരി കേട്ടപ്പോൾ മഹി ഒരു ചോദ്യഭാവത്തിൽ അവളെ ഒന്ന് നോക്കി…
പെട്ടെന്ന് പിടിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ ഒന്ന് പതറിയെങ്കിലും, ചിത്ര വേഗം ആത്മവിശ്വാസം വീണ്ടെടുത്തു…
”ഒന്നുമില്ല… അത് ഇന്നലെ രാത്രി ഡാൻസ് കളിച്ചതിന് സമ്മാനമായി അയ്യർ സാറും കൂട്ടരും എനിക്ക് തന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഓർത്തു ചിരിച്ചു പോയതാ,”
അത് പറയുമ്പോൾ അവൾ ഒന്നുകൂടി കുലുങ്ങി ചിരിച്ചു…
”നിനക്ക് സമ്മാനങ്ങൾ കിട്ടിയോ? എന്നിട്ട് അതൊന്നും ഞാൻ കണ്ടില്ലല്ലോ, എവിടെ?” മഹി ആശ്ചര്യത്തോടെ ചോദിച്ചു…
ചിത്ര വശ്യമായി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു…
“സമ്മാനങ്ങൾ ഒത്തിരി കിട്ടി മഹിയേട്ടാ… പക്ഷേ അതൊന്നും എടുത്തു കാണിക്കാൻ പറ്റുന്നതല്ല. കിട്ടിയതെല്ലാം അകത്താണ്!”
അവൾ പറഞ്ഞതിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലാകാതെ മഹി വീണ്ടും അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി…
അവൾ തന്റെ പുഞ്ചിരി വിടർത്താതെ തന്നെ തുടർന്നു, “സമ്മാനങ്ങൾ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അവരുടെ അനുഗ്രഹങ്ങളായിരുന്നു. അവരെല്ലാവരും കൂടി അത്രയേറെ സ്നേഹത്തോടെയും സന്തോഷത്തോടെയുമാണ് എന്നോട് പെരുമാറിയത്. ആ അനുഗ്രഹങ്ങളൊക്കെ ഞാൻ എങ്ങനെയാണ് ഇപ്പോൾ പുറത്തെടുത്ത് കാണിക്കുക?”
അത് കേട്ടപ്പോൾ മഹി ഒന്ന് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. അവളും ഒപ്പം കൂടി…
”ഹോ… ഇന്നലെ നിനക്ക് തിരിച്ചുപോരാൻ എന്ത് തിരക്കായിരുന്നു! ഇപ്പോൾ എന്തായി?” മഹി തമാശരൂപേണ ചോദിച്ചു…
ചിത്ര തൃപ്തിയോടെ ഒരു നെടുവീർപ്പിട്ടു. “ശരിയാ മഹിയേട്ടാ… ഇന്നലെ തന്നെ തിരിച്ചു വന്നിരുന്നെങ്കിൽ എനിക്ക് അതൊരു വലിയ നഷ്ടമായേനെ. ശരിക്കും പറഞ്ഞാൽ വളരെ നല്ല ആൾക്കാരാ അവരൊക്കെ!”
അവൾ അങ്ങനെ പറയുമ്പോൾ തന്റെ തുടയിടുക്കുകളിൽ അപ്പോഴും പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്ന ആ നനവ് അവളെ വീണ്ടും പഴയ ഓർമ്മകളിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. മഹിയേട്ടന്റെ തൊട്ടടുത്തിരുന്ന് ഈ നുണകൾ പറയാൻ അവൾക്കിപ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേക ആവേശം തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു…
വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ഉമ്മറത്ത് തന്നെ മായ അവരെയും കാത്ത് നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു…
കാറിൽ നിന്നിറങ്ങിയ ചിത്ര അവളെ കണ്ടതും മനപ്പൂർവ്വം ഒരു കപട ദേഷ്യം മുഖത്ത് വരുത്തി…
മായയെ നോക്കി ഒന്ന് കൊഞ്ഞനം കുത്തി കാണിച്ചിട്ട്, ദേഷ്യത്തിൽ ചവിട്ടിത്തുള്ളി അവൾ നേരെ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു…