വല്ലാത്തൊരു ആശ്വാസത്തോടെയും സംതൃപ്തിയോടെയും അവൾ പതുക്കെ തല തിരിച്ചു നോക്കി…
പക്ഷേ, ആ നിമിഷം അവളുടെ രക്തം മരവിച്ചുപോയി…
വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്നത് ആ കുട്ടിയല്ലായിരുന്നു. തങ്ങളെത്തന്നെ നോക്കി നിർവികാരയായി നിൽക്കുന്ന പാർവ്വതിയമ്മ!
ചിത്രയുടെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു… നഗ്നനായി തന്റെ മേൽ കിടക്കുന്ന രാകേഷിനെയും, അയാളെ സ്വീകരിച്ചു കിടക്കുന്ന തന്നെയും പാർവതിയമ്മ കണ്ടു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു…
പാർവതിയമ്മയുടെ കൈയ്യിൽ ആ മുല്ലപ്പൂക്കൾ ഉണ്ടായിരുന്നു… സ്നേഹത്തോടെ തന്റെ നെറുകയിൽ ചുംബിച്ച് മുകളിലേക്ക് വിട്ട അതേ അമ്മയുടെ മുന്നിൽ, എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും താൻ നഗ്നയാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു…
പാർവ്വതിയമ്മയുടെ ആ നോട്ടം കണ്ടതും രാകേഷ് ആകെ പതറിപ്പോയി. നേരിടാൻ പോലുമുള്ള ധൈര്യമില്ലാതെ അവൻ തറയിൽ കിടന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ വാരിയെടുത്ത്, വല്ലാത്തൊരു പരിഭ്രമത്തോടെ മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് ഓടി…
ചിത്രയാകട്ടെ, ഭൂമി പിളർന്ന് താഴേക്ക് പോയിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ആഗ്രഹിച്ചുപോയി…
വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് അവൾ സാരി നേരെയാക്കി താഴേക്കിട്ടു. അലങ്കോലമായ മുടിയും വിയർപ്പിൽ ഒട്ടിയ മുഖവുമായി അവൾ പാർവ്വതിയമ്മയുടെ മുന്നിൽ തലകുനിച്ചു നിന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു…
”പാർവ്വതിയമ്മേ… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം… ഞാൻ… ഞാൻ അറിയാതെ പറ്റിപ്പോയതാ…” വിങ്ങലുകൾക്കിടയിൽ അവൾ വാക്കുകൾക്കായി തപ്പി…
തനിക്ക് നേരെ വലിയൊരു ശാപവാക്കോ അല്ലെങ്കിൽ മഹിയേട്ടനെ വിളിച്ചുള്ള ബഹളമോ ആണ് അവൾ കാത്തിരുന്നത്…
എന്നാൽ പാർവ്വതിയമ്മ ശാന്തയായിരുന്നു. അവർ പതുക്കെ നടന്ന് ചിത്രയുടെ അരികിലെത്തി…
പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ ഒരു വഴക്കും അവിടെ ഉണ്ടായില്ല. .
പകരം, പാർവ്വതിയമ്മ ചിത്രയുടെ ചുമലിൽ കൈവെച്ച് അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു…
”കരയണ്ട മോളേ… നീയിങ്ങനെ കരഞ്ഞ് തളരണ്ട,” പാർവ്വതിയമ്മയുടെ സ്വരം വല്ലാത്തൊരു ഗൗരവത്തിലായിരുന്നു.
“ആണുങ്ങൾ എപ്പോഴും അങ്ങനെയാണ്, അവർക്ക് അവസരം കിട്ടിയാൽ അവർ അത് ഉപയോഗിക്കും. നമ്മൾ പെണ്ണുങ്ങളാണ് എന്നും സൂക്ഷിക്കേണ്ടത്.”
ചിത്ര അമ്പരപ്പോടെ പാർവ്വതിയമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി…
അവളുടെ കണ്ണുനീർ തുടച്ചുകൊണ്ട് പാർവ്വതിയമ്മ തുടർന്നു:
”ഇതൊന്നും വലിയ കാര്യമാക്കണ്ട. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം നീ ശ്രദ്ധിക്കണം… അവൻ നിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒഴിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് അടിക്കുപിടിക്കാതെ നോക്കണം… ഇപ്പോൾ തന്നെ പോയി നന്നായി കഴുകി വൃത്തിയാക്ക്… താഴെ മഹി കാത്തുനിൽക്കുകയല്ലേ, ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തത് പോലെ വേണം അവന്റെ കൂടെ ഇറങ്ങാൻ.”
പാർവ്വതിയമ്മയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ചിത്ര സ്തംഭിച്ചുപോയി. തന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതിന് പകരം, കാര്യങ്ങൾ എങ്ങനെ ഒതുക്കിത്തീർക്കണമെന്ന് ഉപദേശിക്കുന്ന പാർവ്വതിയമ്മയെ അവൾ അവിശ്വസനീയതയോടെ നോക്കി നിന്നു…
”വേഗം പോയി മുഖം കഴുകി വാ. മഹിയോട് ഞാൻ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞു സമാധാനിപ്പിച്ചോളാം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് പാർവ്വതിയമ്മ അവളെ ബാത്റൂമിലേക്ക് പറഞ്ഞുവിട്ടു…
തന്റെ ജീവിതം തകരുമെന്ന് പേടിച്ച നിമിഷത്തിൽ, പാർവ്വതിയമ്മയിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച ഈ പിന്തുണ ചിത്രയ്ക്ക് ഒരു വലിയ ആശ്വാസമായിരുന്നു. എങ്കിലും പാർവ്വതിയമ്മയുടെ മനസ്സിന്റെ ഉള്ളിലിരിപ്പ് എന്താണെന്ന് അവൾക്ക് അപ്പോഴും പൂർണ്ണമായി പിടികിട്ടിയിരുന്നില്ല.
ബാത്റൂമിൽ കയറിയ ചിത്ര മുഖം മാത്രം കഴുകി വേഗം പുറത്തിറങ്ങി… തുടയിടുക്കുകളിലെ ആ നനവും വഴുവഴുപ്പും കഴുകിക്കളയാൻ അവൾ നിന്നില്ല… മറിച്ച്, ആ അടയാളങ്ങൾ ഉള്ളിൽ പേറിക്കൊണ്ടുതന്നെ മഹിയേട്ടന്റെ കൂടെ വീട്ടിലേക്ക് യാത്ര തിരിക്കുന്നത് അവളിൽ വിചിത്രമായൊരു ഹരമാണ് നിറച്ചത്. ഒരുതരം അപകടം പിടിച്ച ആവേശം (thrill) അവൾ തന്റെ ഉള്ളിൽ അനുഭവിച്ചു…
താഴെ എത്തിയപ്പോൾ മഹി അക്ഷമനായി കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൂടെ അയ്യർ സാറും സോമനും രാഘവനും അടങ്ങുന്ന ആ ചെന്നായക്കൂട്ടവും…