എന്റെ ഉള്ളൊക്കെ ഇപ്പോഴും പുകച്ചിൽ എടുക്കുകയാണ്. ” അവൾ രണ്ട് കൈകൾ കൊണ്ടും അവളുടെ തുടകളിൽ പതുക്കെ തിരുമ്മാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോഴാണ് എന്റെ അരക്കെട്ടിന്റെ ഇരുവശങ്ങളിലും നല്ല കടുത്ത വേദനയുള്ള കാര്യം ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്. ഇന്നലെ രാത്രി വിദ്യയുടെ മുകളിലിരുന്ന് തുടർച്ചയായി ആഞ്ഞു തള്ളിയതിന്റെയും, അവൾ കാലുകൾ എന്റെ അരക്കെട്ടിന് ചുറ്റും മുറുക്കിപ്പിടിച്ചതിന്റെയും ഫലമായി പേശികൾ വലിഞ്ഞു മുറുകിയിരിക്കുകയായിരുന്നു.
ഞാൻ പതുക്കെ കട്ടിലിന്റെ വശത്തിരുന്ന് എന്റെ ഇടുപ്പിൽ കൈകൾ വെച്ച് പതുക്കെ തിരുമ്മി. ഞാൻ: “എനിക്കും നല്ല വേദനയുണ്ട് വിദ്യ. എന്റെ അരക്കെട്ടിന്റെ ഭാഗമൊന്നും പതുക്കെ ഒന്ന് തിരിക്കാൻ പോലും പറ്റുന്നില്ല. ആദ്യത്തെ കളിയുടെ ആവേശത്തിൽ നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ഒന്നും നോക്കാതെ തിമിർത്തതിന്റെ കേടാണ് ഈ കാണിക്കുന്നത്.
” വിദ്യ വേദനയ്ക്കിടയിലും എന്നെ നോക്കി വശ്യമായി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. അവളുടെ ആ നോട്ടത്തിൽ ഇന്നലെ രാത്രി അനുഭവിച്ച സുഖത്തിന്റെ പൂർണ്ണമായ തൃപ്തിയുണ്ടായിരുന്നു. വിദ്യ: “സാരമില്ലെടാ… ഈ വേദനയ്ക്കും ഒരു പ്രത്യേക സുഖമുണ്ട്.
പക്ഷേ, ഈ അവസ്ഥയിൽ ഞാൻ എങ്ങനെ എഴുന്നേറ്റ് താഴേക്ക് നടക്കും? ആന്റിയും രാഹുൽ സാറും നമ്മളെ ഈ കോലത്തിൽ കണ്ടാൽ കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലാകും. നീ പതുക്കെ ഇങ്ങോട്ട് വന്നേ… ” അവൾ ആവശ്യപ്പെട്ടതും ഞാൻ പതുക്കെ ബെഡിലേക്ക് നീങ്ങി അവളുടെ അരികിലിരുന്നു.
അവൾ അവളുടെ രണ്ടു കൈകളും എന്റെ അരക്കെട്ടിലേക്ക് വെച്ച് പതുക്കെ തിരുമ്മി തരാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ മൃദുവായ വിരലുകളുടെ സ്പർശനം കടുത്ത പേശിവേദനയ്ക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസമായി തോന്നി. ഞാൻ തിരിച്ച് അവളുടെ തുടകളിലും പതുക്കെ കൈകൾ വെച്ച് തിരുമ്മി കൊടുത്തു. പരസ്പരമുള്ള ആ തഴുകലിൽ വേദന പതുക്കെ കുറയുന്നതായി ഞങ്ങൾക്ക് തോന്നി.
ഞാൻ: “നമുക്ക് വേഗം റെഡിയാകാം വിദ്യ. ഇനി അധികം സമയമില്ല. താഴെ ചെന്നിട്ട് വേണം ബാക്കി കാര്യങ്ങൾ പ്ലാൻ ചെയ്യാൻ. നാട്ടിലെത്തിയാൽ
ഉടൻ തന്നെ അർജുന്റെ പ്രശ്നവും നമുക്ക് അവസാനിപ്പിക്കണം. ” വിദ്യ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി തലയാട്ടി. ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച്, ലഗേജുകൾ ഒക്കെ പതുക്കെ ബാഗിലാക്കാൻ തുടങ്ങി. ഓരോ തവണ കുനിയുമ്പോഴും ശരീരത്തിൽ വേദനയുടെ മിന്നൽ പിണരുകൾ പാഞ്ഞുപോകുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ ആ വന്യമായ ഓർമ്മകൾ ഞങ്ങൾക്ക് മുന്നോട്ട് നീങ്ങാനുള്ള ഊർജ്ജം നൽകി.
ബാഗുകളെല്ലാം പാക്ക് ചെയ്ത് റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് ഞങ്ങൾ പതുക്കെ ഹാളിലേക്ക് ഇറങ്ങി. ഹാളിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴും ഞങ്ങളുടെ ചുവടുകളിൽ ആ വേദനയുടെ തളർച്ച വ്യക്തമായിരുന്നു. ഓരോ അടിയും പതുക്കെയാണ് ഞങ്ങൾ മുന്നോട്ട് വെച്ചത്. റിസെപ്ഷനിലേക്കുള്ള ഇടനാഴിയിലൂടെ പതുക്കെ നടക്കുമ്പോഴാണ് ആ കാര്യം എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് പെട്ടെന്ന് ഓടിവന്നത്.
ഇന്നലെ രാത്രി മമ്മിയുടെയും രാഹുൽ സാറിന്റെയും റൂമിലെ കാഴ്ചകൾ കാണാൻ വേണ്ടി ഞങ്ങൾ വെച്ച എന്റെ ഫോൺ ഇപ്പോഴും അവിടെത്തന്നെയാണ്! ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ ആവേശത്തിനിടയിൽ അത് തിരികെ എടുക്കാൻ ഞങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും മറന്നുപോയിരുന്നു. ഞാൻ പെട്ടെന്ന് നടത്തം നിർത്തി വിദ്യയുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. എന്റെ മുഖത്തെ പരിഭ്രമം കണ്ട് അവളും പേടിയോടെ എന്നെ നോക്കി.
വിദ്യ: “എന്താ ദീപു? എന്തുപറ്റി? വേദന കൂടുന്നുണ്ടോ? ” ഞാൻ: “അതല്ല വിദ്യ…
എന്റെ ഫോൺ! അത് മമ്മിയുടെ റൂമിൽ തന്നെയാണ് ഇരിക്കുന്നത്. ഇന്നലെ രാത്രി ലൈവ് കണക്ട് ചെയ്ത ശേഷം നമ്മൾ അത് അവിടെത്തന്നെ മറന്നുവെച്ചു. ” എന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും വിദ്യയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.
അവളുടെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി അപ്പാടെ മാറി വല്ലാത്തൊരു ഭയം അവിടെ നിഴലിച്ചു. ഈ അവസ്ഥയിൽ മമ്മിയോ രാഹുൽ സാറോ റൂമിലേക്ക് തിരികെ പോവുകയോ, അല്ലെങ്കിൽ അവിടെയിരിക്കുന്ന ഫോൺ അവരുടെ ശ്രദ്ധയിൽ പെടുകയോ ചെയ്താൽ എല്ലാം കൈവിട്ടുപോകും. ഞങ്ങൾ ഇന്നലെ ചെയ്ത കാര്യങ്ങൾ മാത്രമല്ല, ഞങ്ങളുടെ ബന്ധം വരെ അവർക്ക് മുന്നിൽ പരസ്യമാകും. വിദ്യ: “ദൈവമേ!