അമ്മയുടെ ആ നോട്ടം കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളൊന്നു കാളി. ഒരുപക്ഷേ ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ കാര്യങ്ങൾ അമ്മയ്ക്ക് മനസ്സിലായിട്ടുണ്ടാകുമോ എന്ന ഭയം വീണ്ടും എന്നെ പിടികൂടി. മമ്മി: “അതെയോ വിദ്യ? തണുപ്പ് അടിച്ചിട്ടായിരിക്കും.
ഇന്നലെ ഒരുപാട് നടന്നതല്ലേ സാരമില്ല, അതുപോലെ എന്റെ കാലിലും വേദനയുണ്ട് വണ്ടിയിൽ ഇരുന്ന് കുറച്ചുനേരം വിശ്രമിക്കുമ്പോൾ മാറും. നമുക്ക് ഇറങ്ങാം, സമയമായി. ” മമ്മിയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോഴാണ് എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് ഒന്നു സാധാരണ നിലയിലായത്. വിദ്യയും പതുക്കെ ആശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് ശ്വാസം വിട്ടു.
അമ്മ തന്റെ സ്വന്തം കാൽവേദനയെക്കുറിച്ചാണ്
പറഞ്ഞതെന്ന് മനസ്സിലായപ്പോഴാണ് ഞങ്ങൾക്ക് ശരിക്കും ബോധം വീണത്. ഇന്നലെ രാത്രി രാഹുൽ സാറുമായി മമ്മി പങ്കിട്ട ആ വന്യമായ നിമിഷങ്ങളുടെ ആഘാതം അമ്മയുടെ ശരീരത്തിലും ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് അവരുടെ ആ തളർച്ചയിൽ നിന്നും വ്യക്തമായിരുന്നു. രാഹുൽ സാർ മുന്നോട്ട് നടന്ന് കാറിന്റെ ഡിക്കി തുറന്നു. രാഹുൽ സാർ: “ശരി, എന്നാൽ ഇനി ഒട്ടും സമയം കളയേണ്ട.
ലഗേജുകൾ ഒക്കെ വേഗം വണ്ടിയിലേക്ക് വെയ്ക്കൂ. ” ഞാനും സാറും ചേർന്ന് ബാഗുകളെല്ലാം ഡിക്കിയിലേക്ക് എടുത്തു വെച്ചു. ഓരോ തവണ കുനിയുമ്പോഴും എന്റെ അരക്കെട്ടിലെ പേശികൾ വലിഞ്ഞു മുറുകി നല്ല വേദന എടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും അത് പുറത്തു കാണിക്കാതെ ഞാൻ ലഗേജുകൾ ഒതുക്കി വെച്ചു.
വിദ്യ പതുക്കെ നടന്ന് കാറിന്റെ പിൻസീറ്റിലേക്ക് കയറി ഇരുന്നു. അവൾ ഇരിക്കുമ്പോൾ വേദന കാരണം പതുക്കെ കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. ഞാൻ വണ്ടിയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ മമ്മി മുൻസീറ്റിൽ രാഹുൽ സാറിന്റെ അരികിലായി ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഞാൻ പതുക്കെ പിൻസീറ്റിൽ വിദ്യയുടെ അരികിലേക്ക് കയറി വാതിൽ അടച്ചു.
കാറിന്റെ ഉള്ളിലെ എയർകണ്ടീഷണറിന്റെ തണുപ്പിലേക്ക് മാറിയപ്പോൾ ശരീരത്തിന് ചെറിയൊരു ആശ്വാസം തോന്നി. രാഹുൽ സാർ വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് മൂന്നാറിന്റെ ആ മഞ്ഞുമൂടിയ പാതകളിലൂടെ താഴേക്ക് ഇറക്കാൻ തുടങ്ങി. കുറച്ചു ദൂരം മുന്നോട്ട് പോയപ്പോൾ, മുൻസീറ്റിലിരുന്ന മമ്മിയും രാഹുൽ സാറും അവരുടെ ബിസിനസ്സ് കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും അടുത്ത ആഴ്ചയിലെ മീറ്റിംഗുകളെക്കുറിച്ചും പതുക്കെ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവർ രണ്ടുപേരും പൂർണ്ണമായും ആ സംസാരത്തിൽ മുഴുകിയെന്ന് ഉറപ്പായപ്പോൾ, വിദ്യ പതുക്കെ അവളുടെ കൈകൾ സീറ്റിനടിയിലൂടെ എന്റെ തുടകളിലേക്ക് നീട്ടി.
അവളുടെ മൃദുവായ വിരലുകൾ എന്റെ നിക്കറിന് മുകളിലൂടെ പതുക്കെ ചലിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, പേശിവേദനയ്ക്കിടയിലും എന്റെ ഉള്ളിൽ നേരിയൊരു ലഹരി വീണ്ടും ഉണർന്നു. അവൾ എന്നെ നോക്കി വശ്യമായി ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു, എന്നിട്ട് എന്റെ ചെവിക്ക് അരികിലേക്ക് പതുക്കെ മുഖം അടുപ്പിച്ചു. വിദ്യ: “ദീപു… നിന്റെ ഫോൺ ഇപ്പോഴും സേഫ് ആണല്ലോ അല്ലേ?
അതിലെ ദൃശ്യങ്ങൾ ഒന്നും ആരും കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ? ” ഞാൻ പതുക്കെ പോക്കറ്റിൽ കിടന്ന ഫോൺ ഒന്നു തൊട്ടുനോക്കി അവളോട് മന്ത്രിച്ചു: “ഇല്ല വിദ്യ, അത് സുരക്ഷിതമാണ്. ഞാൻ അത് ലോക്ക് ചെയ്തു വെച്ചിട്ടുണ്ട്. ” വിദ്യ: “ഉം…
നാട്ടിലെത്തിയാൽ ഉടൻ തന്നെ നമുക്ക് അത് എന്റെ ഫോണിലേക്ക് മാറ്റണം. അതോടൊപ്പം അർജുന്റെ പ്രശ്നവും തീർക്കണം. അവൻ രാവിലെ മുതൽ വീണ്ടും മെസ്സേജുകൾ അയക്കുന്നുണ്ട്. നീ എന്റെ കൂടെയുണ്ടാകണം.
” അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ ആശങ്ക ഞാൻ കണ്ടു. ഇന്നലെ രാത്രി എന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും വലിപ്പവും അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞ അവൾക്ക് ഇനി അർജുനിലേക്ക് തിരികെ പോകാൻ കഴിയില്ലെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. ഞാൻ അവളുടെ കൈകളിൽ ഒന്നു മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. ഞാൻ: “നീ ഒന്നിനും പേടിക്കേണ്ട വിദ്യ.
ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയുണ്ടാകും. അവനെ എങ്ങനെയെങ്കിലും നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിവാക്കാൻ ഞാൻ സഹായിക്കാം. ” എന്റെ വാക്കുകൾ അവൾക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസം നൽകിയെന്ന് അവളുടെ മുഖഭാവത്തിൽ നിന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു. അവൾ പതുക്കെ അവളുടെ തല എന്റെ തോളിലേക്ക്