ദീപു… നീ എന്തൊരു കാര്യമാ ഈ പറയുന്നത്? അവർ ഇപ്പോഴും താഴെ റെസ്റ്റോറന്റിൽ തന്നെയുണ്ട്. സാർ ബില്ല് പേ ചെയ്യാൻ പോയ സമയമാണ്.
അവർ റൂമിലേക്ക് തിരിച്ചു കയറുന്നതിന് മുൻപ് എങ്ങനെയെങ്കിലും ആ ഫോൺ അവിടുന്ന് മാറ്റണം. ” ഞാൻ: “നീ പതുക്കെ താഴേക്ക് പൊയ്ക്കോളൂ വിദ്യ. ഞാൻ വേഗം അവരുടെ റൂമിലേക്ക് പോയി ഫോൺ എടുത്തിട്ട് വരാം. ലഗേജ് ഒക്കെ ഞാൻ തറയിൽ വെക്കാം.
” വിദ്യ: “വേണ്ട ദീപു, നിന്റെ കാലിനും അരക്കെട്ടിനും നല്ല വേദനയുള്ളതല്ലേ. ഒറ്റയ്ക്ക് പോയാൽ വേഗത്തിൽ നടക്കാൻ കഴിയില്ല. ഞാനും കൂടെ വരാം. ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ എന്തെങ്കിലും ഒന്നിച്ച് പറയാമല്ലോ.
” ശരീരത്തിലെ കടുത്ത പേശിവേദന വകവെക്കാതെ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും വേഗത്തിൽ തിരികെ മമ്മിയുടെ റൂമിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് നടന്നു. ഓരോ ചുവട് മുന്നോട്ട് വെക്കുമ്പോഴും അരക്കെട്ടിൽ നിന്നും തുടകളിൽ നിന്നും വേദനയുടെ കടുത്ത മിന്നലുകൾ ശരീരത്തിലൂടെ പാഞ്ഞുപോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും ഫോൺ പിടിക്കപ്പെടുമെന്ന ഭയം ആ വേദനയെക്കാൾ വലുതായിരുന്നു. മമ്മിയുടെ റൂമിന്റെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ ഭാഗ്യത്തിന് വാതിൽ ചെറുതായി ചാരിയിട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.
അവർ ബാഗുകളുമായി താഴേക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ പൂർണ്ണമായി ലോക്ക് ചെയ്തിരുന്നില്ല. ഞാൻ പതുക്കെ വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്ന് അകത്തേക്ക്
കയറി. വിദ്യ പുറത്ത് ആരെങ്കിലും വരുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കാൻ കാവൽ നിന്നു. റൂമിലെ കട്ടിലിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ വന്യമായ നിമിഷങ്ങളുടെ ഓർമ്മകൾ വീണ്ടും മനസ്സിൽ ഉണർന്നു. ബെഡ്ഷീറ്റുകൾ ഒക്കെ അലങ്കോലമായി കിടക്കുകയാണ്.
ഞാൻ വേഗം വശത്തെ മേശപ്പുറത്തേക്കും കട്ടിലിനടിയിലേക്കും നോക്കി. അതാ, ജനലിനരികിലെ ചെറിയ ടേബിളിന്റെ മുകളിൽ, ഫ്ലവർ വേയ്സിൽ ഒളിച്ച മട്ടിൽ എന്റെ ഫോൺ ഇരിക്കുന്നു! ഞാൻ ഒട്ടും സമയം കളയാതെ ജനലിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങി ഫ്ലവർ വേയ്സിനുള്ളിൽ നിന്നും എന്റെ ഫോൺ കയ്യിലെടുത്തു. ഡിസ്പ്ലേയിൽ നോക്കിയപ്പോൾ ക്യാമറ റെക്കോർഡിങ് ആപ്പ് ഇപ്പോഴും ബാക്ക്ഗ്രൗണ്ടിൽ റൺ ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
വിയർത്തുകുളിച്ച വിരലുകൾ കൊണ്ട് ഞാൻ വേഗം ആപ്ലിക്കേഷൻ ക്ലോസ് ചെയ്ത് ഫോൺ പോക്കറ്റിലേക്ക് തിരുകി. വലിയൊരു ആപത്തിൽ നിന്നാണ് തലനാരിഴയ്ക്ക് രക്ഷപെട്ടത്. ഞാൻ വേഗം തിരികെ വാതിലിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. പുറത്ത് കാവൽ നിന്നിരുന്ന വിദ്യ എന്റെ മുഖത്തെ ആശ്വാസം കണ്ടതും നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച് ദീർഘമായി ഒന്നു ശ്വാസം വിട്ടു.
വിദ്യ: “കിട്ടിയോ ദീപു? ദൈവമേ… എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് ഇപ്പോഴാ ഒന്നു നേരെ വീണത്. ” ഞാൻ: “ആടീ കിട്ടി.
വേഗം വാ, നമുക്ക് ഇവിടെന്ന് മാറാം. ആരെങ്കിലും കാണുന്നതിന് മുൻപ് താഴെ എത്തണം. ” അരക്കെട്ടിലെയും തുടകളിലെയും പേശിവേദന വീണ്ടും ഞങ്ങളെ അസ്വസ്ഥമാക്കാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും, ഫോൺ സുരക്ഷിതമായി കയ്യിൽ കിട്ടിയതിന്റെ ധൈര്യത്തിൽ ഞങ്ങൾ പതുക്കെ നടന്ന് ലിഫ്റ്റിന് അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. വിദ്യ അപ്പോഴും അവളുടെ രണ്ട് കൈകളും തുടകളിൽ പതുക്കെ തിരുമ്മുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ വന്യമായ അടികളുടെ ആഘാതം അവൾക്ക് ഇപ്പോഴും പൂർണ്ണമായി മാറിയിട്ടില്ലെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ഞങ്ങൾ ലിഫ്റ്റിൽ കയറി താഴത്തെ ലോബിയിലേക്ക് എത്തി. ലഗേജുകളുമായി റെസ്റ്റോറന്റ് ഏരിയയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ മമ്മി ഞങ്ങളെത്തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. രാഹുൽ സാർ ബില്ല് പേയ്മെന്റ് കഴിഞ്ഞ് കൗണ്ടറിൽ നിന്നും ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു.
രാഹുൽ സാർ: “എന്താ ദീപു, ലഗേജ് ഒക്കെ എടുക്കാൻ ഇത്രയും സമയം ആയോ? വണ്ടി ഒൻപത് മണിക്ക് തന്നെ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യണം എന്ന് പറഞ്ഞതല്ലേ? ” ഞാൻ പതുക്കെ എന്റെ പോക്കറ്റിലെ ഫോൺ ഒന്നു അമർത്തിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു. ഞാൻ: “അത് സാർ…
വിദ്യയ്ക്ക് രാവിലെ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ മുതൽ കാലിന് ചെറിയൊരു മസിൽ ക്യാച്ച്. അതുകൊണ്ട് പുള്ളിക്കാരിക്ക് വേഗത്തിൽ നടക്കാൻ പറ്റിയില്ല. ബാഗ് ഒക്കെ പാക്ക് ചെയ്യാനും ഇത്തിരി വൈകി, അതാ… ” മമ്മി വിദ്യയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി.