ഞാൻ പതുക്കെ ദീപുവിന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു ചെന്നു. റൂം തുറന്ന് അകത്തു കയറിയപ്പോൾ അവന്റെ ലഗേജ് ബാഗ് കട്ടിലിനരികിൽ തുറന്നുവെച്ച
നിലയിലായിരുന്നു. വസ്ത്രങ്ങൾക്കിടയിലും മേശപ്പുറത്തും ഞാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അവന്റെ ഫോൺ അവൻ കൂടെത്തന്നെ കൊണ്ടുപോയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ പതുക്കെ നിരാശയോടെ അവന്റെ കട്ടിലിൽ വന്നിരുന്നു. ഇനി അവന്റെ ഫോണിൽ എന്താണാവോ..
ഇന്നലത്തെ കാര്യം ഞാൻ വീണ്ടും ഓർത്തെടുത്തു. രാഹുൽ എന്റെ പൂർ ഒരു ഭാര്യയോട് കൊടുക്കുന്ന കരുതൽ പോലെ പണ്ണി പൊളിച്ചു. ഇതുപോലെ ഒരു ഹസ്ബൻഡ് ആയിരുന്നു തന്റെ മോഡൽ ഹസ്ബൻഡ്. എന്നാൽ ഇനി അതിനു നടക്കുമോ.
എനിക്ക് ഇപ്പോൾ അവനെകാൾ നല്ല പ്രായമുണ്ട് അതുപോലെ അവനെ കെട്ടിയാൽ ദീപുമോനെ എനിക്ക് നഷ്ടമാവും. ഒന്നുമില്ലേലും അവന്റെ പെറ്റമ്മയല്ലേ ഞാൻ. അവൻ ഇതിന്റെ എന്തേലും അറിഞ്ഞാൽ തകർന്നു പോവ്വും.. ദീപുവിന്റെ റൂമിലെ ആ കട്ടിലിൽ ഇരുന്ന് ഞാൻ ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥമായി.
രാഹുലുമൊത്തുള്ള ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ ആ നിമിഷങ്ങൾ തന്ന സുഖം ഇപ്പോഴും എന്റെ ഉള്ളിലുണ്ടെങ്കിലും, യാഥാർത്ഥ്യം എന്നെ ഭയപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങി. രാഹുൽ എന്നെ അത്രമേൽ സ്നേഹത്തോടെയും കരുതലോടെയുമാണ് ചേർത്തണച്ചത്. വർഷങ്ങളായി ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ച, ഒരു ഭർത്താവിൽ നിന്നും ലഭിക്കേണ്ട എല്ലാ പരിഗണനയും സുഖവും ഇന്നലെ എനിക്ക് കിട്ടി. പക്ഷേ, എന്റെ പ്രായവും ദീപുവിന്റെ ഭാവിയും ഓർക്കുമ്പോൾ ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ എനിക്ക് ഭയം തോന്നുന്നു.
ദീപുമോൻ ഇതൊക്കെ എങ്ങാനും അറിഞ്ഞാൽ അവൻ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കും? എന്റെ ഒരേയൊരു മകനാണ് അവൻ, അവന്റെ മുന്നിൽ ഒരു നല്ല അമ്മയായി തുടരാനാണ് ഞാൻ എപ്പോഴും ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. ഞാൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് ആ ഡ്രോയറിലേക്ക് വീണ്ടും നോക്കി. അതിനുള്ളിൽ കണ്ട ആ പഴയ ഡയറിയും മെമ്മറി കാർഡ് അഡാപ്റ്ററും എന്റെ മനസ്സിൽ കൂടുതൽ സംശയങ്ങൾ ജനിപ്പിച്ചു.
ദീപു വിദ്യയെ കൊണ്ടാക്കാൻ പോയ ഓട്ടോയുടെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോഴാണ് ഞാൻ പെട്ടെന്ന് ചിന്തകളിൽ നിന്നും ഉണർന്നത്. ഞാൻ വേഗം അവന്റെ മുറിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി എന്റെ റൂമിലേക്ക് നടന്നു. ഹാളിലെ സോഫയിലേക്ക് തളർന്നിരുന്ന ദീപുവിനോട് വിദ്യയെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചപ്പോൾ അവൻ തലവേദനയാണെന്ന് പറഞ്ഞ് അവന്റെ മുറിയിലേക്ക് പോയി. അവൻ നടന്നു പോകുമ്പോൾ അരക്കെട്ട് തിരുമ്മുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിലെ ആ പഴയ സംശയം വീണ്ടും കനത്തു.
മൂന്നാറിൽ വെച്ച് നടന്നത് വെറുമൊരു മസിൽ ക്യാച്ച് മാത്രമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ എന്റെ മനസ്സ് ഇപ്പോഴും തയ്യാറാകുന്നില്ല. ഞാൻ പതുക്കെ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്ന് ദീപുവിന് കുടിക്കാൻ ഒരു ഗ്ലാസ് ചൂടുവെള്ളം എടുത്തു. അതും കൊണ്ട് അവന്റെ മുറിയിലേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ അവൻ കട്ടിലിൽ മലർന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. കണ്ണുകൾ അടച്ചിരുന്നെങ്കിലും അവന്റെ മുഖത്ത് എന്തോ വലിയൊരു ആലോചനയുള്ളതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.
ഞാൻ ടേബിളിൽ വെള്ളം വെച്ചിട്ട് അവന്റെ അരികിലിരുന്നു: “ദീപു… ദാ, ഈ ചൂടുവെള്ളം കുടിക്ക്. എന്നിട്ട് കുറച്ചുനേരം ഉറങ്ങിക്കോ. ” അവൻ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്ന് എന്നെ നോക്കി: “താങ്ക്സ് മമ്മി…
” അവൻ വെള്ളം വാങ്ങി പതുക്കെ കുടിച്ചു. ഞാൻ അവന്റെ നെറ്റിയിൽ കൈവെച്ച് നോക്കി: “പനിയൊന്നുമില്ല. നല്ല തളർച്ചയുണ്ട്. യാത്രയുടെ ക്ഷീണമായിരിക്കും.
മോൻ കിടന്നോ, ഞാൻ പുറത്തുണ്ടാകും. ” ഞാൻ അവന്റെ മുറിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി വാതിൽ പതുക്കെ ചാരി.
എന്റെ മനസ്സിന് ഒട്ടും സമാധാനം കിട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അർജുൻ എന്ന ആ പയ്യൻ ആരാണെന്നും, വിദ്യയും ദീപുവും തമ്മിൽ എന്താണ് ഒളിച്ചുകളിക്കുന്നതെന്നും എനിക്ക് അറിഞ്ഞേ മതിയാകൂ. ദീപു ഉറങ്ങിക്കഴിയുമ്പോൾ അവന്റെ ഫോൺ എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒന്നു പരിശോധിക്കണം എന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു. കാരണം, ഡിജിറ്റൽ യുഗത്തിൽ കുട്ടികളുടെ എല്ലാ രഹസ്യങ്ങളും ആ ചെറിയ ഫോണിനുള്ളിലാണ് ഉണ്ടാകുക.