അപ്പോൾ പിന്നെ വിദ്യയ്ക്ക് എങ്ങനെ ഈ വേദന വന്നു? ഒടുവിൽ ഞാൻ ഒരു നിഗമനത്തിൽ എത്തിച്ചേർന്നു. ഇന്നലെ മൂന്നാറിലെ തണുപ്പിലൂടെ ഞങ്ങൾ ഒരുപാട് നടന്നതല്ലേ. നടന്നു പോകുന്നതിനിടയിൽ അവൾ എവിടെയെങ്കിലും തെന്നിവീണിട്ടുണ്ടാകും, അല്ലെങ്കിൽ കാൽ മടങ്ങി പേശി വലിഞ്ഞതായിരിക്കും.
വീണ കാര്യം പുറത്തു പറയാൻ നാണക്കേട് വിചാരിച്ചാവും അവൾ തണുപ്പ് അടിച്ചിട്ടാണെന്ന് കള്ളം പറഞ്ഞത്. പാവം കുട്ടി, നല്ല വേദനയുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു. രാഹുൽ അപ്പോഴും വളവുകൾ തിരിച്ച് വണ്ടി മുൻപോട്ട് എടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് അദ്ദേഹം തന്റെ ഇടതുകൈ റിയർ മാറ്റിൽ നിന്നും എടുത്ത് എന്റെ തുടകളിൽ പതുക്കെ അമർത്തി.
ആ സ്പർശനത്തിൽ ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ ആ വന്യമായ സുഖത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ വീണ്ടും എന്റെ അടിവയറ്റിൽ ഒരു ഇക്കിളി പടർത്തി. ഞാൻ പതുക്കെ രാഹുലിനെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. ഞാൻ: “രാഹുൽ… കുറച്ചു ദൂരം കൂടി കഴിഞ്ഞാൽ എവിടെയെങ്കിലും വണ്ടി ഒന്നു നിർത്തണം.
കുട്ടികൾക്ക് എന്തെങ്കിലും കുടിക്കാൻ വാങ്ങാം. വിദ്യയ്ക്ക് ഒട്ടും വയ്യെന്ന് തോന്നുന്നു. ” രാഹുൽ : ശരി ശാലു.. അടുത്ത ജംഗ്ഷൻ എത്താറായി..
രാഹുൽ വണ്ടി പതുക്കെ റോഡിന്റെ വശങ്ങളിലേക്ക് ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ട് മുൻപോട്ട് എടുത്തു. മൂന്നാറിന്റെ മലയിടുക്കുകളിൽ നിന്നും താഴേക്ക് ഇറങ്ങുന്തോറും തണുപ്പിന്റെ കാഠിന്യം കുറഞ്ഞു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ മനസ്സിൽ അപ്പോഴും പുറകിലെ സീറ്റിലിരിക്കുന്ന കുട്ടികളെക്കുറിച്ചുള്ള ആലോചനകൾ തന്നെയായിരുന്നു. ഞാൻ പതുക്കെ കണ്ണാടിയിലൂടെ വീണ്ടും പുറകിലേക്ക് നോക്കി.
രാഹുൽ അടുത്ത ജംഗ്ഷനിൽ വണ്ടി നിർത്താം എന്ന് പറഞ്ഞത് കേട്ടിട്ടാവാം, ദീപുവും വിദ്യയും അവരുടെ സംസാരം നിർത്തി പതുക്കെ പുറത്തെ കാഴ്ചകളിലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, വിദ്യ ഇപ്പോഴും അവളുടെ ഇടുപ്പ് ഒന്നു നിവർത്താൻ പാടുപെടുന്നത് ഞാൻ കൃത്യമായി കണ്ടു. തെന്നിവീണതാണെങ്കിലും മസിൽ പിടിച്ചതാണെങ്കിലും അവൾക്ക് നല്ല രീതിയിൽ തന്നെ പരിക്കേറ്റിട്ടുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പാണ്. കുറച്ചു മിനിറ്റുകൾക്കകം വണ്ടി പതുക്കെ അടിമാലി ജംഗ്ഷനോട് അടുത്തുള്ള ഒരു വലിയ ഹോട്ടലിന്റെ മുൻപിലേക്ക് രാഹുൽ തിരിച്ചു നിർത്തി.
വണ്ടി പൂർണ്ണമായും നിന്നതും രാഹുൽ എഞ്ചിൻ ഓഫ് ചെയ്ത് എന്റെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു. രാഹുൽ: “ശാലു, ദാ നല്ലൊരു റസ്റ്റോറന്റ് ആണ്. നമുക്ക് ഇവിടെ ഇരുന്ന് എന്തെങ്കിലും കുടിക്കാം. കുട്ടികൾക്കും കുറച്ചൊന്ന് ഫ്രഷാകാം.
” ഞാൻ തലയാട്ടിക്കൊണ്ട് വണ്ടിയുടെ ഡോർ തുറന്ന് പതുക്കെ പുറത്തിറങ്ങി. എന്റെ ഇടുപ്പിലെ വേദന കാരണം ഒരു നിമിഷം ഞാൻ വണ്ടിയുടെ ബോഡിയിൽ പതുക്കെ പിടിച്ചുപോയി. രാഹുൽ അത് കണ്ട് വേഗം എന്റെ അരികിലേക്ക് വന്ന് എന്റെ കൈകളിൽ പതുക്കെ അമർത്തി. ആ സ്പർശനം കുട്ടികൾ
കാണാതിരിക്കാൻ ഞാൻ പതുക്കെ ചുറ്റും നോക്കി. ദീപുവും വിദ്യയും വളരെ പതുക്കെയാണ് കാറിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങിയത്. വിദ്യ ഡോർ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് കാൽ വെച്ചപ്പോൾ തന്നെ വേദന കൊണ്ട് അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തിക്കടിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. ദീപു വേഗം അവളുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി പതുക്കെ താങ്ങാൻ ആഞ്ഞു പോയെങ്കിലും, ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് കണ്ട് അവൻ പെട്ടെന്ന് കൈകൾ പിൻവലിച്ചു.
അവളും വസ്ത്രങ്ങളൊക്കെ ഒതുക്കി വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടി എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. ഞാൻ വിദ്യയുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു ചെന്നു. ഞാൻ: “മോളേ വിദ്യ… ഒരുപാട് ബുദ്ധിമുട്ടുന്നുണ്ടല്ലേ?
ഒട്ടും നടക്കാൻ പറ്റുന്നില്ലേ? ” വിദ്യ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ എന്തോ ഒരു ഭയം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. വിദ്യ: “അത്…
സാരമില്ല ആന്റി. ഞാൻ പതുക്കെ നടന്നോളാം. കാറിൽ ഒരേ ഇരുപ്പ് ഇരുന്നപ്പോൾ പേശികൾ കൂടുതൽ വലിഞ്ഞതാകും. ” ഞങ്ങൾ നാലുപേരും പതുക്കെ ഹോട്ടലിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നു.