ഞാൻ അറിയാതെ എന്റെ തുടകൾ പരസ്പരം ഒന്നു മുറുക്കി. റിയർവ്യൂ കണ്ണാടിയിലൂടെ നോക്കിയപ്പോൾ കുട്ടികൾ രണ്ടുപേരും കണ്ണുകൾ അടച്ച് ഉറങ്ങാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. വണ്ടി പതുക്കെ മൂന്നാറിന്റെ അതിരുകൾ പിന്നിട്ട് സമതലങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ഹൈവേയിലൂടെ വണ്ടി കുതിച്ചുപായുമ്പോഴും എന്റെ മനസ്സ് ശാന്തമായിരുന്നില്ല.
പുറകിലെ സീറ്റിലേക്ക് ഞാൻ വീണ്ടും പതുക്കെ കണ്ണ് പായിച്ചു. ദീപു ഉറക്കം നടിക്കുകയാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. അവന്റെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം ഒരു ഉറങ്ങുന്ന ആളുടേത് പോലെ ആയിരുന്നില്ല. വിദ്യയാകട്ടെ, ശരിക്കും തളർന്നുറങ്ങുകയായിരുന്നു.
അവളുടെ തല ഇപ്പോഴും ദീപുവിന്റെ തോളിൽ തന്നെയായിരുന്നു. ആ കാഴ്ച എന്നിൽ അമ്മയെന്ന നിലയിൽ ഒരു ചെറിയ അസൂയയോ ആശങ്കയോ ഉണ്ടാക്കിയോ എന്ന് ഞാൻ ഭയന്നു. പക്ഷേ, ദീപുവിന്റെ ആ പാവത്താൻ മുഖം ഓർക്കുമ്പോൾ എന്റെ സംശയങ്ങൾ വെറും മിഥ്യയാണെന്ന് ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ വിശ്വസിപ്പിച്ചു. വണ്ടി പെരുമ്പാവൂർ ടൗൺ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ രാഹുൽ റേഡിയോ ഓൺ ചെയ്തു.
പഴയൊരു മെലഡി ഗാനം വണ്ടിക്കുള്ളിൽ പതുക്കെ ഒഴുകിനടന്നു. ആ പാട്ടിന്റെ ഈണത്തിൽ ഞാൻ പതുക്കെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണു. പെട്ടെന്ന് വണ്ടി ഒന്നു ബ്രേക്ക് ചെയ്തപ്പോഴാണ് ഞാൻ ഞെട്ടി ഉണർന്നത്. നോക്കിയപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ടൗൺ അതിർത്തി കടന്ന് ഞങ്ങളുടെ വീടിനടുത്തുള്ള റോഡിലേക്ക് തിരിഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
രാഹുൽ: “ശാലു, ദാ എത്തിപ്പോയി. യാത്ര പെട്ടെന്ന് കഴിഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി അല്ലേ? ” ഞാൻ ഒന്നു ചിരിച്ചു. വണ്ടി പതുക്കെ ഞങ്ങളുടെ വീടിന്റെ ഗേറ്റ് കടന്ന് പോർച്ചിലേക്ക് നിർത്തി.
ദീപുവും വിദ്യയും ആ ശബ്ദം കേട്ട് കണ്ണുകൾ തുറന്നു. നാട്ടിലെത്തിയതിന്റെ ആശ്വാസം അവരുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, വിദ്യയുടെ കണ്ണുകളിൽ രാവിലെ മൂന്നാറിൽ വെച്ച് കണ്ട ആ അർജുന്റെ പ്രശ്നം വീണ്ടും നിഴലിക്കുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. അവൾ വേഗം അവളുടെ ഫോൺ എടുത്തു നോക്കി. ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി.
വിദ്യ അപ്പോഴും അവളുടെ ബാഗ് കയ്യിലെടുക്കാൻ പാടുപെടുകയായിരുന്നു. ഞാൻ: “ദീപു, നീ ആ വിദ്യയുടെ ബാഗ് കൂടി എടുത്തു കൊടുക്ക്. അവൾക്ക് നടക്കാൻ വയ്യാത്തതല്ലേ. ” ദീപു ഒട്ടും മടിക്കാതെ അവളുടെ ബാഗ് കൂടി വാങ്ങി തോളിലിട്ടു.
വിദ്യ എന്നെ നോക്കി പതുക്കെ നന്ദിയോടെ ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു. രാഹുൽ കാറിന്റെ ഡിക്കിയിൽ നിന്നും ബാക്കി ലഗേജുകൾ പുറത്തെടുത്തു. രാഹുൽ: “ശാലു, ഞാൻ എന്നാൽ ഇറങ്ങട്ടെ. ഓഫീസിൽ കുറച്ചു തിരക്കുകളുണ്ട്.
അടുത്ത ആഴ്ചത്തെ മീറ്റിംഗിന്റെ കാര്യം മറക്കണ്ട. ” ഞാൻ രാഹുലിനെ നോക്കി കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് യാത്ര ചോദിച്ചു. അദ്ദേഹം വണ്ടിയെടുത്ത് പോയതും, ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും ലഗേജുകളുമായി വീടിനുള്ളിലേക്ക് കയറി. ഹാളിലെ സോഫയിലേക്ക് വിദ്യ തളർന്നിരുന്നു.
അവളുടെ ആ ഇരിപ്പിൽ ഇപ്പോഴും ആ കാൽവേദനയുടെ അസ്വസ്ഥത വ്യക്തമായിരുന്നു. ഞാൻ ബാഗുകൾ മുറിയിലേക്ക് മാറ്റിവെച്ചിട്ട് അവർക്ക് കുടിക്കാൻ വെള്ളമെടുക്കാൻ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. ആ സമയം ഹാളിൽ ദീപുവും വിദ്യയും പതുക്കെ എന്തോ സംസാരിക്കുന്നത് എന്റെ കാതിൽ പെട്ടു. ഞാൻ പതുക്കെ വാതിൽക്കൽ ഒളിഞ്ഞുനിന്നു നോക്കി.
ദീപു വിദ്യയുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്ന് അവളുടെ കൈകളിൽ പതുക്കെ പിടിച്ചു. ദീപു: “വിദ്യ… നീ പേടിക്കേണ്ട. ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ, അവൻ ഇങ്ങോട്ട് വരികയാണെങ്കിൽ ഞാൻ നേരിട്ടോളാം.
നീ ആദ്യം പോയി നിന്റെ റൂമിൽ റെസ്റ്റ് എടുക്കാൻ നോക്ക്. ” വിദ്യ: “അതല്ല ദീപു… അവൻ വല്ലാതെ ദേഷ്യത്തിലാണ്. രാവിലെ വിളിച്ചപ്പോൾ അവൻ സംസാരിച്ച രീതി നിനക്ക് അറിയാമല്ലോ.
നമ്മൾ ഒരുമിച്ചാണ് പോയതെന്ന് അവൻ ഉറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു. ” അവരുടെ ആ സംസാരം കേട്ടതും എന്റെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും ഒരു മിന്നൽ പാഞ്ഞുപോയി. ‘അർജുൻ? ആരാണ് അവൻ?
വിദ്യയുടെ കാമുകനാണോ? ‘ എങ്കിൽ പിന്നെ അവർ എന്തിനാണ് ദീപുവിനെ ഇതിലേക്ക് വലിച്ചിഴയ്ക്കുന്നത്? എന്റെ സംശയങ്ങൾ ഇപ്പോൾ മറ്റൊരു വഴിയിലേക്കാണ് തിരിഞ്ഞത്. ഞാൻ കയ്യിലിരുന്ന വെള്ളം ഗ്ലാസുകൾ ഒരു ട്രേയിലാക്കി പതുക്കെ ഹാളിലേക്ക് നടന്നു.