വല്ലാത്തൊരു ഭംഗിയായിരുന്നു ആ കാഴ്ചയ്ക്ക്! പ്രായത്തെ തോൽപ്പിക്കുന്ന ആ സൗന്ദര്യത്തിന് ഇപ്പോഴും യാതൊരു കോട്ടവും തട്ടിയിട്ടില്ലെന്ന് ആ നിമിഷം ഞാൻ വീണ്ടും തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. എന്റെ സിരകളിലൂടെ ഒരു നിമിഷം വല്ലാത്തൊരു ചൂട് പാഞ്ഞുപോയി. എന്റെ ഉറക്കച്ചടവ് പൂർണ്ണമായും എന്നെ വിട്ടകന്നിരുന്നു.എന്നാലും ഷോർട്സിൽ കമ്പിയടിച്ചു നിന്ന കുണ്ണ അമ്മ ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ കണ്ടു.
ഞാൻ നോട്ടം മാറ്റി മുഖത്ത് സാധാരണ ഭാവം വരുത്താൻ ശ്രമിച്ചു.ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ അമ്മ എന്റെ കുണ്ണയിൽ നിന്നും കണ്ണുകളെടുത്തു.
”നീ എഴുന്നേൽക്കുന്നുണ്ടോ?”
മടക്കിയ ബെഡ്ഷീറ്റ് കട്ടിലിന്റെ അരികിലേക്ക് വെക്കുന്നതിനിടയിൽ അമ്മ വീണ്ടും ചോദിച്ചു
“എനിക്കാണെങ്കിൽ ആ രാധികച്ചേച്ചിയുടെ വീടുവരെ ഒന്നു പോകാനുണ്ട്. എന്റെ രണ്ട് തുണി അവിടെ തുന്നാൻ കൊടുത്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അതൊന്ന് വാങ്ങിയിട്ട് വരണം. നീ വേഗം താഴേക്ക് വന്നിട്ട് വേണം എനിക്കൊന്ന്
ഇറങ്ങാൻ…”
”മ്മ്… ഞാൻ ദേ വരുന്നു,”
എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാൻ പതുക്കെ ബെഡിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് ഇരുന്നു.
അതുകേട്ട് എന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് അമ്മ മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. പോകുമ്പോഴുള്ള ആ ചന്തിയുടെ ചലനങ്ങളിലേക്ക് തന്നെ എന്റെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും പാളിപ്പോയി. മനസ്സിലെ ചിന്തകളെയും ഭ്രാന്തമായ മോഹങ്ങളെയും നിയന്ത്രിക്കാൻ പാടുപെട്ടുകൊണ്ട്, ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ ഞാനും അമ്മയുടെ പിന്നാലെ താഴേക്ക് നടന്നു.
ഞാൻ താഴേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ അമ്മ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലായിരുന്നു. ഉച്ചയ്ക്ക് ഇട്ടിരുന്ന അതേ കുർത്തിയുടെ മുകളിലൂടെ നേർത്തൊരു ഷാൾ കഴുത്തിലിട്ട്, കൈയിലൊരു ചെറിയ പഴ്സുമായി അമ്മ ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു.
”ഡാ അശ്വി… ഞാൻ ഇറങ്ങുവാ. കിച്ചണിലെ ഫ്ലാസ്കിൽ ചൂട് ചായ ഇരിപ്പുണ്ട്, നീയെടുത്ത് കുടിച്ചോ,”
ചെരിപ്പിടുന്നതിനിടയിൽ അമ്മ എന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞു.
”അമ്മ പെട്ടെന്ന് വരുമോ? അതോ രാധിക ചേച്ചിയുടെ കൂടെ വർത്തമാനം പറഞ്ഞ് അവിടെ ഇരിക്കുമോ?”
ഞാൻ വാതിൽക്കലേക്ക് ചാരിനിന്നുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
അമ്മ ഒന്ന് ചിരിച്ചു.
“അവൾക്കാണെങ്കിൽ നാട്ടിലെ പാതിവഴി കഥകൾ മുഴുവൻ എന്നോട് പറയണം. എന്നാലും ഞാൻ ഇരുട്ടുന്നതിനു മുന്നേ എത്തും. നീയിവിടെങ്ങും ചുറ്റിത്തിരിയാതെ വാതിലടച്ച് കുറ്റിയിട്ടോ. പിന്നെ ആ ടിവിയുടെ മുന്നിൽ തന്നെ കുത്തിയിരിക്കാതെ പോയി മുഖം കഴുകാൻ നോക്ക്.”
”ശരി എന്റെ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിയമ്മേ…”
ഞാൻ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
എന്നെ നോക്കി ഒന്നുകൂടി കണ്ണുരുട്ടിയിട്ട് അമ്മ ഗേറ്റ് കടന്ന് നടന്നുപോയി. അമ്മയുടെ ആ നടപ്പും കാറ്റിനോട് പാറിപ്പറക്കുന്ന ഷാളിന്റെ തുമ്പും നോക്കി ഞാൻ കുറച്ചുനേരം അങ്ങനെ നിന്നു. ആ രൂപം കണ്ണിൽ നിന്നും മറഞ്ഞപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യത എന്നെ പൊതിയുന്നതുപോലെ തോന്നി.
ഞാൻ പതുക്കെ മുൻവശത്തെ വാതിലടച്ചു കുറ്റിയിട്ടു. ഈ വലിയ വീട്ടിൽ ഇപ്പോൾ ഞാൻ തികച്ചും ഒറ്റയ്ക്കാണ്.
അമ്മ പറഞ്ഞതുപോലെ കിച്ചണിൽ പോയി ഒരു ഗ്ലാസ് ചൂട് ചായയുമെടുത്ത് ഞാൻ നേരെ ഹാളിലെ സോഫയിലേക്ക് തന്നെ വന്നിരുന്നു. റിമോട്ട് എടുത്ത് ടിവി ഓൺ ചെയ്തു. സ്ക്രീനിൽ നെറ്റ്ഫ്ലിക്സിന്റെ ചുവന്ന ലോഗോ തെളിഞ്ഞുവന്നു. ഉച്ചയ്ക്ക് അമ്മ വന്നതുകൊണ്ട് പാതിവഴിയിൽ നിർത്തിവെക്കേണ്ടി വന്ന ആ ‘ഡാർക്ക്’
സീരീസിന്റെ ബാക്കി എപ്പിസോഡുകൾ പ്ലേ ചെയ്തു.
ടിവിയിൽ ജർമ്മനിയിലെ വിൻഡൻ
നഗരത്തിലെ മഴ പെയ്യുന്ന ഇരുണ്ട കാടുകളുടെ ദൃശ്യങ്ങൾ തെളിഞ്ഞുതുടങ്ങി. സീരീസിലെ നായകനായ ജോനാസ് കൺവാൾഡ്
കാലത്തിന്റെ ഗുഹകളിലൂടെ ഭൂതകാലത്തിലേക്കും ഭാവിയിലേക്കും സഞ്ചരിക്കുന്ന രംഗങ്ങളാണ് സ്ക്രീനിൽ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നത്. പക്ഷെ, എന്റെ കണ്ണുകൾ സ്ക്രീനിലായിരുന്നെങ്കിലും മനസ്സ് മുഴുവൻ കുറച്ചുമണിക്കൂറുകൾക്ക് മുൻപ് ഈ സോഫയിലിരുന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളിലായിരുന്നു.