എന്റെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ അമ്മയുടെ മുഖത്ത് അതുവരെയില്ലാത്ത ഒരു ശാന്തത വന്നുനിറഞ്ഞു. കണ്ണുകൾ എന്റെ മുഖത്തുനിന്നും മാറി, എങ്ങോട്ടോ ദൂരേക്ക്… ഇരുപത് വർഷങ്ങൾക്കപ്പുറമുള്ള ഏതോ ഒരു രാവിലെയെ തിരയുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. എന്റെ മുടിയിഴകളിൽ തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആ വിരലുകൾക്കൊന്ന് വേഗത കുറഞ്ഞു.
”അത്… ഞാൻ ഡിഗ്രിക്ക് പഠിക്കുന്ന സമയത്താടാ,”
വളരെ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ അമ്മ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി. ആ ശബ്ദത്തിൽ പഴയ ആ പത്തൊൻപതുകാരിയുടെ നേർത്തൊരു നാണമുണ്ടായിരുന്നു.
”ഒരു ദിവസം രാവിലെ… എങ്ങനെയോ എഴുന്നേൽക്കാൻ കുറച്ചു വൈകി. പതിവായി ഞാൻ കോളേജിൽ പോകുന്ന ബസ്സ് മിസ്സായി. അടുത്ത ബസ്സും കാത്ത് ആ സ്റ്റാൻഡിൽ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുവാ. വീട്ടിൽ നിന്നാണെങ്കിൽ നല്ല ചീത്തയും കേട്ടു, കോളേജിൽ എത്താൻ വൈകുമെന്ന ടെൻഷനും. അങ്ങനെ വല്ലാതെ ദേഷ്യപ്പെട്ട് നിൽക്കുമ്പോഴാ… എവിടുന്നോ ഒരാൾ എന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വരുന്നത്.”
അമ്മ ഒന്ന് നിർത്തി. ചുണ്ടിൽ മനോഹരമായ ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു.
”ഞാൻ നോക്കുമ്പോൾ, നല്ല അസ്സൽ ഒരു
ചുള്ളൻ പയ്യൻ! കണ്ടാൽ.. ഒരു ഇരുപത്തിയൊന്ന്, ഇരുപത്തിരണ്ട് വയസ്സ്. ആദ്യമായിട്ടാ ഞാൻ അവനെ കാണുന്നത്. പക്ഷെ, അന്നത്തെ ബാക്കി ആൺകുട്ടികളെപ്പോലെ ആയിരുന്നില്ല അവൻ. അവനൊരു വല്ലാത്ത ആറ്റിറ്റ്യൂഡ് ആയിരുന്നു. സംസാരത്തിലും അവനിട്ടിരുന്ന ഡ്രസ്സിലും, എന്തിന് ആ ചിന്തകളിൽ പോലും അന്നത്തെ കാലത്തിനും മുൻപേ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരാളെപ്പോലെ…”
അമ്മ അത് പറയുമ്പോൾ എന്റെ നെഞ്ചിലെ മിടിപ്പ് ചെറുതായി ഒന്ന് വേഗത്തിലായി. ഒരു കാമുകൻ തന്റെ പ്രണയിനിയുടെ പഴയ കാമുകനെക്കുറിച്ച് കേൾക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന അതേ അസൂയ എന്റെ സിരകളിൽ പതഞ്ഞുപൊങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ ആ മൃദുവായ തുടകളിൽ മുഖം ഒന്നുകൂടി അമർത്തി വെച്ചു.
”അവൻ നേരെ എന്റെ അടുത്തുവന്ന് നിന്നു. എന്നിട്ട് യാതൊരു പരിചയക്കുറവുമില്ലാതെ ആദ്യമായിട്ട് എന്നെ നോക്കി വിളിച്ചു… ‘ലക്ഷ്മിക്കുട്ടീ…'”
ആ പേര് പറഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു കൊള്ളിയാൻ മിന്നിമറയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.
”നീ ഇടയ്ക്ക് കുറുമ്പോടെ എന്നെ അങ്ങനെ വിളിക്കുമ്പോഴൊക്കെ… എനിക്കവനെയാടാ ഓർമ്മ വരുന്നത്,”
അമ്മ എന്റെ കവിളിൽ പതുക്കെ തൊട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“അന്ന് മുൻപരിചയം പോലുമില്ലാത്ത ഒരാൾ ആ പേര്
വിളിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ ശരിക്കും പകച്ചുപോയി. ‘എന്റെ പേരെങ്ങനെ അറിയാം’ എന്ന് ഞാൻ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, അവൻ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു… ‘പേര് മാത്രമല്ല, നിന്നെക്കുറിച്ചുള്ള സകല കാര്യങ്ങളും എനിക്കറിയാമെന്ന്.’ സത്യം പറയാലോ അശ്വിൻ… അവന്റെ ആ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു കാന്തശക്തിയായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ആരും വീണുപോകുന്ന ഒരു വശ്യത…”
അമ്മയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ എന്റെയുള്ളിൽ എവിടെയോ ഒരു നീറ്റൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. ഇരുപത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് മറ്റൊരുവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ മാന്ത്രികതയിൽ പൂർണ്ണമായും അലിഞ്ഞുചേർന്ന പെണ്ണാണ് എന്ന ചിന്ത എന്നെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. എങ്കിലും ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ കാതോർത്തു.
”പിന്നെ… പിന്നെ അതൊരു പതിവായി,”
അമ്മയുടെ ശബ്ദം കുറച്ചുകൂടി നേർത്തതായി.
“ഞാൻ ബസ്സ് കാത്തുനിൽക്കുന്ന ആ സ്റ്റാൻഡിൽ, എന്നോട് സംസാരിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം അവൻ വന്ന് നിൽക്കാൻ തുടങ്ങി.
ആദ്യത്തെ ആ പകപ്പും പേടിയും എപ്പോഴോ മാറി. ഞങ്ങൾ ഒരുപാട് സംസാരിച്ചു. അവനെ കാണാതിരിക്കാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയായി എനിക്ക്. എപ്പോഴോ… ഞാനുമറിയാതെ, ആ പ്രണയത്തിന്റെ ഏറ്റവും ആഴത്തിലേക്ക് ഞാൻ വീണുപോയി…”
അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട്, ഭൂതകാലത്തിന്റെ ആ പടിവാതിലിൽ വെച്ച് അമ്മ വല്ലാത്തൊരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. എന്റെ മുടിയിലൂടെ തലോടുന്ന വിരലുകൾക്ക് അപ്പോൾ ചെറിയൊരു വിറയലുണ്ടായിരുന്നോ എന്ന് ഞാൻ സംശയിച്ചു. ആ മടിയിൽ കിടക്കുമ്പോഴും, എന്നെ ലഹരിപിടിപ്പിക്കുന്ന ആ ശരീരഗന്ധം ശ്വസിക്കുമ്പോഴും, എന്റെ മനസ്സിൽ അമ്മ പറഞ്ഞ ആ അജ്ഞാതനായ കാമുകനോടുള്ള അടങ്ങാത്ത പകയും അസൂയയും വളരുകയായിരുന്നു.