ആ മടിയിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് തന്നെ ഞാൻ പെട്ടെന്ന് മുഖമുയർത്തി ആ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. സംശയങ്ങളുടെ വലിയൊരു കടൽ എന്റെയുള്ളിൽ ഇളകിമറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
”എന്നിട്ട്… എന്നിട്ട് എന്തായി അമ്മേ?” എനിക്ക് തിടുക്കം അടക്കാനായില്ല.
“അമ്മ അയാളുടെ പേര് പറഞ്ഞില്ലല്ലോ… ഇത്രയധികം നിങ്ങൾ പ്രണയിച്ചിട്ട് പിന്നെന്താ നിങ്ങൾ തമ്മിൽ കല്യാണം കഴിക്കാതിരുന്നത്? അയാൾക്ക് എന്ത് പറ്റി?”
എന്റെ ചോദ്യങ്ങളുടെ ശരം കേട്ട് അമ്മയുടെ ചുണ്ടുകളിൽ വീണ്ടും ആ പഴയ മനോഹരമായ പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. എന്റെ മുഖത്തേക്ക് കുറച്ചുകൂടി കുനിഞ്ഞുനോക്കി, വളരെ വാത്സല്യത്തോടെ അമ്മ എന്റെ കവിളുകളിൽ പതുക്കെ തലോടി. എന്നിട്ട് വളരെ ശാന്തമായി, എന്നാൽ എന്റെയുള്ളിൽ ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റ് സൃഷ്ടിക്കാൻ പോന്ന ആ വാക്കുകൾ അമ്മ പറഞ്ഞു.
”അവന്റെ പേരും… അശ്വിൻ എന്നായിരുന്നു.”
ആ ഒറ്റ വാക്കിൽ എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് നിന്നുപോയതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി! എന്റെ കാതുകളെ എനിക്ക് തന്നെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. എന്റെ കണ്ണുകൾ അത്ഭുതം കൊണ്ടും വല്ലാത്തൊരു നടുക്കം കൊണ്ടും വിടർന്നിരുന്നു. അശ്വിൻ! എന്റെ അതേ പേര്! എന്റെ അമ്മ സ്വന്തം ജീവനേക്കാൾ സ്നേഹിച്ച, കാമിച്ച ആ പഴയ കാമുകന്റെ പേര്!
എന്റെ ആ പകപ്പ് കണ്ട് അമ്മ പതിയെ
ചിരിച്ചു. എന്റെ കൈകൾ പിടിച്ചുകൊണ്ട് അമ്മ തുടർന്നു,
“അതെടാ… ആ പേര് എനിക്ക് അത്രത്തോളം പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു. ഒരിക്കലും എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് ആ പേരോ അവനെയോ എനിക്ക് മായ്ച്ചുകളയാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടാ… നീ ജനിച്ചപ്പോൾ, ആദ്യമായി നിന്നെ കയ്യിൽ വാങ്ങിയ നിമിഷം തന്നെ ഞാൻ നിനക്ക് ആ പേരിട്ടത്. എന്റെ അശ്വിൻ…”
അമ്മ ആ പേര് ഉച്ചരിച്ചപ്പോൾ ആ ശബ്ദത്തിലുണ്ടായിരുന്ന പ്രണയവും നൊമ്പരവും എന്റെ സിരകളിലൂടെ ഒരു തണുപ്പായി അരിച്ചുകയറുകയായിരുന്നു. താൻ ഭ്രാന്തമായി ആഗ്രഹിക്കുന്ന പെണ്ണിന്റെ പഴയ കാമുകന്റെ പേര് തന്നെയാണ് തനിക്കുമെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്ന ഒരുവന്റെ അവസ്ഥ! എന്റെയുള്ളിലെ ആ നിഷിദ്ധമായ വികാരങ്ങൾക്ക് അത് പുതിയൊരു മാനം നൽകുകയായിരുന്നു. അമ്മ ഇപ്പോൾ ‘അശ്വിൻ’ എന്ന് വിളിക്കുന്നത് എന്നെയാണോ അതോ ഇരുപത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഈ കണ്ണുകളിലെ മാന്ത്രികതയിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്ന ആ പഴയ കാമുകനെയാണോ? എന്റെ ചിന്തകൾ വല്ലാതെ കുഴഞ്ഞു മറിഞ്ഞു.
”എന്നിട്ട്… എന്നിട്ട് എന്ത് പറ്റി അവന്?”
വല്ലാത്തൊരു പരവേശത്തോടെ ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“നിങ്ങൾ തമ്മിൽ അത്രയ്ക്കും അടുപ്പമായിരുന്നിട്ടും പിന്നെ എന്താ പിരിഞ്ഞത്?”
അമ്മയുടെ മുഖത്തെ ചിരി പതുക്കെ മാഞ്ഞു.
ആ വലിയ കണ്ണുകളിൽ പെട്ടെന്ന് വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യത വന്നുനിറയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.
ദീർഘമായൊരു നെടുവീർപ്പോടെ അമ്മ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
”ചിലരൊക്കെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നത് തന്നെ, എന്നെന്നേക്കുമായി ഒരുപാട് ഓർമ്മകൾ തന്നിട്ട് തിരിച്ചുപോകാനാണ്. ഞങ്ങളുടെ ആ പ്രണയം അതിന്റെ ഏറ്റവും തീവ്രമായ അവസ്ഥയിൽ നിൽക്കുമ്പോഴാണ്… പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം അവൻ ഇല്ലാതായത്. ഒരു വാക്ക് പോലും പറയാതെ… എവിടേക്കാണെന്നോ എന്താണെന്നോ ഒരു സൂചന പോലും തരാതെ അവൻ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായും അപ്രത്യക്ഷനായി. ഞാൻ പോകാത്ത സ്ഥലങ്ങളില്ല, അന്വേഷിക്കാത്ത വഴികളില്ല. പക്ഷെ ആ ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ വെച്ച് പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കയറിവന്നതുപോലെ തന്നെ, അവൻ എങ്ങോട്ടോ നടന്നു മറഞ്ഞു. പിന്നീട് ഇന്നുവരെ… എനിക്ക് അവനെക്കുറിച്ച് യാതൊരു വിവരവും കിട്ടിയിട്ടില്ല.”
അമ്മയുടെ ശബ്ദം ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ കണ്ണുകളിൽ അപ്പോൾ ഒരു നേർത്ത നനവ് പടർന്നിരുന്നോ? എനിക്കറിയില്ല.ഇരുപത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപുള്ള ഏതോ ഒരു അശ്വിനുവേണ്ടി എന്റെ ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ഹൃദയം ഇപ്പോഴും മിടിക്കുന്നുണ്ടെന്ന സത്യം എന്നെ വല്ലാതെ തളർത്തിയിരുന്നു. ഭൂതകാലവും വർത്തമാനകാലവും തമ്മിൽ എവിടെയൊക്കെയോ വല്ലാത്തൊരു നൂലിഴകൾ കൊണ്ട് ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് എന്റെ മനസ്സ് എന്നോട് മന്ത്രിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.