”ദാ… ഇത് കുടിക്ക്. തണുപ്പൊക്കെ ഒന്ന് മാറട്ടെ,”
ഞാൻ ഗ്ലാസ് അമ്മയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി.
വെള്ളം വാങ്ങാനായി അമ്മ കൈ നീട്ടിയപ്പോൾ, ആ തണുത്ത വിരലുകൾ എന്റെ കൈകളിൽ പതുക്കെ ഒന്നുരസി. ഒരു നിമിഷം ആ സ്പർശനത്തിൽ എന്റെ ശരീരമാകെ ഒന്നുകോരിത്തരിച്ചു. പക്ഷെ എന്റെയുള്ളിലെ ആ കൊടുങ്കാറ്റൊന്നും പുറത്തുകാണിക്കാതെ ഞാൻ തൊട്ടടുത്തുള്ള കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്നു.
ചൂടുവെള്ളം പതുക്കെ ഊതിക്കുടിക്കുന്നതിനിടയിലാണ് ടിവിയിലെ സ്ക്രീനിലേക്ക് അമ്മയുടെ ശ്രദ്ധ പോയത്. അവിടെ ജോനാസ് തന്റെ സമാന്തര ലോകങ്ങളിലൂടെയുള്ള യാത്ര തുടരുകയായിരുന്നു. അത് കണ്ടതും അമ്മയുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു വിരക്തി വന്നു.
”നീ ഇതിതുവരെ കണ്ടു തീർന്നില്ലേടാ? രാവിലെ തുടങ്ങിയതല്ലേ ഈ ഭ്രാന്തൻ പരിപാടി!”
ഗ്ലാസ് ടീപ്പോയിലിറക്കിവെച്ചുകൊണ്ട് അമ്മ ചോദിച്ചു.
”എന്റെ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി… ഇതൊരു സിനിമയല്ല. ഈ സീരീസിന് മൊത്തം മൂന്നു സീസൺ ഉണ്ട്. ഇതിപ്പോ രണ്ടാമത്തെ സീസൺ ആകുന്നതേയുള്ളൂ, ഇപ്പോഴൊന്നും ഇത് തീരില്ല,”
ആ നൈറ്റിയുടെ കഴുത്തിറക്കത്തിൽ നിന്നും നോട്ടം മാറ്റാൻ പാടുപെട്ടുകൊണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു.
അതുകേട്ടതും അമ്മ എന്നെ നോക്കി ഒന്ന് കണ്ണുരുട്ടി.
”അതൊക്കെ മോൻ പോയി മൊബൈലിൽ കണ്ടാൽ മതി കേട്ടോ. നീ വേഗം ആ ‘കാറ്റത്തെ കിളിക്കൂട്’ സീരിയൽ വെച്ചേ… ഉച്ചയ്ക്ക്
കഥകളും പറഞ്ഞ് ഇരുന്നതുകൊണ്ട് എനിക്കത് മുഴുവൻ കാണാൻ പറ്റിയില്ല. എന്തായോ എന്തോ അവളുടെ കാര്യം!”
സീരിയലിലെ നായികയുടെ സങ്കടം ഓർത്ത് വളരെ ആത്മാർത്ഥമായിട്ടായിരുന്നു അമ്മയുടെ ആ ഡയലോഗ്.
എനിക്ക് ചിരിയാണ് വന്നത്. ഇരുപത് വർഷം മുൻപുള്ള തന്റെ പ്രണയകഥയുടെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്നും, നട്ടുച്ചയ്ക്ക് വരാൻ പോകുന്ന മകളെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളിൽ നിന്നുമൊക്കെ എത്ര പെട്ടെന്നാണ്
ഈ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി സീരിയലിലെ നായികയുടെ സങ്കടങ്ങളിലേക്ക് മാറിയത്!
”അമ്മേ… ആ സീരിയലിന്റെ ഇന്നത്തെ എപ്പിസോഡ് ഉച്ചയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞില്ലേ? ഇനി നാളെയല്ലേ ഉള്ളൂ,”
ഞാൻ ഒഴിവുകഴിവ് പറയാൻ നോക്കി.
”അതൊക്കെ എനിക്കറിയാം. ഈ സമയത്ത് ഇന്നലത്തെ എപ്പിസോഡിന്റെ റിപ്പീറ്റ് അടിക്കുന്നുണ്ടാകും. നീ ആ റിമോട്ട് ഇങ്ങെടുത്തേ,”
എന്ന് പറഞ്ഞ് അമ്മ എന്റെ കൈയ്യിൽ നിന്നും റിമോട്ട് പിടിച്ചുവാങ്ങി ചാനൽ മാറ്റി.
ടിവിയിൽ സീരിയലിന്റെ ടൈറ്റിൽ സോങ്ങ് കേട്ടുതുടങ്ങി. സീരിയലിലെ നായികയുടെ കരച്ചിൽ കാണാൻ അമ്മ പൂർണ്ണ ശ്രദ്ധയോടെ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. പക്ഷെ എന്റെ കണ്ണുകൾ അപ്പോഴും ടിവിയിലായിരുന്നില്ല; ആ ഇളം നീല നൈറ്റിക്കുള്ളിലൊളിപ്പിച്ച, എന്നെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കുന്ന ആ വെളുത്ത മുലകളുടെ ലോകത്തായിരുന്നു. അടങ്ങാത്ത ആസക്തിയോടെ ഞാൻ ആ ഇടുക്കിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്ന് പോയി.
പുറത്ത് മഴയുടെ ശക്തി വീണ്ടും കൂടിവരികയാണ്. ഹാളിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, ടിവി സ്ക്രീനിൽ നിന്നുള്ള പ്രകാശം അമ്മയുടെ മുഖത്ത് പല നിറങ്ങളിൽ മിന്നിമറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ ഇരുന്ന കസേരയിൽ നിന്നും പതുകെയെഴുന്നേറ്റ് അമ്മയുടെ തൊട്ടടുത്തായി സോഫയിലേക്ക് ചെന്നിരുന്നു.
സീരിയലിലെ നായികയുടെ സങ്കടങ്ങൾ കണ്ടുകൊണ്ട് സ്ക്രീനിൽ നിന്നും കണ്ണെടുക്കാതെ തന്നെ അമ്മ എന്നോട് ചോദിച്ചു,
“എന്താടാ… നിനക്ക് ഉറക്കം വരുന്നുണ്ടോ?”
”ഏയ്, ഇല്ലമ്മേ,”
എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാൻ പതുക്കെ ആ തോളിലേക്ക് ചാരി. ആ ഇളം നീല കോട്ടൺ നൈറ്റിക്കുള്ളിലൂടെ അമ്മയുടെ ശരീരത്തിന്റെ ഇളംചൂട് എന്റെ മുഖത്തേക്ക് അരിച്ചുകയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കുളിച്ചിറങ്ങിയ ആ ശരീരത്തിലെ സോപ്പിന്റെ നേർത്ത ഗന്ധം എന്റെ ശ്വാസകോശങ്ങളെ വീണ്ടും മത്തുപിടിപ്പിച്ചു. ഞാൻ ആ തോളിൽ മുഖമമർത്തിക്കൊണ്ട് അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി കിടന്നു.
”എന്താടാ ചെറുക്കാ… ഇന്നെന്താ എന്റെ കുട്ടിക്ക് എപ്പോഴും ഒരു പറ്റിനിൽപ്പ്? പതിവില്ലാത്ത ഒരു സ്നേഹം…”
അമ്മ എന്റെ തലമുടിയിലൂടെ പതുക്കെ വിരലുകളോടിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. ആ നോട്ടം അപ്പോഴും ടിവിയിൽ തന്നെയായിരുന്നു.