”അവനും നിന്നെപ്പോലെ തന്നെയായിരുന്നു… അവനെ കാണാൻ നിന്റെ അതേ മുഖമായിരുന്നു… അവന്റെ പേരും അശ്വിൻ എന്നായിരുന്നു…”
അമ്മയുടെ ആ വാക്കുകൾ എന്റെ തലച്ചോറിനുള്ളിൽ ഒരു റെക്കോർഡ് പ്ലെയർ പോലെ വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. സ്ക്രീനിലെ സമയയാത്രയുടെ
സങ്കീർണ്ണതകൾ കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്ന എന്റെയുള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു ഭയം ഉടലെടുത്തു തുടങ്ങി. മനുഷ്യന്റെ യുക്തിക്കതീതമായ എന്തൊക്കെയോ രഹസ്യങ്ങൾ ഈ ലോകത്തുണ്ടെന്ന് ആ സീരീസ് എന്നോട് വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
കാലം എന്നത് ഒരു നേർരേഖയല്ല, അതൊരു വൃത്തമാണെന്ന് ആ സീരീസിലെ കഥാപാത്രങ്ങൾ പറയുന്നു. ഭൂതകാലവും വർത്തമാനകാലവും ഭാവിയും പരസ്പരം ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അങ്ങനെയെങ്കിൽ, ഇരുപത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് അമ്മയെ പ്രണയിച്ച, എന്റെ അതേ രൂപമുള്ള ആ പഴയ അശ്വിൻ ആരാണ്? വെറുമൊരു സാമ്യം മാത്രമാണോ അത്? അതോ എന്റെ അസ്തിത്വത്തിന് പിന്നിൽ കാലം ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച മറ്റെന്തെങ്കിലും വലിയ രഹസ്യങ്ങളുണ്ടോ?
സീരീസിലെ കഥാപാത്രങ്ങൾ തങ്ങളുടെ രക്തബന്ധങ്ങളെയും പ്രണയങ്ങളെയും കാലത്തിന്റെ കുരുക്കുകളിൽ പെട്ട് തിരിച്ചറിയാതെ പോകുന്ന രംഗങ്ങൾ വന്നപ്പോൾ എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വല്ലാതെ കൂടി.
സ്വന്തം അമ്മയോട് എനിക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങിയ ഈ അടങ്ങാത്ത പ്രണയവും ആസക്തിയും വെറുമൊരു തോന്നലാണോ? അതോ എന്റെയുള്ളിലെ ഏതോ അജ്ഞാതമായ ഒരു ഭൂതകാലം എന്നെക്കൊണ്ട് അങ്ങനെ ചിന്തിപ്പിക്കുന്നതാണോ?
ചായയുടെ ചൂടാറിയതൊന്നും ഞാൻ അറിഞ്ഞതേയില്ല. മുറിക്കുള്ളിലെ ഇരുട്ട് പതുക്കെ കട്ടികൂടി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സ്ക്രീനിൽ നിന്നുള്ള വെളിച്ചം മാത്രം എന്റെ മുഖത്ത് മിന്നിമറഞ്ഞു. അമ്മ പറഞ്ഞ ആ പഴയ പ്രണയകഥയും, എന്റെ ഈ നിഷിദ്ധമായ മോഹങ്ങളും, മറ്റന്നാൾ വരാൻ പോകുന്ന ചേച്ചിയുടെ അപ്രതീക്ഷിതമായ വരവും… ശാന്തമായിരുന്ന എന്റെ ജീവിതം ഏതോ വലിയൊരു ചുഴിയിലേക്ക് വീഴാൻ പോകുന്നതിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു ആ വൈകുന്നേരം.
സമയത്തിന്റെ ഏതോ വലിയൊരു കളിവഞ്ചിക്കുള്ളിലാണ് ഞാനിപ്പോൾ ഉള്ളതെന്ന് എന്റെ മനസ്സ് എന്നോട് മന്ത്രിച്ചു. പുറത്ത് എപ്പോഴോ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയ മഴയുടെ നേർത്ത ശബ്ദം ആ നിശബ്ദതയെ കൂടുതൽ ഭയാനകമാക്കിമാറ്റിയിരുന്നു.
ടിവി സ്ക്രീനിലെ സങ്കീർണ്ണമായ ലോകങ്ങളിൽ എന്റെ ചിന്തകൾ കുരുങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോഴാണ് പുറത്ത് മഴയുടെ ശക്തി കൂടാൻ തുടങ്ങിയത്. ജനലിലൂടെ വീശിയടിക്കുന്ന തണുത്ത കാറ്റിന് വല്ലാത്തൊരു വന്യതയുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മ പോയിട്ട് ഇപ്പോൾ കുറെ സമയമായി. ഇരുട്ട് പൂർണ്ണമായും വീണുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
പെട്ടെന്നാണ് മുൻവശത്തെ വാതിലിൽ തുടർച്ചയായുള്ള മുട്ട് കേട്ടത്. കാറ്റിന്റെ ഇരമ്പലിനിടയിലും ആ മുട്ടുന്ന ശബ്ദത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു തിടുക്കമുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മയായിരിക്കുമെന്ന് കരുതി ഞാൻ വേഗം പോയി വാതിൽ തുറന്നു.
പക്ഷെ, വാതിൽ തുറന്നതും മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന കാഴ്ച കണ്ട് ഞാൻ ഒരു നിമിഷം ശ്വാസമെടുക്കാൻ മറന്നുപോയി!
മഴയത്ത് പൂർണ്ണമായും നനഞ്ഞുകുളിച്ച് വിറച്ചുനിൽക്കുകയാണ് അമ്മ! കൈയിലൊരു ചെറിയ കുടയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ഈ കാറ്റിലും മഴയിലും അതുകൊണ്ടൊന്നും യാതൊരു കാര്യവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല എന്ന് ആ നിൽപ്പ് കണ്ടാൽ തന്നെ അറിയാം.
ഉച്ചയ്ക്ക് പോകുമ്പോൾ ഇട്ടിരുന്ന ആ കോട്ടൺ കുർത്തിയും ഷാളും മഴവെള്ളത്തിൽ കുതിർന്ന് ശരീരത്തോട് പൂർണ്ണമായും ഒട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്നു. നനഞ്ഞൊട്ടിയ ആ നേർത്ത വസ്ത്രങ്ങൾക്കുള്ളിലൂടെ അമ്മയുടെ ശരീരത്തിന്റെ ഓരോ വളവുകളും വടിവുകളും ഒരു ശില്പം പോലെ എനിക്ക് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.ആ വലിയ ഉരുണ്ട മുലകൾ നനഞൊട്ടിയ വസ്ത്രത്തിൽ എടുത്ത് കാണാമായിരുന്നു.
തണുപ്പുകൊണ്ട്
കോരിത്തരിച്ച ആ ദേഹത്ത് ഒട്ടിപ്പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന ആ വസ്ത്രങ്ങൾ അമ്മയുടെ സൗന്ദര്യത്തെ പതിന്മടങ്ങ് വർദ്ധിപ്പിച്ചിരുന്നു.
മഴവെള്ളം ഇറ്റുവീഴുന്ന അഴിഞ്ഞുവീണ മുടിയിഴകളും, തണുപ്പുകൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്ന ആ ചോര ചുണ്ടുകളും എന്റെയുള്ളിലെ ചിന്തകളുടെ സമനില പൂർണ്ണമായും തെറ്റിച്ചു. കുണ്ണ വീർത്തുപോട്ടും എന്ന അവസ്ഥയിൽ ആയ്യി എന്റെ കണ്ണുകൾ ആ ശരീരത്തിന്റെ വശ്യതയിലൂടെ ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ പാറിനടന്നു. എന്റെ കുണ്ണയിലെ രക്തയോട്ടം വേഗത്തിലാകുന്നത് ഞാൻ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.