ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ ആ പഴയ ഓർമ്മകളുടെ ലോകത്തുനിന്നും പുറത്തുകടന്നുകൊണ്ട് അമ്മ സോഫയിൽ നിന്നുമെഴുന്നേറ്റു.
അമ്മ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നുപോകുന്നത് ഞാൻ നോക്കിയിരുന്നു. ഓരോ ചുവടുവെക്കുമ്പോഴുമുള്ള ആ ശരീരത്തിന്റെ താളവും,കുർത്തിക്കുള്ളിലൊതുങ്ങാത്ത ആ ശരീരവടിവുകളും എന്റെ കണ്ണുകളെ വീണ്ടും അവിടെത്തന്നെ തളച്ചിട്ടു. പ്രായത്തെ തോൽപ്പിക്കുന്ന ആ വശ്യത നോക്കി ഒരു നിമിഷം ഞാൻ ആ സോഫയിൽ തന്നെ ഇരുന്നുപോയി. ഈ സൗന്ദര്യത്തിൽ തന്നെയാകില്ലേ ഇരുപത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ആ പഴയ അശ്വിനും പൂർണ്ണമായും വീണുപോയിട്ടുണ്ടാകുക? എന്റെ ചിന്തകൾ വീണ്ടും ആ ഭൂതകാലത്തിലേക്കും, എന്റെയുള്ളിൽ അടക്കാനാവാതെ വളരുന്ന ഈ നിഷിദ്ധമായ പ്രണയത്തിലേക്കും പാറിനടന്നു.
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് ആ ചിന്തകളിൽ നിന്നുമൊന്ന് കുതറിമാറി ഞാൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് അടുക്കളയിലേക്ക് ചെന്നു. അമ്മ ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിൽ പാത്രങ്ങൾ എടുത്തുവെക്കുകയായിരുന്നു. എന്റെ കാലൊച്ച കേട്ട് അമ്മ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
”എന്താ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിയമ്മേ ഇന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് സ്പെഷ്യൽ? ആ പഴയ കഥയൊക്കെ ഓർത്തപ്പോൾ അമ്മയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് വിശപ്പ് വന്നോ?”
അടുക്കളയുടെ വാതിൽക്കൽ ചാരിനിന്നുകൊണ്ട് ഞാൻ കുസൃതിയോടെ ചോദിച്ചു.
അതുകേട്ടതും എന്നെ നോക്കി ഒന്ന് കണ്ണുരുട്ടിയിട്ട് അമ്മ ചോറുപാത്രം മേശപ്പുറത്തേക്ക് വെച്ചു.
“പോടാ ചെറുക്കാ… വെറുതെ എന്നെക്കൊണ്ട് ഓരോന്ന് പറയിപ്പിക്കാതെ വന്നിരുന്ന് കഴിക്കാൻ നോക്ക്.’’
”അല്ല, എന്റെ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിക്ക് പെട്ടെന്ന് ഇത്ര വലിയ വിശപ്പ് വരാൻ കാരണമെന്താണെന്ന് ഞാൻ വെറുതെ ചോദിച്ചതല്ലേ…”
ഞാൻ ചിരിയോടെ വീണ്ടും കളിയാക്കി.
”നിനക്ക് ചോറ് വേണോ അതോ എന്റെ കൈയ്യിൽ നിന്നും നല്ല തല്ല് വേണോ?”
അമ്മ മുഖത്ത് ഒരു കള്ള ഗൗരവം വരുത്തിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“നല്ല ചൂട് ചോറും ഇന്നലത്തെ മീൻകറിയുമുണ്ട്. നിനക്കിഷ്ടമുള്ള നെയ്മീൻ വറുത്തതും വെച്ചിട്ടുണ്ട്. നീ വന്നിരിക്ക്…”
എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അമ്മ എനിക്കുള്ള പ്ലേറ്റിലേക്ക് ചോറ് വിളമ്പാൻ തുടങ്ങി.
വറുത്ത മീനിന്റെയും കറിയുടെയും സ്വാദിഷ്ടമായ മണം അടുക്കളയിൽ പരന്നപ്പോൾ എന്റെയുള്ളിലെ ചിന്തകൾക്കൊക്കെ തൽക്കാലം ചെറിയൊരു അവധി കിട്ടി. ഞാൻ കസേര വലിച്ചിട്ടിരിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് പെട്ടെന്ന് എന്റെ പോക്കറ്റിലിരുന്ന ഫോൺ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്യാനും റിംഗ് ചെയ്യാനും തുടങ്ങിയത്.
ഞാൻ വേഗം ഫോൺ പുറത്തെടുത്ത് ഡിസ്പ്ലേയിലേക്ക് നോക്കി. സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ പേര് കണ്ട് എന്റെ മുഖത്തൊരു ചെറിയ അത്ഭുതം വിരിഞ്ഞു.
’Aswathy chechi Calling…’
ചേച്ചിയാണ്! മാസത്തിലൊരിക്കൽ മാത്രം വീട്ടിലേക്ക് വിളിക്കുന്ന, അതും
അക്കൗണ്ടിൽ പൈസ തീർന്നാൽ മാത്രം എന്നെയും അമ്മയെയും ഓർക്കുന്ന കക്ഷിയാണ്. അവൾ ഇപ്പോൾ പെട്ടെന്ന്, അതും ഈ നട്ടുച്ചയ്ക്ക് എന്തിനാകും വിളിക്കുന്നത്?
”ആരാടാ?”
വിളമ്പുന്നതിനിടയിൽ ഫോണിലെ റിംഗ് കേട്ട് അമ്മ ചോദിച്ചു.
”ചേച്ചിയാ അമ്മേ…”
ഫോൺ കൈയ്യിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു.
”അശ്വതിയോ? അവളിതെന്താ പതിവില്ലാതെ ഈ സമയത്ത്?”
അമ്മയുടെ മുഖത്തും ഒരു ചെറിയ അമ്പരപ്പ് ഉണ്ടായി.
ഞാൻ വേഗം ഫോണിലെ പച്ച ബട്ടൺ സ്വൈപ്പ് ചെയ്ത് കാൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു
ഫോൺ കാതിലേക്ക് വെച്ചു.
”ഹലോ… പറയെടി. ഇതെന്താ പതിവില്ലാതെ ഈ നട്ടുച്ചയ്ക്ക്?”
”ഡാ അശ്വീ… ഞാൻ മറ്റന്നാൾ അങ്ങോട്ട് വരുന്നുണ്ട്.”
അപ്പുറത്ത് ചേച്ചിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു തിടുക്കമുണ്ടായിരുന്നു.
ചോറ് കഴിക്കാൻ വേണ്ടി പ്ലേറ്റിലേക്ക് കൈ നീട്ടിയ ഞാൻ അതുകേട്ട് പെട്ടെന്നൊന്ന് നിന്നു.
”മറ്റന്നാളോ? അതെന്താടി പെട്ടെന്ന്? അവധിയാകാൻ ഇനിയും രണ്ടാഴ്ച കൂടി ഇല്ലേ… നീ അവിടെ കോളേജിൽ വല്ല പ്രശ്നവും ഉണ്ടാക്കിയോ?”
ഞാൻ നെറ്റിചുളിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
സാധാരണ ഗതിയിൽ പൈസ തീർന്നാൽ മാത്രം വിളിക്കുന്നവളാണ്. ഇതിപ്പോ യാതൊരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ പെട്ടെന്നൊരു വരവ്!