”അതൊന്നുമില്ല എന്റെ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടീ… ഞാൻ ഈ ടിവിയിലെ നായികയെയും എന്റെ അമ്മയെയും ഒന്ന് താരതമ്യം ചെയ്തു നോക്കുവായിരുന്നു,”
ഞാൻ കുസൃതിയോടെ പറഞ്ഞു.
അതുകേട്ടപ്പോൾ അമ്മ എന്നെ നോക്കി ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“എന്നിട്ട് വലിയ ഗവേഷകനായ എന്റെ മോൻ എന്ത് കണ്ടുപിടിച്ചു?”
”സത്യം പറയാലോ, ഈ സീരിയലിലെ നായികയേക്കാളും എത്രയോ മടങ്ങ് സുന്ദരിയാ എന്റെ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിയമ്മ! ഈ പ്രായത്തിലും ആ പഴയ വടിവൊന്നും ഒട്ടും കുറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ…”
ഞാൻ അത് പറഞ്ഞതും അമ്മയുടെ മുഖത്ത് നേരിയൊരു നാണം കലർന്ന ചിരി വിടർന്നു.
എന്റെ കവിളിൽ പതുക്കെ ഒന്ന് പിച്ചിക്കൊണ്ട് അമ്മ പറഞ്ഞു,
“പോടാ അവിടുന്ന്… വെറുതെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് എന്നെ സുഖിപ്പിക്കാൻ നോക്കണ്ട. ഈ നൈറ്റി ഇട്ടിരിക്കുന്ന എന്നെയാണോ നീ പോയി നായികമാരുടെ കൂടെ താരതമ്യം ചെയ്യുന്നത്! നിനക്ക് വേറെന്തോ വലിയ കാര്യം എന്നിൽ നിന്ന് സാധിച്ചെടുക്കാൻ
ഉണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടല്ലോ.”
ഞാൻ ആ ചിരിയമർത്തിക്കൊണ്ട് ആ മുഖത്തേക്ക് കുറച്ചുകൂടി അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.
ഒന്നും മിണ്ടാതെ അമ്മ വേഗം ടീപ്പോയിലിരുന്ന റിമോട്ട് എടുത്ത് ടിവി ഓഫ് ചെയ്തു.
സീരിയലിലെ നായികയുടെ കരച്ചിൽ നിന്നതോടെ ആ വലിയ ഹാളിൽ പുറത്ത് പെയ്യുന്ന മഴയുടെ ഇരമ്പൽ മാത്രം അവശേഷിച്ചു.
എന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ കുറച്ചുനേരം ഉറ്റുനോക്കിയിട്ട്, വളരെ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ അമ്മ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
”ഡാ അശ്വീ… ഞാൻ ഇന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് എന്റെ കഥകളൊക്കെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, നീ എന്നോട് ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാൻ വന്നിട്ട് പാതിവഴിയിൽ നിർത്തിയില്ലേ?”
അമ്മ അത് ചോദിച്ചതും ഉച്ചയ്ക്ക് നടന്ന ആ സംഭവങ്ങൾ എന്റെ ഓർമ്മയിലേക്ക് ഓടിയെത്തി. എന്നെപ്പോലെ തന്നെ ഇരിക്കുന്ന, എന്റെ അതേ പേരുള്ള അമ്മയുടെ ആ പഴയ കാമുകൻ! അയാളുടെയും അമ്മയുടെയും മകനാണോ ഞാൻ എന്ന് ചോദിക്കാൻ വന്നത് ഞാൻ പാടുപെട്ട് വിഴുങ്ങുകയായിരുന്നു. സ്വന്തം അമ്മയോട് ആ ചോദ്യം ചോദിക്കാൻ കഴിയില്ലല്ലോ എന്ന് കരുതി ഞാൻ മറച്ചുവെച്ച ആ രഹസ്യമാണ് അമ്മ ഇപ്പോൾ വീണ്ടും കുത്തിപ്പൊക്കുന്നത്!
”നീ ചോദിക്കാൻ വന്നത് എന്താണെന്ന് എനിക്ക് അപ്പൊഴേ മനസ്സിലായിരുന്നുടാ…”
അമ്മ വീണ്ടും പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
“പിന്നെ ഞാൻ അതങ്ങോട്ട് എടുത്ത് ചോദിക്കാതിരുന്നതാ.”
അമ്മയുടെ ശബ്ദം കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതായി മാറി. ആ വലിയ കണ്ണുകൾ എന്നിലേക്ക് തന്നെ തറഞ്ഞുനിൽക്കുകയായിരുന്നു.
”നീ എന്റെ ആ പഴയ കാമുകൻ അശ്വിനുണ്ടായ മകനാണോ എന്നല്ലേ നിനക്കറിയേണ്ടിയിരുന്നത്?”
അമ്മ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ ശരിക്കും ഞെട്ടിപ്പോയി! എന്റെ ഉള്ളിലിരുപ്പ് അമ്മ അത്രത്തോളം കൃത്യമായി വായിച്ചെടുത്തിരുന്നോ? എന്റെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു വിളർച്ച പടർന്നു.
”അമ്മേ… അത്… ഞാൻ…”
തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങിയ വാക്കുകൾ പുറത്തേക്ക് വരാതെ ഞാൻ വിക്കി.
ഒരു കള്ളനെപ്പോലെ ഞാൻ അമ്മയുടെ മുഖത്തുനിന്നും കണ്ണുകൾ വെട്ടിച്ചുമാറ്റി.
”നീ ഒന്നും പറയണ്ട…”
അമ്മ എന്റെ കൈകളിൽ പതുക്കെ പിടിച്ചു.
“നിന്റെ സ്ഥാനത്തു ആരായാലും ഈ കഥകളൊക്കെ കേൾക്കുമ്പോൾ സ്വാഭാവികമായിട്ടും തോന്നുന്ന കാര്യമേ നിനക്കും തോന്നിയുള്ളൂ. അതിന് ഞാൻ നിന്നെ ഒരിക്കലും കുറ്റപ്പെടുത്തില്ല.”
അമ്മ ഒന്ന് ദീർഘമായി ശ്വാസമെടുത്ത് നിർത്തി.
എന്നിട്ട് എന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്നുകൂടി ചേർന്നിരുന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
”എന്നാൽ നീ ചോദിക്കാതെ ചോദിച്ച ആ ചോദ്യത്തിന് ഞാൻ ഒരു മറുപടി പറയാം. നീ സംശയിച്ചതുപോലെ അതൊരു സത്യം തന്നെയാണ്…”
എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് ഒരു നിമിഷം നിലച്ചുപോകുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഞാൻ ശരിക്കും ആ അശ്വിന്റെ മകനാണോ? എന്റെ കാതുകളെ എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ഞാൻ തുറിച്ച കണ്ണുകളോടെ ആ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
പക്ഷെ എന്റെ ചിന്തകളെ പൂർണ്ണമായും അട്ടിമറിച്ചുകൊണ്ട് അമ്മ പറഞ്ഞു തീർത്തു.
”പക്ഷെ… അത് നീയല്ല. അവന്റെ രക്തത്തിൽ ജനിച്ചത് നീയല്ല… അത് നിന്റെ ചേച്ചി അശ്വതിയാണ്!”