“ഡാ….?”
സ്മൃതിയെ തന്നെ നോക്കി സീറ്റിൽ ചാരിയിരുന്നു…… അവളെ പുതച്ച പുതപ്പിന്റെ ഉള്ളിലൂടെ ഗുരുജിയുടെ കൈകൾ ചലിക്കുന്നത് കണ്ടു നിൽക്കാൻ അല്ലാതെ എനിക്കൊന്നും ചെയ്യാനായില്ല, ഓരോ സെക്കന്റിലും എന്റെ ശ്വാസം നിലക്കുന്ന പോലെ തോന്നി.
“നീ കേൾക്കുന്നില്ലെടാ..,?”
“ഒന്ന് മിണ്ടാതെ ഇരിക്കാമോ.” ഞാൻ അവനോടു സഹികെട്ടപ്പോൾ പറഞ്ഞു പോയി.
“സമയം പോകാൻ വേണ്ടി ചോദിച്ചതല്ലേടാ….നീ എന്തിനാ ചൂടാവുന്നത്?”
അവൻ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കത്തി വയറിൽ നിന്നും തിരിച്ചു എടുത്തു, എന്നിട്ട് എന്നെ നോക്കി ഒന്നുടെ അമർത്തി പിടിച്ചു അവനാ കത്തി പതിയെ ഒന്ന് കറക്കി. ഞാൻ നിശബ്ദനായി ഇരുന്നുകൊണ്ട് എന്റെ സ്മൃതിയിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുത്തു ബസിന്റെ നേരെ നോക്കി, മനസ്സിൽ എങ്ങനെയും രക്ഷപ്പെടുക എന്നത് മാത്രമാണ്. പക്ഷെ എങ്ങനെ ?
എന്റെ കരിയറിനെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് അതിയായ ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഒരു പക്ഷെ ഇതുപോലെയുള്ള ആപത്ഘട്ടങ്ങളിൽ രക്ഷപെടാനുള്ള അടിസ്ഥാനകാര്യങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ എങ്കിലും ഞാൻ ജീവിതത്തിൽ പഠിക്കുമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് കൂടിയാവാം ഇങ്ങനെ ഒരു അവസ്ഥ തരണം ചെയ്യാൻ കഴിയാതെ ഇത്രയ്ക്ക് പാട് പെടുന്നതും.
ഇവിടം വരും മുൻപ് ഞങ്ങൾ ആരാണ്….എന്താണ്…എന്നൊക്കെ ബസിന്റെ മുൻവശത്തേക്ക് ആ മഞ്ഞു മൂടിയ ഇരുട്ടിൽ തന്നെ നോക്കുമ്പോ ആലോചിച്ചു….
ഞാനും എന്റെ ഭാര്യ സ്മൃതിയും, രണ്ടുപേരും മുപ്പത് വയസിനോട് അടുക്കുകയാണ്, താമസിക്കുന്നത് ഡൽഹിയിൽ ആണ്. നല്ല ഒരു കോർ ഐഡിയ ഉള്ള ടെക് സ്റ്റാർട്ട് അപ്പിന്റെ രണ്ട് കോ-ഫൗണ്ടർമാരിൽ ഒരാളാണ് ഞാൻ, സ്മൃതിയും എന്റെ സ്റ്റാർട്ടപ്പിൽ പങ്കാളിയാണ്.
രണ്ടാളും എംബിഎ കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷമാണു ബഹുരാഷ്ട്ര കമ്പനികളിൽ ജോലിക്ക് കയറിയത് ഞങ്ങളുടെ ആരോഗ്യവും സമയവും അവർ ചുളു വിലക്ക് എടുക്കുകയാണ് എന്ന സത്യം വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം സ്വാഭിവകമായും എല്ലാവര്ക്കും ഉണ്ടാകുന്ന തിരിച്ചറിവിനുശേഷം ഇരുവരും സ്വന്തമായി ഒരു സ്റ്റാർട്ടപ്പ് തുടങ്ങാനായി തീരുമാനിച്ചു, നിലവിൽ കുട്ടികളില്ലാത്തത് കൊണ്ട് മാത്രമാണ് ഞങ്ങൾ ആ റിസ്ക് എടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചത്.
പ്രകാരം ഞങ്ങളുടെ ജോലി ഉപേക്ഷിച്ച് ബി-സ്കൂളിൽ നിന്നുള്ള എന്റെ സഹപാഠികളിലൊരാളുമായി സ്റ്റാർട്ടപ്പ് ലോകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. തുടങ്ങാൻ എളുപ്പമാണ് എങ്കിലും , ഫണ്ടിങ് കിട്ടാത്തത് കൊണ്ട് കാര്യങ്ങൾ അത്ര സ്മൂത്ത് ആയില്ല. അങ്ങനെയിരിക്കെ എന്റെ കോ-ഫൗണ്ടർ ശ്യാം മൈസൂരിൽ തന്റെ തറവാട്ടിൽ വച്ച് വിവാഹം കഴിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചിത്. മൈസൂർ എന്ന് പറയുമ്പോ എയര്പോര്ട്ടിൽ നിന്നും 30km ഉള്ളിലേക്ക് ചെല്ലണം. ആ വിവാഹത്തിൽ പങ്കെടുക്കാൻ വന്നതാണിപ്പോ. ഈ ക്രിസ്മസ് അവധിക്കാലത്ത് കല്യാണം കഴിച്ചതിന് ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ ശപിച്ചു, കാരണം ഈ വൊക്കേഷന് സമയത്തു എല്ലാവരും യാത്രയിലാണെന്നും ഫ്ലൈറ്റ് ടിക്കറ്റുകൾ വളരെ വിലയേറിയതും ഉയർന്ന ഡിമാൻഡുള്ളതുമാണെന്നും സത്യമാണ്. ഞങ്ങൾ ആണെകിൽ ഈ സ്റ്റാർട്ടപ്പ് തുടങ്ങിയിട്ട് കുറച്ചായതേ ഉള്ളു, അതുകൊണ്ട് അത്തരം അനാവശ്യ ചെലവുകളെക്കുറിച്ച് വളരെ ശ്രദ്ധാലുവായിരുന്നു. പിന്നെ ലോൺ അടക്കാനും ഉണ്ട്. ഞങ്ങളുടെ ഫ്ലാറ്റിനും കാറിനും ഒക്കെ ആയിട്ട്.
അവന്റെ ബന്ധുക്കൾക്കും കുട്ടികളുമായുള്ള സുഹൃത്തുക്കൾക്കും മൈസൂർക്ക് എത്താൻ കഴിയുന്ന ഒരേയൊരു സമയമാണിതെന്ന് അവൻ പറഞ്ഞിരുന്നു. അവന്റെ നിർബന്ധം മനസ്സിലായെങ്കിലും വേറെ വഴിയില്ലാതെ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും വരാമെന്നു തീരുമാനിച്ചു.
അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ ഡൽഹിയിൽ നിന്നും മൈസൂർക്ക് പറന്നു. കല്യാണ വീട്ടിലേക്ക് ഒരു സ്വകാര്യ കാബ് എടുത്തു. അവന്റെ മൾട്ടി-ഡേ കല്യാണത്തിൽ ഞങ്ങൾ ആശംസകൾ അർപ്പിച്ചും മൈസൂരിലെ പരമ്പരാഗത ഭക്ഷണവും താമസവും എല്ലാം ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് ഇരിക്കുമ്പോളാണ്.
ഒരു വെഞ്ച്വർ ക്യാപിറ്റൽ സ്ഥാപനത്തിലെ ഒരു സുഹൃത്തിൽ നിന്ന് എനിക്ക് ഒരു കോൾ ലഭിച്ചത്. ഇന്ത്യ സന്ദർശിക്കുന്ന ഒരു സിലിക്കൺ വാലി നിക്ഷേപകന്റെ ശ്രദ്ധ ഞങ്ങളുടെ സ്റ്റാർട്ടപ്പ് പിടിച്ചുപറ്റിയെന്നും. ഞങ്ങളുടെ സ്റ്റാർട്ടപ്പിൽ മിനിമം 50 കോടി നിക്ഷേപിക്കാം എന്ന് സാധ്യത ഉണ്ടെന്നും അറിയാൻ ഇടയായി. അതായതു ഞങ്ങളുടെ ഫിർമ്മിനെ ഒരു ബില്യൺ ഡോളർ കമ്പനിയാക്കാൻ ഉള്ള യഥാർത്ഥ സാധ്യതയുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം കരുതിയതുകൊണ്ടുമാവാം അയാൾക്ക് ഞങ്ങളെ നേരിട്ട് കാണാൻ ഉള്ള അവസരം തരാമെന്നു പറഞ്ഞത്. ആളുടെ പേര് സാമുവൽ (സാം) .