“അത്… അത് വല്ല പ്രാണിയും കടിച്ചതാവും… അവിടെ നല്ല കൊതുകുണ്ടായിരുന്നു.”
ഞാൻ എങ്ങനെയൊക്കെയോ ഒരു കള്ളം പറഞ് ഒപ്പിക്കാൻ നോക്കി.
പക്ഷേ, അത് ഏൽക്കുമോ?
അടുത്ത നിമിഷം, എന്റെ ചെവിയിൽ ഒരു കൈ പിടി വീണു!
ഏട്ടത്തി!
“പ്രാണിയോ? അതിന് എവിടെയാടാ ആ വീട്ടിൽ പ്രാണി?എന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി നുണ പറയുന്നോ നീ?”
ചോദ്യത്തോടൊപ്പം ചെവി പതുക്കെ തിരിക്കാനും തുടങ്ങി.
“ആഹ്…!”
കണ്ണിൽ നിന്നും പൊന്നീച്ച പാറുന്ന വേദനയായിരുന്നു! സ്നേഹത്തിന്റെ പേരിലാണെങ്കിലും ഏട്ടത്തിയുടെ പിടിക്ക് നല്ല ബലമാണ്.
“ഏട്ടത്തീ… വിട്…സത്യായിട്ടും വേദനിക്കുന്നു……”
എന്റെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ ഏട്ടത്തിക്ക് സത്യമാണെന്ന് തോന്നി കാണണം. പിടി മെല്ലേ അയഞ്ഞു.
“ഇനി മേലാൽ എന്നോട് കള്ളം പറഞ്ഞാൽ ചെവി ഞാൻ അറുത്തെടുക്കും…കേട്ടോടാ…”
ഏട്ടത്തി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കൈ എടുത്തു.
ഞാൻ വേദനിച്ച ചെവി തടവിക്കൊണ്ട്, അവർക്ക് മുഖം കൊടുക്കാതെ ഭിത്തിയുടെ ഭാഗത്തേക്ക് തെറ്റി തിരിഞ്ഞു കിടന്നു.
വേദനയും അതിനേറെക്കാൾ കൂടുതൽ നാണക്കേടും കൊണ്ട് എനിക്ക് അവരെ നോക്കാൻ വയ്യായിരുന്നു….
“വാവേ… പിണങ്ങിയോടാ? ഞങ്ങടെ വാവക്കുട്ടൻ പിണങ്ങിയോ?”
ഞാൻ മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഭിത്തിയോട് ചേർന്ന്, മിണ്ടാതെ കിടന്നു.
സത്യത്തിൽ പിണക്കത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ഉള്ളിലെ പരിഭ്രമം മാറാനാണ് ഞാൻ ശ്രമിച്ചത്. പക്ഷേ വിടാൻ ഭാവമില്ലാത്ത രീതിയിൽ ചേച്ചിയും ഏട്ടത്തിയും എന്റെ ഇരുവശത്തുമായി അമർന്നിരുന്നു.
“ഇങ്ങോട്ട് നോക്കടാ കുട്ടാ…”
ഏട്ടത്തി എന്റെ തോളിൽ പിടിച്ച് തിരിക്കാൻ നോക്കി. “ചെവി വേദനിച്ചോ? സാരമില്ലെടാ, ഏട്ടത്തി ചുമ്മാതല്ലേ…”
ഞാൻ അപ്പോഴും അനങ്ങിയില്ല. ഒരുമാതിരി കടുപ്പത്തിൽ തന്നെ കിടന്നു. അല്പനേരം അവിടെ ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നു. റൂമിലെ ഫാനിന്റെ കറക്കം മാത്രം കേൾക്കാം. ഞാൻ മനപ്പൂർവ്വം ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചു.
പെട്ടെന്നാണ് , ചേച്ചി എന്നെ പിന്നിൽ നിന്നും വരിഞ്ഞു മുറുക്കി കെട്ടിപ്പിടിച്ചത് . ഇതവളുടേ സ്ഥിരം നമ്പറാണ് ഇത് .
എന്നോട് വഴക്കിട്ടാൽ പിന്നെ അത് പരിഹരിക്കാൻ ചേച്ചി എടുക്കുന്ന ബ്രഹ്മാസ്ത്രം!
“എന്റെ അനിയൻ കുട്ടനല്ലേ… ഇങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞേ…”
എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ എന്നെ ബലമായി തിരിച്ച് അവളുടെ മാറിലേക്ക് ചായ്ച്ചു കിടത്തി. എന്റെ തല അവളുടെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ച്, ആ വിരലുകൾ എന്റെ മുടിയിഴകളിലൂടെ മെല്ലെ തലോടാൻ തുടങ്ങി.
അപ്പുറത്ത് ഏട്ടത്തിയും വിട്ടു കൊടുത്തില്ല. “നമ്മുടെ കൊച്ചു പുന്നാരനല്ലേടാ ഇത്…” എന്ന് പറഞ്ഞ് ഏട്ടത്തി എന്റെ കൈകളിൽ തടവിക്കൊണ്ടിരുന്നു. രണ്ടാളും കൂടി എന്നെ ഒരു ചെറിയ കുഞ്ഞിനെപ്പോലെയാക്കി മാറ്റി.
കുറച്ചു മുൻപത്തെ ആ വിചാരണയൊക്കെ എവിടെയോ പോയി മറഞ്ഞു.
പക്ഷേ, എനിക്കറിയാമായിരുന്നു… ഇതിനു പിന്നാലെ വരാൻ പോകുന്ന അടുത്ത ഘട്ടം.
പെട്ടെന്ന് ചേച്ചിയുടെ വിരലുകളുടെ ചലനം നിലച്ചു. അവളുടെ ശ്വാസമെടുക്കുന്നതിന്റെ താളം മാറുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. എന്റെ കവിളിലേക്ക് ചൂടുള്ള ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീർ അടർന്നു വീണു.
ഞാൻ മെല്ലെ മുഖമുയർത്തി നോക്കി. അതാ, ചേച്ചിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്നു!
ഇത് ചേച്ചിയുടെ സ്ഥിരം സ്വഭാവമാണ്. എന്നെ കളിയാക്കും, അടിക്കും, ചെവിക്ക് പിടിക്കും… പക്ഷേ എന്റെ മുഖമൊന്ന് വാടിയാലോ, അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ മിണ്ടാതിരുന്നാലോ ചേച്ചിക്ക് അത് സഹിക്കില്ല. ഉടനെ വരും ഈ കരച്ചിൽ. ഞാൻ കുഞ്ഞായിരുന്നപ്പോൾ മുതൽ കാണുന്നതാണ് ഈ കാഴ്ച. എന്നെ ആരെങ്കിലും ഒന്ന് തൊട്ടാൽ പോലും സഹിക്കാത്ത എന്റെ സ്വന്തം ചേച്ചി.
“എന്തിനാ നീ ഇപ്പോൾ കരയുന്നത്?”
ഞാൻ ചോദിച്ചു.
അവൾ മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. പകരം എന്നെ ഒന്നുകൂടി വരിഞ്ഞു മുറുക്കി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ആ നെഞ്ചിലെ ചൂടിലേക്ക് ഞാൻ കൂടുതൽ ഒട്ടിച്ചേർന്നു കിടന്നു. എന്തിനാണ് അവൾ ഇങ്ങനെ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് കരയുന്നത് എന്നതിന് എനിക്ക് ഇന്നും ഉത്തരമില്ല. പക്ഷേ എനിക്കൊരു കാര്യമറിയാം എല്ലാവരുടെയും ഉള്ളിന്റയുള്ളിൽ എന്തോ ഒരുപേടിയുണ്ട് അത് ചിലപ്പോൾ എന്നെക്കുറിച്ചായിരിക്കണം,എന്റെ പേടിയേ കുറിച്ചായിരിക്കണം