മന്നാടിയാർ കോട്ട – 3
[ Ramavarma ]
[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]
kambikathakal
എന്റെ ഈ ചെറിയ കഥ സ്വീകരിച്ച എല്ലാവർക്കും എന്റെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞ നന്ദി.
തുടർന്നും നിങ്ങളുടെ എല്ലാവരുടെയും പിന്തുണ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.
കഥയെക്കുറിച്ചുള്ള അഭിപ്രായങ്ങൾ താഴെ അറിയിക്കുമല്ലോ.
തുടർന്നുള്ള ഭാഗങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചെറിയൊരു കാര്യം ചോദിക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ചിത്രങ്ങളുടെ എണ്ണം കുറച്ച് കഥ വേഗത്തിൽ പോസ്റ്റ് ചെയ്യണോ? അതോ സമയമെടുത്താണെങ്കിലും പരമാവധി ചിത്രങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുത്തി പോസ്റ്റ് ചെയ്താൽ മതിയോ?
ഇപ്പോൾ പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്ന പാർട്ട് 4 സത്യത്തിൽ പാർട്ട് 3-ക്ക് വേണ്ടി എഴുതിയതായിരുന്നു. എന്നാൽ ചിത്രങ്ങൾ റെഡിയാകാത്തത് കാരണം രണ്ട് ഭാഗങ്ങളാക്കി മാറ്റേണ്ടി വന്നതാണ്.
ഒരു ഭാഗം എഴുതാൻ എടുക്കുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ സമയം അതിനുള്ള AI ചിത്രങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാൻ വേണ്ടിവരുന്നു എന്നതാണ്.
കൃത്യമായി ചേരുന്ന ഒരു ചിത്രം കിട്ടാൻ പലപ്പോഴും പത്തോ അതിലധികമോ ചിത്രങ്ങൾ ജനറേറ്റ് ചെയ്യേണ്ടി വരുന്നുണ്ട്.
അതുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം അറിയാൻ ആഗ്രഹിച്ചത്.
നിങ്ങളുടെ ഭൂരിഭാഗം വരുന്ന അഭിപ്രായങ്ങൾ പരിഗണിച്ച്, അതിനനുസരിച്ചായിരിക്കും പാർട്ട് 5 മുതലുള്ള തുടർന്നുള്ള ഭാഗങ്ങൾ പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നത്.
എല്ലാവർക്കും ഒരിക്കൽ കൂടി നന്ദി അറിയിച്ചുകൊണ്ട്, നമുക്ക് കഥയിലേക്ക് കടക്കാം…
❤️———————–❤️
ചെറിയമ്മ എന്നെ ചേർത്തുപിടിച്ച് നടന്നു…
കുറച്ചു നടന്നപ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു: “ചെറിയമ്മേ… ദേ ആ മാവിലെ മാങ്ങ പഴുത്തതാണ്. കൈ കൊണ്ട് പറിക്കാം… ഞാൻ ഒന്ന് പൊക്കിയാൽ…”
ചെറിയമ്മ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “അയ്യടാ! അങ്ങനെ ഇപ്പോൾ പൊക്കേണ്ട… അത് ഞാൻ ഇപ്പോൾ പറിച്ചു തരാം.”
ചെറിയമ്മ ചുറ്റും നോക്കി. അവിടെ ഒരു ചെറിയ കമ്പ് കണ്ട് അതെടുത്തു കൊണ്ട് വന്നു മാങ്ങ നോക്കി അടിച്ചു.
രണ്ടു മൂന്ന് വട്ടം അടിച്ചിട്ടും അടി
കൊള്ളുന്നില്ല. അപ്പോൾ ഞാൻ ചിരിച്ചു.
ചെറിയമ്മ അപ്പോൾ വാശിക്ക് ഒന്നൂടെ അടിച്ചു. ആ വടി കയ്യിൽ നിന്ന് തെറിച്ചു പോയി മാവിൽ കൊണ്ടു.
അതിൽ ഉറുമ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു. കുറച്ച് ഉറുമ്പ് ചെറിയമ്മയുടെ മേലെ വീണു!
ചെറിയമ്മ: “ഉണ്ണ്യേ… ഉറുമ്പ് മേത്ത് വീണു, ഒന്ന് നോക്കടാ…”
ഞാൻ ഓടി വന്നു. പുറത്തുണ്ടായിരുന്നതിനെയൊക്കെ എടുത്തു കളഞ്ഞു. ചെറിയമ്മ കുറെയൊക്കെ തട്ടിക്കളഞ്ഞു.
ഞാൻ മുന്നിൽ നോക്കിയപ്പോൾ ഒന്ന് വയറ്റിൽ കടിച്ചിരിക്കുന്നു!
ഞാൻ അത് പതുക്കെ എടുത്തു. “എന്റെ ചെറിയമ്മയെ കടിക്കുമോ…” എന്ന് ചോദിച്ച് അതിനെ കൈ കൊണ്ട് ഞരടി കൊന്നു.
അപ്പോൾ ചെറിയമ്മ “പാവം ഉറുമ്പ്…” എന്ന് പറഞ്ഞു ചിരിച്ചു.
പെട്ടെന്ന് “ആ…” എന്ന് പറഞ്ഞ് ബ്ലൗസിന്റെ വശത്ത് ചൊറിഞ്ഞു. നോക്കുമ്പോൾ അവിടെ ഒരെണ്ണം കടിച്ചിരിക്കുന്നു!
ഞാൻ അത് എടുക്കാൻ വന്നപ്പോൾ അത് അകത്തേക്ക് കയറുന്നു… ഞാൻ ഒരു വിരലിട്ട് അതിനെയും പിടിച്ച് കൊന്നു.
ഞാൻ ചോദിച്ചു: “ഇപ്പോൾ നല്ല കടി കിട്ടിയപ്പോൾ അത് പാവമാണോ…?”
ചെറിയമ്മ ചിരിച്ചു: “ഓ… ഇനിയും ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു.” എന്ന് പറഞ്ഞ് മുണ്ടിനകത്തേക്ക് കൈയിട്ട് ഒന്നിനെ പിടിച്ചു.
ഞാൻ പറഞ്ഞു: “ചുറ്റും കൈ ഓടിച്ചു നോക്ക്, ഇനിയുമുണ്ടെങ്കിലോ…?”
ചെറിയമ്മ അതുപോലെ ചെയ്തു. അപ്പോൾ ഒരെണ്ണം കൂടെ കിട്ടി.
“ഇനിയും കാണുമോ…?” എന്ന് പറഞ്ഞ് മുണ്ട് കുടഞ്ഞു.
ഞാൻ പറഞ്ഞു: “നല്ലപോലെ ഒന്ന് ചാടി നോക്കിക്കേ… ഉണ്ടെങ്കിൽ പൊയ്ക്കോളും.”
ചെറിയമ്മ രണ്ടു വട്ടം ചാടി. മൂന്നാം വട്ടം ചാടുമ്പോഴേക്കും മുണ്ടിന്റെ കുത്തഴിയുകയും ചെയ്തു!
ഞങ്ങളിരുവരും ഒരുമിച്ച് കയറി മുണ്ടിൽ പിടിച്ചു. അത് കൊണ്ട് അത് അഴിഞ്ഞു പോയില്ല.
എങ്കിലും മുണ്ട് ലേശം താഴേക്ക് ഇറങ്ങി… വയറിനു താഴെയായി കുഞ്ഞു കറുത്ത രോമങ്ങൾ ഞാൻ കണ്ടു.