അവൾ കത്തി എടുത്ത് സവാള അരിയാൻ തുടങ്ങി.
ഞാൻ ചിക്കൻ തയ്യാറാക്കി.
അടുക്കളയിൽ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ആദ്യമായി ഒരുമിച്ച് എന്തോ ചെയ്യുകയായിരുന്നു.
അതിൽ വലിയൊരു കാര്യമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.
പക്ഷേ എനിക്ക് അത് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.
അവൾ ഇടയ്ക്കിടെ എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കും.
“സവാള എപ്പോഴാണ് ഇടുന്നത്?”
“എണ്ണ ചൂടായി കഴിഞ്ഞ് ”
“ഇത്ര മസാല വേണോ?”
“നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള പാകത്തിന് ചേർക്കാം ”
” അതെന്തിനാ എന്റെ ഇഷ്ടം ഒക്കെ നോക്കുന്നത്, നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള രീതിയിൽ ഉണ്ടാക്കാമല്ലോ ”
“അത് പറ്റില്ല, ഇന്ന് ഞാൻ ഇതെല്ലം ഉണ്ടാക്കുന്നത് നിനക്ക് വേണ്ടിയാണ് , അത് എനിക്ക് സ്പെഷ്യൽ ആണ് . അതുകൊണ്ട് ഇവിടെ നിന്റെ താല്പര്യമാണ് പ്രധാനം.”
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
വീണ്ടും സവാള അരിയാൻ തുടങ്ങി.
പാചകം ചെയ്യുന്നതിനിടെ ഞാൻ ഉപയോഗിച്ച ഓരോ പാത്രവും കഴുകി വൃത്തിയാക്കി വച്ചു.
അവൾ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
ഒരു പാത്രം.
പിന്നെ മറ്റൊന്ന്.
പിന്നെ മറ്റൊന്ന്.
അവസാനം അവൾ ചോദിച്ചു.
“നീ ശരിക്കും ഓരോ പാത്രവും ഉപയോഗിച്ച ഉടനെ കഴുകുമോ?”
“അതെ.”
“എന്തിനാ?”
“പിന്നെ കൂമ്പാരം ആകും .”
“അത് വന്നിട്ട് കഴുകിയാൽ
പോരേ?”
“അത് പറ്റില്ല , പിന്നത്തേക്ക് മാറ്റിവെച്ചാൽ എനിക്ക് മടിയാകും .”
അവൾ വീണ്ടും സിങ്കിലേക്ക് നോക്കി.
“ഒറ്റ പാത്രം പോലും കിടക്കുന്നില്ല.”
“അത് നല്ല കാര്യമല്ലേ?”
“നല്ലതാണ്.”
അവൾ കുറച്ചുനേരം എന്നെ നോക്കി നിന്നു.
“നീ ഈ ശീലങ്ങളൊക്കെ എവിടുന്നാ പഠിച്ചേ ?”
“വീട്ടിൽ നിന്ന് തന്നെ.”
“വീട്ടീന്നോ?”
“അതെ. അമ്മ വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ പഠിപ്പിച്ചു. അച്ഛൻ ചെയ്ത കാര്യം അവിടെവെച്ച് തന്നെ തീർക്കണം എന്നൊക്കെ പഠിപ്പിച്ചു.”
“അതുകൊണ്ടാണ് നീ ഇങ്ങനെയായത്.”
“എങ്ങനെയായത്?”
“നല്ല ഡിസ്സിപ്ലിൻ ഉള്ള ഒരാൾ.”
ഞാൻ ചിരിച്ചു.
“അത്രയ്ക്ക് ഒന്നുമില്ല.”
“ഉണ്ട്.”
അവൾ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“നിന്നെപ്പോലെ ഒരാൾ കൂടെ വേണം എന്ന് ആരും ആഗ്രഹിക്കും.”
ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ കൈ ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി.
അവൾ ഇത് രണ്ടാമത്തെ തവണയാണ് ഇങ്ങനെ പറയുന്നത് .
ആ പറഞ്ഞതിന്റെ അർത്ഥം എനിക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നു.
പക്ഷേ അതിനെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കാൻ ഞാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
പിന്നെ കുറച്ചുനേരം ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും പാചകത്തിൽ മുഴുകി.
അവൾ സവാള അരിയുന്നു.
ഞാൻ ചിക്കൻ തയ്യാറാക്കുന്നു.
ഇടയ്ക്കിടെ അവൾ എന്നെ നോക്കും.
ആദ്യമൊന്നും എനിക്ക് അത്ര ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടില്ല.
പിന്നീട് ഓരോ തവണയും അവളുടെ കണ്ണുകൾ എന്നിലേക്കാണ് വരുന്നതെന്ന് മനസ്സിലായി.
ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യുന്നു എന്ന് നോക്കുന്നതുപോലെ.
അല്ലെങ്കിൽ…
എന്നെ തന്നെയാണോ നോക്കുന്നത് എന്ന് മനസ്സിലാകാത്ത രീതിയിൽ.
“എന്താ?” ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“ഒന്നുമില്ല.”
“നീ കുറേ നേരമായി എന്നെ നോക്കുന്നുണ്ട്.”
“നീ പാചകം നോക്കുകയായിരുന്നു.”
“അതെന്താ ഇതിന് മുൻപ് ആരും പാചകം ചെയ്യന്നത് കണ്ടിട്ടില്ലേ
?”
“അതുണ്ട് , പക്ഷെ നീ ചെയ്യുന്നത് ആദ്യമായിട്ട് കാണുകയാ ”
അവൾ വീണ്ടും സവാളയിലേക്ക് നോക്കി.
പക്ഷേ കുറച്ചുസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വീണ്ടും എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
ഞാൻ ചിരിച്ചു.
“വീണ്ടും.”
“എന്ത്?”
“ഒന്നുമില്ല.”
“പറ.”
“നീ ഇന്ന് എന്നെ കുറേ നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്.”
അവൾ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“നീ ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത് ഞാൻ ആദ്യമായിട്ടാണ് കാണുന്നത്.”
“എന്ത്?”
“പാചകം.”
“അതുകൊണ്ടാണോ?”
“അതുകൊണ്ടാണ്.”
“ഇത്രയും എന്ത് കാണാനാണ്?”
“അറിയില്ല.”
അവൾ പറഞ്ഞത് സത്യമായിരുന്നു.
അവൾക്ക് തന്നെ അറിയില്ലായിരുന്നു എന്താണ് ഇത്ര ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റുന്നത്.
പാചകം ചെയ്യുമ്പോൾ ഞാൻ വേറൊരു മനുഷ്യനെപ്പോലെ തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
സാധാരണ ഓഫീസിൽ കാണുന്ന അയുഷ് അല്ല.
ആരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ സ്വന്തം കാര്യങ്ങൾ സ്വന്തം രീതിയിൽ ചെയ്യുന്ന ഒരാൾ.
ഒരു സാധനം എടുത്താൽ അതിന്റെ സ്ഥാനം ഓർമ്മയുണ്ട്.
ഒരു പാത്രം ഉപയോഗിച്ചാൽ ഉടനെ കഴുകിവയ്ക്കും.
മസാല അളക്കുമ്പോൾ ശ്രദ്ധിക്കും.