“വന്നപ്പോൾ?”
“നിന്നെ കുറച്ചുകൂടി മനസ്സിലാകുന്ന പോലെ.”
ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൾ അടുപ്പിലേക്ക് നോക്കി.
പിന്നെ വീണ്ടും എന്നിലേക്ക്.
“നീ ഇതൊക്കെ ആരെയും കാണിക്കാൻ ചെയ്യുന്നതല്ലല്ലോ.”
“എന്ത്?”
“വീട് ഇങ്ങനെ വയ്ക്കുന്നത്.
പാചകം ചെയ്യുന്നത്. ഉപയോഗിച്ച പാത്രം അപ്പോൾ തന്നെ കഴുകുന്നത്… എല്ലാം.”
“അത് എന്റെ ശീലമല്ലേ.”
“അതുതന്നെയാണ്.”
അവളുടെ ശബ്ദം പതുക്കെയായി.
“ആരും നോക്കാത്തപ്പോഴും ഒരാൾ എങ്ങനെയാണോ… അതാണ് ശരിക്കും അയാൾ എന്ന് എനിക്ക് തോന്നാറുണ്ട്.”
ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ അവളെ നോക്കി നിന്നു.
അവൾ പെട്ടെന്ന് കണ്ണ് മാറ്റിയില്ല.
പകരം ചെറിയൊരു ചിരിയോടെ വീണ്ടും പാത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി.
“ഇനി ഉപ്പ് ഇട്. അല്ലെങ്കിൽ നിന്റെ സ്റ്റ്യൂവിന്റെ കഥ കഴിഞ്ഞു.”
ഞാൻ ചിരിച്ചു.
“എത്ര ഇടണം?”
“കുറച്ച്.”
“കുറച്ച് എന്ന് പറഞ്ഞാൽ?”
അവൾ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് ഉപ്പിന്റെ പാത്രം എടുത്തു.
“താ… ഞാൻ ഇടാം.”
“നിനക്ക് അറിയുമോ?”
“ഇപ്പോൾ മുതൽ അറിയാം.”
അവൾ കുറച്ച് ഉപ്പ് ചേർത്തു.
“ഇനി?”
“കുറച്ചുനേരം കഴിയട്ടെ.”
“പിന്നെ വീണ്ടും രുചി നോക്കണം.”
“സ്പൂൺ എടുത്ത് നോക്കണം.”
ഞാൻ മനപ്പൂർവം പറഞ്ഞു.
അവൾ എന്നെ നോക്കി.
മുഖത്ത് ആ പഴയ കുസൃതിച്ചിരി വീണ്ടും വന്നു.
“അത് അപ്പോൾ നോക്കാം.”
അവൾ തിരിഞ്ഞ് കൗണ്ടറിലേക്ക് ചാരി നിന്നു.
പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും എന്നിലേക്ക് തന്നെ വന്നു.
ആ നിമിഷം എനിക്ക് ആദ്യമായി വ്യക്തമായി തോന്നി—
ഞാൻ മാത്രമല്ല അവളിലേക്ക് അടുക്കുന്നത്.
മീനാക്ഷിയും എന്നിലേക്ക് വരികയായിരുന്നു.
അതും എന്നേക്കാൾ ധൈര്യത്തോടെ.
കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു
“ഇനി രുചി നോക്കണം.”
“നോക്ക്.” മീനാക്ഷി ഉടനെ പറഞ്ഞു.
ഞാൻ അവളെ നോക്കി.
“ഞാനോ?”
“മ്മ്.”
“ഇത്തവണ നീ തന്നെ നോക്കിക്കോ.”
അവൾ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു ചെറിയ കുസൃതിയുണ്ടായിരുന്നു.
“എന്താ?”
“ഒന്നുമില്ല.”
“ഇത്തവണ എനിക്ക് തന്നെ നോക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞത് എന്തിനാ?”
“നീ അല്ലേ ഉപ്പ് കുറവാണെന്ന് പറഞ്ഞത്.”
“അപ്പോൾ?”
“ഇപ്പോൾ ശരിയായോ എന്ന് നീ തന്നെ പറയണം.”
അവൾ പതുക്കെ ചിരിച്ചു.
അത് സാധാരണ ചിരിയല്ലായിരുന്നു.
എന്നെ എന്തോ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന പോലെ.
അവൾ സ്പൂൺ എടുത്തു.
കുറച്ച് ഗ്രേവി കോരി.
ചൂട് നോക്കി ഒന്ന് ഊതി.
പിന്നെ എന്റെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് തന്നെ രുചിച്ചു.
ഒരു നിമിഷം അവൾ കണ്ണടച്ചു.
പിന്നെ കണ്ണ് തുറന്ന് എന്നെ നോക്കി.
“ഇപ്പോൾ ശരിയായി ”
“ശരിക്കും?”
“മ്മ്.”
“ഉപ്പ്?”
“ശരിയാണ്.”
“ഇനി ഒന്നും കുറവില്ലേ?”
അവൾ തല പതുക്കെ കുലുക്കി.
“ഇല്ല.”
ഞാൻ ചിരിച്ചു.
“അപ്പോൾ ശരിയായി.”
“അതെ.”
അവൾ സ്പൂൺ താഴെ വെച്ചു.
പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകൾ എന്നിൽ നിന്ന് മാറിയില്ല.
ഞാൻ വീണ്ടും പാത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി.
“എന്താ?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
“ഒന്നുമില്ല.”
“നീ എന്തോ ആലോചിക്കുന്നുണ്ട്.”
“അങ്ങനെ ഒന്നുമില്ല.”
“എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്.”
ഞാൻ അവളെ നോക്കി.
അവൾ അടുത്തേക്ക് വന്നു. എന്നെ നോക്കി
ആ നോട്ടത്തിൽ ഇത്തവണ കളിയൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.
വളരെ ശാന്തമായിരുന്നു.
“അയുഷ്…”
“മ്മ്?”
“നീ എന്തിനാണ് ഇത്ര പേടിക്കുന്നത്?”
ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൾ പതുക്കെ എന്റെ കൈയിൽ കൈവച്ചു.
“ഞാൻ ഇവിടെ വന്നത് ഒരു ഡിന്നറിന് മാത്രമല്ല.”
ഞാൻ അവളെ നോക്കി.
“അറിയാം.”
“അറിയാമോ?”
“കുറച്ചൊക്കെ.”
അവൾ ചിരിച്ചു.
ആ ചിരിയിൽ വീണ്ടും ആ ചെറിയ കുസൃതി വന്നു.
“എങ്കിൽ ഇതും അറിയണം.”
“എന്ത്?”
അവൾ എന്റെ കൈ പതുക്കെ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.
“നീ പേടിക്കുന്നതുപോലെ
ഞാൻ ഒന്നും നഷ്ടപ്പെട്ടതായി കരുതുന്നില്ല.”
ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“എനിക്ക് തോന്നുന്നത്…”
അവൾ വാക്ക് നിർത്തി.
എന്നെ നോക്കി.
പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് എന്തോ കിട്ടിയതുപോലെയാണ്.”
എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് നിശ്ചലമായി.
അവൾ വീണ്ടും ഒന്നും വിശദീകരിച്ചില്ല.
വലിയ വാക്കുകളൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അതിനേക്കാൾ വ്യക്തമായ ഒരു കാര്യമുണ്ടായിരുന്നു.