അദ്ദേഹം പല്ല് കടിച്ചുകൊണ്ട്, വിയർപ്പ് തുടച്ചുകൊണ്ട് അൻസിബയുടെ തുടകളിലേക്കും എന്റെ കൈകൾ കിടക്കുന്ന ഭാഗത്തേക്കും മാറിമാറി നോക്കി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലുകൾ ആവേശവും ടെൻഷനും കാരണം ചെറുതായി
വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആ ചെറിയ സോഫയിൽ അൻസിബ അല്പം കൂടി തിരിഞ്ഞിരുന്നപ്പോൾ, അവളുടെ ശരീരം ഒന്ന്
അനങ്ങുകയും രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടന്റെ കാലുകൾ അവളുടെ തുടകളോട് കൂടുതൽ ശക്തമായി ഉരസുകയും ചെയ്തു.
ആ സ്പർശനം ഏറ്റതും രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടൻറെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം വേഗത്തിലായി.
അൻസിബയുടെ അധരങ്ങളിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്ന ആ ചെറിയ ഞരക്കം ആ ചെറിയ മുറിയിലെ വായുവിന്റെ ചൂടുപോലും മാറ്റിമറിച്ചു. രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ ആ ശബ്ദം കേട്ടതും വല്ലാതെ ഞെട്ടിപ്പോയി.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൺകോണുകൾ വിടർന്നു, വിയർപ്പിൽ കുതിർന്ന മുഖം കൂടുതൽ ചുവന്നു തുടുത്തു. ട്രൗസറിന് മീതെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുണ്ണ വിറച്ചു വിങ്ങിനിന്നു.
ഞാൻ അതൊന്നും കാര്യമാക്കാതെ, എന്റെ വലതുകൈ കൊണ്ട് അൻസിബയുടെ ടോപ്പിന്റെ പുറത്തുകൂടി അവളുടെ മുലകൾ
വീണ്ടും നന്നായി അമർത്തിപ്പിടിച്ച് ഞെരുക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. എന്റെ വിരലുകളുടെ ആ കടുത്ത അമർത്തലിൽ അവൾ വീണ്ടും കണ്ണുകൾ ഇറുകി അടച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ തോളിൽ പല്ലമർത്തിപ്പിടിച്ചു.
അവളുടെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം ചൂടായി എന്റെ കഴുത്തിൽ പതിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ എന്നോട് യാതൊരു ശബ്ദവുമില്ലാതെ, കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് മാത്രം മന്ത്രിച്ചു:
“എടാ… പുള്ളി നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയല്ലേ… ഇനി നിർത്ത്… എന്നെ ഇങ്ങനെ വട്ട് പിടിപ്പിക്കല്ലേ…”
പക്ഷേ ഞാൻ അവളുടെ ആ അപേക്ഷ കേൾക്കാത്ത ഭാവത്തിൽ, കണ്ണ് ചിമ്മി അവൾക്ക് വീണ്ടും ധൈര്യം പകർന്നു.
രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ ഞങ്ങളുടെ ആ ഇരിപ്പും കളിമട്ടും കണ്ട് ഒടുവിൽ സഹികെട്ട് ഒന്ന് തൊണ്ടയനക്കി ചുമച്ചു. ആ ചുമ കേട്ട
ഭാവത്തിൽ ഞാൻ പെട്ടെന്ന് അൻസിബയുടെ മുലകളിലെ പിടി അയച്ചു, ഒരല്പം മാറി നിന്നു.
പരുങ്ങലോടെ രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ കണ്ണ് തുടച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“എടാ… ഞാൻ ഇവിടെയൊക്കെത്തന്നെ ഇരിക്കുന്നുണ്ട് എന്നുള്ള കാര്യം കൂടി ഒന്ന് ഓർമ്മ വേണം കേട്ടോ…!”
ഞാൻ അല്പം
പോലും കൂസലില്ലാതെ, ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി പറഞ്ഞു:
“അയ്യോ… ചേട്ടാ, ഞങ്ങൾ വെറുതെ… അതൊരു…”
രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ എന്റെ സംസാരം ഇടയ്ക്ക് വെച്ച് തടഞ്ഞുകൊണ്ട്, വിയർപ്പോടെ പറഞ്ഞു:
“ആ… ഞാൻ കണ്ടു, കണ്ടു… നല്ല അടിപൊളി കാഴ്ച! നീ ഇപ്പോ സ്ഥലകാല ബോധം മറക്കാൻ തുടങ്ങിയോ…?”
അദ്ദേഹം ശ്വാസം എടുത്തുയർത്തിക്കൊണ്ട് അല്പം ഗൗരവം നടിക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും,
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിലെ ആവേശവും വിറയലും അത് ഒട്ടും ഫലപ്രദമല്ലെന്ന് കാട്ടിത്തന്നു. അദ്ദേഹം ചുറ്റും ഒന്ന് നോക്കിക്കൊണ്ട് പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“ഇങ്ങനെയാണെങ്കിൽ നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും വേറെ വല്ല റൂമിലേക്കും പൊയ്ക്കൂടെ…?”
ഞാൻ ഒരു ചിരിയോടെ അദ്ദേഹത്തിന് അരികിലേക്ക് അല്പംകൂടി ചേർന്നിരുന്ന് പറഞ്ഞു:
“അതെന്നാ ചേട്ടാ അങ്ങനെ പറയുന്നേ? നമ്മൾ തമ്മിൽ ഇപ്പൊ പിന്നെ മറവൊന്നുമില്ലല്ലോ… ആ ഒരു ധൈര്യത്തിലാ ഞാൻ അങ്ങനെ ചെയ്തത്!”
രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ എന്റെ ആ മറുപടി കേട്ട് ഒന്ന് ഞെട്ടി. അദ്ദേഹം അൻസിബയുടെ നാണംകുണുങ്ങിയ മുഖത്തേക്കും എന്റെ കള്ളച്ചിരിയിലേക്കും മാറിമാറി നോക്കി.
ഒടുവിൽ ആ ലഹരിക്ക് പൂർണ്ണമായി കീഴടങ്ങിയെന്നവണ്ണം, ഒരു നിശ്വാസത്തോടെ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു:
“ശരി… എന്നാലും വീട്ടിൽ… ആഹ്, എങ്കിൽ പിന്നെ നിങ്ങൾ വിചാരിക്കുന്ന പോലെ ആയിക്കോട്ടെ… ആയിക്കോട്ടെ…”
രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞതും അൻസിബ നാണം കൊണ്ട് അപ്പാടെ വിളറിപ്പോയി. അവളുടെ മുഖം തക്കാളി പോലെ ചോന്നു തുടുത്തു. അവൾ പെട്ടെന്ന് രണ്ട് കൈകൾ കൊണ്ടും മുഖം പൊത്തിപ്പിടിച്ച് എന്റെ തോളിലേക്ക് വീണു.
അവൾ പല്ല് കടിച്ചുകൊണ്ട്, വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ എന്നോട് പിറുപിറുത്തു:
“നീയെന്താടാ ഈ കാണിച്ചത്…? പുള്ളി അങ്ങനെയൊക്കെ പറഞ്ഞ സ്ഥിതിക്ക്