അൻസിബ ചെറിയൊരു കള്ളച്ചിരിയോടെ താഴേക്ക് നോക്കി, പിന്നീട് പുള്ളിയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് കൊഞ്ചലോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു:
“അതൊക്കെ ചേട്ടന് തന്നെയല്ലേ അറിയാവൂ… പിന്നെ എന്നോട് ചോദിക്കുന്നത് എന്തിനാ? ഞാൻ എന്താ പറയുക…”
അതുകേട്ടതും രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ കൂടുതൽ കൗതുകത്തോടെയും കൊതിയോടെയും പറഞ്ഞു:
“എന്നാലും മോള് ഒന്ന് ഗസ്സ് ചെയ്ത് പറഞ്ഞേ… എനിക്ക് കേൾക്കാൻ ഒരു കൊതി.”
അൻസിബ ചെറിയൊരു നാണത്തോടെ എന്റെ തോളിലേക്ക് മുഖം ചേർത്തു വെച്ച്, കള്ളച്ചിരിയോടെ പുള്ളിയെ നോക്കിക്കൊണ്ട് കൊഞ്ചലോടെ പറഞ്ഞു:
“അത് പിന്നെ… ചേട്ടൻ ഇന്നലെ ഞങ്ങളോട് റിക്വസ്റ്റ് ചെയ്ത കാര്യങ്ങളൊക്കെ വെച്ച് നോക്കുമ്പോൾ… എനിക്ക് തോന്നുന്നത് ചേട്ടന് എന്റെ കുണ്ടി ആണ് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഇഷ്ടം എന്നാണ്…”
അൻസിബയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടന് വല്ലാത്തൊരു തരിപ്പ്
കയറി. പുള്ളി തന്റെ ഇരിപ്പിടത്തിൽ നിന്ന് ഒന്നുകൂടി ആഞ്ഞ് ഇരുന്ന്, വിറയാർന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു:
“മോള് പറഞ്ഞത് നൂറുശതമാനം ശരിയാ… എനിക്ക് സത്യം പറഞ്ഞാൽ നിന്റെ ഈ കുണ്ടി കാണുമ്പോഴുള്ള ലഹരി വേറെ ഒന്നിനും കിട്ടില്ല. ഇന്നലെ രാത്രി ഒരു തുണിയുടെയും മറവില്ലാതെ, ആ നഗ്നമായ മേനിയിൽ എന്റെ കണ്ണുകൾ അതിൽ തന്നെ ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്നത് അതുകൊണ്ടാ…”
ഞാൻ അവരുടെ സംഭാഷണം ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടന്റെ തോളിൽ തട്ടി കള്ളച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു:
“കണ്ടില്ലേ ചേട്ടാ… അവൾക്ക് ചേട്ടന്റെ
മനസ്സ് നന്നായിട്ടറിയാം.
മോളെ… ഇന്നലെ രാത്രി തുണിയുടെയൊന്നും മറവില്ലാതെ നിന്റെ ഈ കുണ്ടി ഞാൻ കണ്ടു കിടന്നതൊക്കെ എന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് പോകുന്നേയില്ല. സത്യം പറഞ്ഞാൽ നിന്റെയടുത്ത് വന്ന് അതൊന്ന് കൈകൊണ്ട്
തൊടാനും, ആ മേനിയിൽ ഒന്ന് അമർത്താനുമൊക്കെ എനിക്ക് വലിയ കൊതിയാ തോന്നുന്നത്…”
അൻസിബ അത് കേട്ട് ഒന്നും മിണ്ടാതെ, കള്ളച്ചിരിയോടെ തല താഴ്ത്തി പതുക്കെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരി കണ്ടതും ഞാൻ രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടന്റെ തോളിൽ തട്ടി പറഞ്ഞു:
“അതൊക്കെ സ്വാഭാവികമല്ലേ ചേട്ടാ… ഇന്നലെ അങ്ങനെയൊക്കെ കണ്ടുകഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ആർക്കായാലും പെട്ടെന്ന് മനസ്സിൽ തോന്നുന്ന കാര്യങ്ങളല്ലേ ഇത്.ചേട്ടനിപ്പോൾ നമ്മളോട് ഇത്രയും അടുത്തത് കൊണ്ട് ഇത്ര ഓപ്പണായിട്ട് തുറന്നുപറയുന്നു.
ഞാൻ ഇപ്പൊ ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു, നമ്മുടെ ശ്രീരാഗും ഫാസിലും ഒക്കെ ഉള്ളപ്പോഴാണെങ്കിൽ അവരുടെ പ്രായത്തിന്റെ ഒരു തിളപ്പിൽ അവന്മാർ എന്തൊക്കെയായിരിക്കും മനസ്സിൽ
ആലോചിച്ചു കൂട്ടിയിട്ടുണ്ടാവുക?”
അൻസിബ എന്റെ ആ സംസാരം കേട്ട് കള്ളച്ചിരിയോടെ രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടനെ നോക്കി.
രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ അതുംകേട്ട് ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തല ചൊറിഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“അത് ശരിയാണ്… ആ പ്രായത്തിലുള്ള ചെറുപ്പക്കാരുടെ തലയിൽ എപ്പോഴും ഇങ്ങനത്തെ ഓരോ കാര്യങ്ങളല്ലേ ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുക. നമ്മൾ അറിയാതെ തന്നെ അവന്മാർ പലതും മനസ്സിൽ കൂട്ടിയിട്ടുണ്ടാവും!”
അൻസിബ ചെറുതായി ഒന്ന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി, കൗതുകത്തോടെ ചോദിച്ചു:
“അതുശരി… അപ്പോ ചേട്ടൻ പറയുന്നത് ശ്രീരാഗും ഫാസിലും ഒക്കെ ഞങ്ങളെപ്പറ്റി മനസ്സിൽ പലതൊക്കെ ആലോചിച്ചു കൂട്ടിയിട്ടുണ്ടാകും എന്നാണോ? അവന്മാർക്ക്
അങ്ങനെയൊക്കെ തോന്നാൻ തക്കവണ്ണം നമ്മൾ വല്ലതും കാണിച്ചിട്ടുണ്ടൊ?”
രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ ആ ചോദ്യം കേട്ട് ഒന്നു
പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“പിന്നെ ഇല്ലാതെ മോളെ? നിങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്ന ആ ശബ്ദം തന്നെ ധാരാളമല്ലേ! എനിക്കൊക്കെ ഇങ്ങനെ തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, പിന്നെ അവർക്ക് തോന്നാതിരിക്കുമോ? അത് വെച്ച് അവന്മാർ നിങ്ങളെ കളിയാക്കുന്നത് അല്ലെ, അപ്പോള് അവരുടെ മനസ്സിലൊക്കെ പലതും ഉണ്ടാകും തീർച്ചയായും.”
ഞാൻ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഒന്നു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടന്റെ തോളിൽ തട്ടി പറഞ്ഞു: