ചേട്ടൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് എന്റെ
പിരടിയിലും പുറത്തുമൊക്കെ തലോടിക്കൊണ്ട് പശ്ചാത്താപത്തോടെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. എനിക്കാണെങ്കിൽ എന്തു പറയണം എന്നോ, എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണം എന്നോ ഒട്ടും മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
മറുവശത്ത് അൻസിബയും കട്ടിലിൽ കിടന്ന് ആ കാമപ്പാൽ തന്റെ മുലകളിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നതും നോക്കി
വല്ലാതെയൊന്ന് പരുങ്ങി. തങ്ങൾ ചെയ്തുകൂട്ടിയ കാര്യങ്ങളുടെ ആഴം ഓർത്ത് അവൾക്കും ചെറിയൊരു മടിയും ഭയവും തോന്നി.
അവൾ എന്നെയും ചേട്ടനെയും മാറിമാറി നോക്കിക്കൊണ്ട് ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദയായി കിടന്നു.
പക്ഷെ എന്റെ ഉള്ളിലെ അവസ്ഥ തികച്ചും വിചിത്രമായിരുന്നു. പുറമെ ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിന്നെങ്കിലും, എന്റെ ഉള്ളിൽ ആ കാഴ്ച ഉണ്ടാക്കിയ ലഹരി ഒട്ടും കുറഞ്ഞിരുന്നില്ല. മറ്റൊരു പുരുഷന്റെ മുന്നിൽ
എന്റെ ഭാര്യ വഴങ്ങുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഉണ്ടായ ആ വികാരം എന്റെ കുണ്ണയെ വീണ്ടും വടിപോലെ ഉദ്ധരിച്ചു നിർത്തിയിരുന്നു. ഇത് ശരിയാണോ തെറ്റാണോ എന്ന് എനിക്ക് തന്നെ മനസ്സിലാകുന്നില്ലായിരുന്നു;
എങ്കിലും ഞാൻ ആ നിമിഷം ആഴത്തിൽ ആസ്വദിച്ചിരുന്നു എന്നത് സത്യമായിരുന്നു. എന്ത് മറുപടി പറയണം എന്നറിയാതെ ഞങ്ങൾ മൂവരും ആ മുറിയിൽ ആ നിശബ്ദതയിൽ നിന്നു.
രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, ഞാൻ വിയർപ്പൊതുക്കിക്കൊണ്ട് നിൽക്കുന്നതും എന്റെ ഉദ്ധരിച്ചുകിടക്കുന്ന കുണ്ണയും പുള്ളി ശ്രദ്ധിച്ചു. എന്റെ മനസ്സിൽ ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ ആഗ്രഹവും ലഹരിയും പുള്ളിക്ക് മനസ്സിലായി.
എങ്കിലും സുഹൃത്ത് എന്ന നിലയിലുള്ള കുറ്റബോധം കൊണ്ട് പുള്ളി വീണ്ടും എന്നോട് ക്ഷമ ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
“എടാ ഷാജു, നീ എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് പറയടാ… ഇങ്ങനെ മിണ്ടാതെ നിൽക്കല്ലേ. എനിക്കറിയാം ഞാൻ കുറച്ചു കൂടിപ്പോയെന്ന്. നീ തന്ന സ്നേഹവും സ്വാതന്ത്ര്യവും വെച്ച് ഞാൻ എന്റെ സീമകൾ വിട്ടുപോയി.
അതുകൊണ്ട് നമ്മുടെ സൗഹൃദത്തിലോ ബന്ധത്തിലോ യാതൊരു പ്രശ്നവും ഉണ്ടാകരുതേടാ… ഞാൻ ശരിക്കും സോറി ചോദിക്കുന്നു…” പുള്ളി എന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
അതുകേട്ട് കട്ടിലിൽ കിടന്നിരുന്ന അൻസിബയും വല്ലാത്തൊരു ഭയത്തോടും കുറ്റബോധത്തോടും
കൂടി എഴുന്നേറ്റിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവളുടെ മുലകളിലും കഴുത്തിലുമൊക്കെ രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടന്റെ കാമപ്പാൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ നനഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ, വിറയാർന്ന ശബ്ദത്തിൽ എന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ട് വിളിച്ചു:
“ഇക്കാ… ഇക്കാ എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് പറയ്… നമ്മൾ ചെയ്തത് തെറ്റായിപ്പോയോ ഇക്കാ?
എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു പേടിയാകുന്നു… ഇക്കാ ഒന്ന് സംസാരിക്കൂ…”
അവളും കട്ടിലിൽ നിന്ന് എന്റെ കാലുകളിൽ തൊട്ടുകൊണ്ട് കരച്ചിൽ കലർന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
എനിക്കാണെങ്കിൽ അവളുടെ ആ അവസ്ഥയും ചേട്ടന്റെ പശ്ചാത്താപവും കാണുമ്പോൾ മനസ്സിൽ പലവിധ വികാരങ്ങൾ തിളച്ചുമറിയുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ എന്റെ തൊണ്ട തൊട്ടരികെ വരെ വാക്കുകൾ വന്നെങ്കിലും, പുറത്തേക്ക് ഒരക്ഷരം പോലും പറയാൻ കഴിയാതെ ഞാൻ ഒരു മരവിപ്പോടെ സ്തംഭിച്ചു നിന്നു.
ഞാൻ വിയർപ്പൊതുക്കിക്കൊണ്ട്, അല്പം കിതപ്പോടെ രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. എന്നിട്ട് വിറയാർന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു:
“ചേട്ടാ… നമുക്ക് നാളെ സംസാരിക്കാം… എനിക്കിപ്പോൾ ഒന്നും പറയാൻ വാക്കുകൾ കിട്ടുന്നില്ല…”
ചേട്ടൻ എന്റെ മുഖത്തെ ആ മരവിപ്പ് കണ്ടുകൊണ്ട് വേവലാതിയോടെ പറഞ്ഞു:
“എടാ ഷാജു, നീ എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് തുറന്ന് പറയടാ… മനസ്സിൽ വെച്ച് വിഷമിക്കരുത്.”
ഞാൻ തലയാട്ടിക്കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി:
“ഇല്ല ചേട്ടാ… മതി… നമുക്ക് നാളെ എന്തായാലും സംസാരിക്കാം. എനിക്കിപ്പോൾ കുറച്ചൊരു സ്പേസ് വേണം.”
അതുകേട്ടതും ചേട്ടൻ എന്റെ അവസ്ഥ പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കിക്കൊണ്ട് തലയാട്ടി. പുള്ളി സമാധാനിപ്പിക്കുന്ന രീതിയിൽ പറഞ്ഞു: