ഞങ്ങൾ കിടക്കാനായി നമ്മുടെ റൂമിലേക്ക് വന്നു.
മുറിയുടെ വാതിലടച്ച് കുറ്റിയിട്ട ശേഷം ഞാനും അൻസിബയും ഉറങ്ങാനായി കിടന്നു. രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടനും ഉറങ്ങാന് കിടന്നു. ആ ചെറിയ മുറിയിൽ മൂവരും അത്രയും അടുത്ത് കിടക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു നിശബ്ദതയും ഉദ്വേഗവും നിറഞ്ഞുനിന്നു.
ഞങ്ങൾ ഉറങ്ങാനായി കിടന്നെങ്കിലും ആർക്കും പെട്ടെന്ന് ഉറക്കം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. സാധാരണ ദിവസങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് അന്നത്തെ രാത്രിയിലെ അന്തരീക്ഷം ആകെ വ്യത്യാസമായിരുന്നു. ഉച്ചയ്ക്ക് റൂമിൽ വെച്ചുണ്ടായ ആ സംഭവവും, കുറച്ചു മുമ്പ് മാളിലെ തിരക്കിനിടയിൽ വെച്ചുണ്ടായ ആ സ്പർശനവുമെല്ലാം എല്ലാവരുടെയും തലയിൽ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.
രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടനും ഉറങ്ങാതെ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടക്കുന്നത് വ്യക്തമായി അറിയാമായിരുന്നു. കുറേനേരം
നിശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം, ഇരുട്ടിൽ ചേട്ടൻ പതുക്കെ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു:
“എടാ… നിനക്ക് ഉറക്കം വരുന്നുണ്ടോടാ? എനിക്ക് കണ്ണടയ്ക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല… ഇന്നത്തെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ
ആലോചിച്ച് കിടക്കുമ്പോൾ…”
ഞാൻ അൻസിബയുടെ അരികിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് ചേട്ടനെ നോക്കി പറഞ്ഞു:
“ഇല്ല ചേട്ടാ, എനിക്കും ഉറക്കം വരുന്നില്ല. സത്യം പറഞ്ഞാൽ ആ ചിന്തകൾ തന്നെയാ മനസ്സിൽ മുഴുവൻ…”
ഞങ്ങളുടെ ആ സംസാരം കേട്ട്, അൻസിബ പതുക്കെ ഒന്ന് അനങ്ങി. അവൾ നേരിയ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു:
“എനിക്കും ഉറക്കം വരുന്നില്ല… ആകെ ഒരു അസ്വസ്ഥത പോലെ…”
രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ അല്പം ആകാംക്ഷയോടെയും അതേസമയം നേരിയ
കാമത്തോടെയും അവളോട് ചോദിച്ചു:
“അതെന്താ മോളേ അസ്വസ്ഥത വരണെ? എന്തുപറ്റി? രാത്രിയിൽ ഉറക്കം വരാതിരിക്കാൻ തക്കവണ്ണം എന്താ പ്രശ്നം?”
അതുകേട്ട് അൻസിബ ഇരുട്ടിൽ പതുക്കെ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, ലജ്ജയും വിറയലും നിറഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ മറുപടി പറഞ്ഞു:
“അതൊക്കെ… രാവിലത്തെ കാര്യങ്ങളും പിന്നെ മാളിൽ വെച്ച് നമ്മൾ അങ്ങനെ നിന്നതുമെല്ലാം ഓർക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽ വല്ലാത്തൊരു ചൂട്…
അതുകേട്ട് ഇരുട്ടിൽ കിടന്നിരുന്ന രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടന്റെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം പെട്ടെന്ന് വേഗത്തിലായി. മുറിയിലെ നിശബ്ദതയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിറയൽ കലർന്ന ശബ്ദം ഉയർന്നു കേട്ടു:
“സത്യം പറഞ്ഞാൽ മോളേ, എനിക്കും ആ ചിന്തകൾ തന്നെയാ മനസ്സിൽ മുഴുവൻ. മാളിലെ തിരക്കിൽ നിന്നെ എന്റെ ദേഹത്തോട് ചേർത്തുപിടിച്ച നിമിഷം മുതൽ
എന്റെ നെഞ്ചിലെ തീ കൂടിയിരിക്കുകയാണ്. പിന്നെ ഇപ്പൊ കിടക്കുമ്പോഴും ഉച്ചയ്ക്കത്തെ കാഴ്ചയും നിന്റെ കിടപ്പുമൊക്കെ ഓർക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ഒട്ടും കിടക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല…”
ഞാൻ അൻസിബയുടെ അരികിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് അവരുടെ സംഭാഷണം കേട്ട് ഒരുകള്ളച്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു:
“പിന്നെ അതല്ലേ, നമ്മൾ മൂന്നുപേരും ഇങ്ങനെ കിടക്കുമ്പോൾ പുറത്ത് വെച്ചുണ്ടായ ചൂടൊക്കെ എങ്ങനെയാ മനസ്സിൽ നിന്ന് മായുക? എങ്കിൽ പിന്നെ ഈ കിടപ്പ്
കിടന്ന് വെറുതെ ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ടതില്ലല്ലോ, നമുക്ക് ബാക്കി കാര്യങ്ങളിലേക്ക് കടന്നു കൂടെ?”
അതുകേട്ട് അൻസിബ ഇരുട്ടിൽ പതുക്കെ ഒന്ന് മൂളിക്കൊണ്ട് എന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. അവളുടെ ചൂടുള്ള ശ്വാസം എന്റെ മുഖത്ത് തട്ടി.
അവൾ ലജ്ജയും കാമവും ഒതുക്കിയ ശബ്ദത്തിൽ തുടർന്നു:വേകാമാവട്ടെ… എന്റെ പൂറ്
നല്ലോണം ഒലിച്ചിരിക്കുകയാ… ഇനിയും എനിക്ക് കൺട്രോൾ കിട്ടില്ല…”
https://postimg.cc/8FNJBQkL
https://postimg.cc/2LbV8CTN
ഒലിച്ചോട്ടെ മോളേ… അത് തന്നെയല്ലേ നമ്മളും ആഗ്രഹിക്കുന്നേ? പിന്നെ എന്തിനാ വെറുതെ കൺട്രോൾ പിടിക്കുന്നത്?”
അത് കേട്ടതും അൻസിബയുടെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം വീണ്ടും വേഗത്തിലായി. ഇരുട്ടിൽ അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച് വിറയലോടെ പറഞ്ഞു:
“ഉഫ്… നീ ചുമ്മാ എന്നെ കൂടുതൽ ഇളക്കിവിടല്ലേ… എനിക്ക് ഇപ്പോഴേ വയ്യ…”
അതുകേട്ട് രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടന് കിടക്കയിൽ കിടന്ന് ഒട്ടും പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അദ്ദേഹം വിറയലോടെ, അടങ്ങാത്ത കാമത്തോടെ കട്ടിലിൽ എഴുന്നേറ്റിരുന്ന്