ഇനി നിർത്ത്, ഇത്രേം പോരെ…? എന്നെക്കൂടെ വെട്ടിലാക്കാൻ നോക്കുകയാണോ ഇക്കാ…!”
ഞാൻ അവളുടെ ആ നാണവും പരിഭ്രമവും കണ്ടുകൊണ്ട് കള്ളച്ചിരിയോടെ രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടനെ നോക്കി. രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടനാകട്ടെ,
വിയർപ്പൊലിക്കുന്ന മുഖത്തോടെ, മുണ്ടിന്റെ മീതെ വിറച്ചുനിൽക്കുന്ന തന്റെ കുണ്ണയിൽ ഒന്നു തടവിക്കൊണ്ട് അല്പം കൂടി ലജ്ജയോടെയും എന്നാൽ അടങ്ങാത്ത ആവേശത്തോടെയും പറഞ്ഞു:
“അല്ല… ഞാൻ ഇവിടെ ഇരിക്കുന്നത് കൊണ്ട് നിങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോ കുഴപ്പമില്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് കുഴപ്പമില്ല കേട്ടോ! ഞാൻ കാരണം നിങ്ങളുടെ മൂഡ് ഒന്നും കളയണ്ട.
ഞാൻ ഇവിടെ ഇരിക്കുന്നത് കൊണ്ട് വല്ല കുഴപ്പമുണ്ടെങ്കിൽ പറഞ്ഞാൽ മതി, ഞാൻ വേണമെങ്കിൽ റൂമിലേക്കോ പുറത്തേക്കോ മാറി തന്നേക്കാം…”
അതുകേട്ടതും അൻസിബ നാണം കൊണ്ട് ശ്വാസം കിട്ടാത്ത മട്ടിൽ എന്റെ തുടയിൽ നുള്ളിക്കൊണ്ട് അടങ്ങിയിരുന്നു. അവളുടെ മുഖം അപ്പൊ നല്ലപോലെ ചോന്നു തുടുത്തിരുന്നു;
നാണം കാരണം അവൾക്ക് തല ഉയർത്താൻ പോലും കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഞാൻ യാതൊരു കൂസലുമില്ലാതെ, രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടനോട് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
ചേട്ടാ… ചേട്ടന് കുഴപ്പമില്ലെങ്കിൽ ഞങ്ങൾക്കും ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല! നമ്മൾ റൂമിൽ തന്നെ കിടന്ന് ചെയ്തതൊക്കെ ചേട്ടന് അറിയാലോ… പിന്നെ നമ്മൾ തമ്മിൽ ഇപ്പൊ പിന്നെ മറയൊന്നുമില്ലല്ലോ, ആ ഒരു ധൈര്യത്തിലാ ഞാൻ ഇങ്ങനെ ചെയ്തുപോയത്!”
രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ എന്റെ സംസാരം കേട്ട് ഒന്ന് ചിരിച്ചു, അൻസിബയുടെ ചുവന്ന മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“അതെ… മോളെ, നിനക്ക് വല്ല കുഴപ്പമുണ്ടെങ്കിൽ പറഞ്ഞോട്ടോ… ഞാൻ വേണമെങ്കിൽ പുറത്തേക്ക് പൊയ്ക്കോളാം, നിങ്ങളുടെ മൂഡ് ഒന്നും പോകണ്ട…”
അൻസിബയ്ക്ക് നാണം കൊണ്ടും വെപ്രാളം കൊണ്ടും ഒട്ടും സംസാരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ മുഖം
ഉയർത്താൻ പോലും മേലാതെ
വായടച്ചു പിടിച്ചിരുന്നു.
അത് കണ്ട് ഞാൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് കുസൃതിയോടെ ചോദിച്ചു:
“എന്താടി… ചേട്ടൻ ചോദിക്കുന്നത് കേട്ടില്ലേ? നിനക്ക് വല്ല കുഴപ്പമുണ്ടോടി?”
അൻസിബ എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു ചെറിയ ഇടികൂടി തന്നുകൊണ്ട്, നാണം മറച്ചുവെച്ചുകൊണ്ട് പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:അയ്യോ… ഇക്കാ… ഞാന്…
അൻസിബയ്ക്ക് എന്താണു പറയേണ്ടതെന്നോ എങ്ങോട്ടാണു നോക്കേണ്ടതെന്നോ അറിയാതെ ആകെ വരിഞ്ഞുറുകിപ്പോയിരുന്നു. അവൾ ഉത്തരം കിട്ടാതെ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തന്നെ മുഖം അമർത്തിപ്പിടിച്ച് വായ പൊത്തി നിന്നു.
അവളുടെ ശരീരം മുഴുവൻ നാണം കൊണ്ടും അവിശ്വസനീയത കൊണ്ടും വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ ആ മൗനം കണ്ട് അല്പം കൂടി അടുപ്പത്തോടെ, തന്റെ കുണ്ണയിലെ പിടി അയക്കാതെ പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“കണ്ടോ… മോൾക്ക് നാണം കൊണ്ട് മിണ്ടാൻ പോലും കഴിയുന്നില്ല. ഞാൻ വെറുതെ നിങ്ങളെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാൻ നിൽക്കേണ്ട, അല്ലേ?”
ഞാൻ ഒട്ടും ഗൗരവമെടുക്കാതെ അൻസിബയുടെ പുറത്തുകൂടി പതുക്കെ തലോടിക്കൊണ്ട് രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടനോട് പറഞ്ഞു:
“അയ്യോ ചേട്ടൻ വെറുതെ ടെൻഷൻ അടിക്കാതെ… പുള്ളിക്കാരിക്ക് ആകെ നാണം കാരണം സംസാരിക്കാൻ പറ്റാത്തതാ. ചേട്ടൻ ഞങ്ങളുടെ സ്വന്തം ആളല്ലേ, പിന്നെന്താ…”
എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാൻ അൻസിബയുടെ തുടയിൽ വീണ്ടും പതുക്കെ ഒന്ന് അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടനാകട്ടെ ആ കാഴ്ച കണ്ട് കൂടുതൽ തടിച്ച്
വിറച്ചുനിൽക്കുന്ന കുണ്ണയിൽ വീണ്ടും കൈയമർത്തി, ഞങ്ങളുടെ ഓരോ ചെറുചലനത്തിലേക്കും കണ്ണ് വെട്ടിക്കാതെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അൻസിബയുടെ ആ നിസ്സഹായതയും നാണം കൊണ്ടുള്ള വെപ്രാളവും ആ ചെറിയ മുറിയിലെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേക ലഹരിയായി നിറഞ്ഞുനിന്നു. അവൾക്ക് വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ
എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തന്നെ മുഖം പൂഴ്ത്തിയിരുന്നു, പക്ഷേ അവളുടെ കൈകൾ എന്റെ ഷർട്ടിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചിരുന്നത് അവൾ ആ അവസ്ഥ പൂർണ്ണമായി ആസ്വദിക്കുന്നുണ്ടെന്നതിന്റെ തെളിവായിരുന്നു.