“അത് ശരിയാണ് ചേട്ടാ… അവന്മാർ ഇപ്പോൾ വെക്കേഷന് പോയെങ്കിലും, അവർ ഫ്ലാറ്റിൽ ഉള്ളപ്പോൾ ചേട്ടൻ പറഞ്ഞതുപോലെ നോക്കുമ്പോൾ, അവന്മാരുടെ മനസ്സിലും ഇതൊക്കെത്തന്നെയായിരിക്കും
ഓടിട്ടുണ്ടാവുക.”
അൻസിബ അതുകേട്ട് ഒന്നും മിണ്ടാതെ പുഞ്ചിരിച്ചെങ്കിലും, അവൾ അറിയാതെ തന്റെ ചുണ്ടുകളിലൊന്ന് കടിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു കള്ളച്ചിരി കാട്ടി.
ഞാന്: പിന്നെ അല്ലാണ്ട്… അവന്മാർ ഇവിടെയുണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ ഞങ്ങളെ വെച്ച് വെറുതെ ഓരോന്ന് ഊഹിച്ചും കളിയാക്കിയും നടക്കാനേ സമയം ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അന്നൊന്നും ഇതിന്റെയൊരു ഫീൽ നമുക്ക് കിട്ടിയിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ, അവന്മാർ ആ സമയത്ത് അങ്ങനെയൊക്കെ നമ്മുടെ പുറകെ നടന്ന് കൊത്തിവലിച്ചതുകൊണ്ടാണോ എന്തോ, ഇപ്പോൾ നമ്മൾ തമ്മിൽ ഇത്രയും ഓപ്പണായി സംസാരിക്കാനും കാര്യങ്ങളിലേക്ക് കടക്കാനും ഒരു മടിയും തോന്നാത്തത്…”
ഞാൻ രണ്ടുപേരെയും മാറിമാറി നോക്കിക്കൊണ്ട് ഒന്നു ചിരിച്ചു.
ചേട്ടൻ: “അതുതന്നെയാണ് കാര്യമെടോ… അവന്മാർ വെക്കേഷന് പോയി സ്ഥലം വിട്ടതോടെ നമുക്ക് കിട്ടിയ ആ ഫ്രീഡം ഇല്ലേ, അതായിരുന്നു മെയിൻ.
ഞാന്:അതേ,അന്ന് അവന്മാർ വെറുതെ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു കൂട്ടിയ കാര്യങ്ങളൊക്കെയാണ്, ഇന്ന് ചേട്ടന് യാതൊരു കൂസലുമില്ലാതെ നേരിട്ട് അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്!”
രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ ആവേശത്തോടെ, അൻസിബയുടെ ആ ഇരിപ്പും ശരീരത്തിന്റെ അനക്കങ്ങളും കണ്ട് കണ്ണെടുക്കാതെ പറഞ്ഞു:
“അപ്പൊ ആ പാവങ്ങൾ അറിയാതെ നമ്മൾ
ഇവിടെ കളി കാര്യമാക്കി മാറ്റിയല്ലേ? അവന്മാർ തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ ഇതൊക്കെ അറിഞ്ഞാൽ എന്തായിരിക്കും അവസ്ഥ ആവോ?
അത് കേട്ടപ്പോള് ഹൻസിബ ചെറുതായി ഒന്ന് കണ്ണുരുട്ടി, ഗൗരവം നടിച്ചു ചിരിച്ചുകൊണ്ട്
രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടന്റെ നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു:
“ചേട്ടാ… തമാശയ്ക്ക് പോലും അങ്ങനെയൊന്ന് അവന്മാരുടെ മുന്നിൽ പറഞ്ഞുപോകരുത് കേട്ടോ! ഇന്ന് നമ്മൾ തമ്മിൽ ഇങ്ങനെയൊക്കെയായി എന്ന് അവന്മാർ അറിയുകയേ ചെയ്യരുത്.”
ഞാൻ അൻസിബയുടെ ആ സംസാരം കേട്ട് കള്ളച്ചിരിയോടെ തലയാട്ടി, രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടനെ നോക്കി ഒന്ന് കണ്ണുചിമ്മി കാണിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“കേട്ടല്ലോ ചേട്ടാ ഇവൾ പറയുന്നത്? ആ പാവങ്ങൾ വെക്കേഷൻ കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ ഇതൊന്നും അറിയാൻ പാടില്ല. നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള ഈ ഒരു സീക്രട്ട് അവൻമാരുടെ മുന്നിൽ എങ്ങാനും വായതുറന്നു പറഞ്ഞുപോയാൽ പിന്നെ തീർന്നു!”
രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ പെട്ടെന്ന് ഒന്ന് പരുങ്ങി, കൈകൾ കൂപ്പി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“അയ്യോ, അതൊക്കെ എനിക്കറിയാമടാ! ഞാൻ ചുമ്മാ ഒരു രസത്തിന് ഇപ്പൊ പറഞ്ഞതല്ലേ… മോളെ പേടിക്കണ്ട, ഈ വായ് ഞാൻ പൂട്ടി വെച്ചോളാം.
നിങ്ങളെന്നെ എന്താ കരുതിയേ, ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആരുടെയെങ്കിലും മുന്നിൽ വിളിച്ചു പറയുമോ ഞാൻ!”ഇപ്പോള് ഞാന് നിങ്ങളോട് ഒരു തമാശയായി പറഞ്ഞതാണ്.
ഞാൻ രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടന്റെ ആ ഭാവം കണ്ട് ഒന്നു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“അതല്ല ചേട്ടാ, അങ്ങനെയല്ല… ചേട്ടൻ ഈ പറഞ്ഞതൊക്കെ ഞങ്ങളോട് ഒരു തമാശയായി പറഞ്ഞതല്ലേ എന്ന് എനിക്കറിയാം. അതുകൊണ്ട് ഞാനത് കാര്യമാക്കുന്നില്ല.”
അൻസിബ ആ സംസാരം കേട്ട് ഒന്നു ശാന്തയായി, ചുണ്ടിലൊരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയോടെ രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടന്റെ തോളിൽ തട്ടി പറഞ്ഞു:
“അതെയതെ,
ചേട്ടൻ ചുമ്മാ ഒരു തമാശയ്ക്ക് പറഞ്ഞതല്ലേയുള്ളൂ എന്ന് എനിക്കറിയാം. എന്നാലും ഇതൊന്നും വേറെ ആരുടെയും മുന്നിൽ പാട്ടായി പോകരുതെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിച്ചതാണ്, അത്രയേ ഉള്ളൂ.”
രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ ആശ്വാസത്തോടെ സോഫയിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി ചാരിയിരുന്നു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“അതെയതെ മോളെ, നിനക്ക് മനസ്സിലായല്ലോ. ഞാൻ വെറുതെ ആ ഒരു മൂഡിൽ അങ്ങോട്ട് തമാശയായി പറഞ്ഞതല്ലേ… ബാക്കി ആരുടെ അടുത്തും ഇത് വായ തുറന്ന് പറയാൻ മാത്രം മണ്ടനൊന്നുമല്ല ഈ രാമചന്ദ്രൻ.”
ഞാൻ സോഫയുടെ കൈപ്പിടിയിൽ കയ്യിയൂന്നി, അൻസിബയുടെ അരയിലൂടെ പതുക്കെ ചേർത്ത് പിടിച്ചുകൊണ്ട് ടിവിയിലേക്കും അവരെയും മാറിമാറി നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: