അതിരാവിലെ മുറിയിലെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചു. ഉറക്കത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്നും അർജുൻ ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞാണ് എഴുന്നേറ്റത്. ജനാലയ്ക്കൽ വിരിഞ്ഞ നേർത്ത വെളിച്ചം മുറിയിൽ പടർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഫോൺ എടുത്തു നോക്കിയപ്പോൾ ഹോട്ടൽ റിസപ്ഷനിൽ നിന്നാണ്.
“ഹലോ, സർ… റിസപ്ഷനിൽ നിന്നാണ്. സർ ഒന്ന് താഴേക്ക് വരാമോ? വളരെ അത്യാവശ്യമായ ഒരു കാര്യം സംസാരിക്കാനുണ്ട്,” അപ്പുറത്ത് റിസപ്ഷനിസ്റ്റിന്റെ സ്വരത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു ഗൗരവമുണ്ടായിരുന്നു.
അർജുൻ ഒന്ന് പകച്ചു. എന്തായിരിക്കും ഇത്ര അതിരാവിലെ ഒരു അത്യാവശ്യം? അവൻ വശത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. മീര അപ്പോഴും നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ്. ഇന്നലത്തെ ആവേശകരമായ നിമിഷങ്ങൾക്കും പിന്നീടുണ്ടായ നിരാശയ്ക്കും ഒടുവിൽ കിട്ടിയ ആ അന്ത്യയാമങ്ങളിലെ ഉറക്കം അവളെ പൂർണ്ണമായും കീഴടക്കിയിരുന്നു. അവളുടെ മുടിയിഴകൾ മുഖത്ത് ചിതറിക്കിടക്കുന്നു. ആ നീല വസ്ത്രത്തിന്റെ ചുളിവുകൾ അവളുടെ ഉടലിനോട് ചേർന്ന് നിൽക്കുന്നു. അവളെ വിളിച്ചുണർത്താൻ അവന് തോന്നിയില്ല.
കട്ടിലിൽ നിന്നിറങ്ങി, അലക്ഷ്യമായി കിടന്ന ഒരു ടീഷർട്ട് എടുത്ത് ധരിച്ച് അവൻ വേഗം വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. ഇടനാഴിയിലെ ശൂന്യതയും തണുപ്പും അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ ഭയം നിറച്ചു. സെബാസ്റ്റ്യൻ ചേട്ടനും കുടുംബവും പോയതിനു ശേഷം എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടായോ? അതോ ആ കോടീശ്വരനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട എന്തെങ്കിലും കാര്യമാണോ?
റിസപ്ഷനിസ്റ്റ് പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: “സാർ, സെബാസ്റ്റ്യൻ സാർ പോകുന്നതിന് മുൻപ് പ്രത്യേകം പറഞ്ഞിരുന്നു. ഇന്നലെ തിരക്കുള്ള ബീച്ചിൽ പോയിട്ട് നിങ്ങൾക്ക് വിചാരിച്ച പോലെ എൻജോയ് ചെയ്യാൻ പറ്റിയില്ലെന്ന്. അതുകൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ ഗ്രൂപ്പിന്റെ തന്നെ മറ്റൊരു പ്രൈവറ്റ് റിസോർട്ടിലേക്ക് നിങ്ങൾക്ക് മാറാം. അവിടെ അതിഥികൾക്ക് മാത്രമായി ഒരു ബീച്ച് തന്നെയുണ്ട്. പുറമെ നിന്ന് ആർക്കും അങ്ങോട്ട് പ്രവേശനമില്ല. അവിടെ നിങ്ങൾക്ക് എന്ത് വേണമെങ്കിലും ചെയ്യാനുള്ള പൂർണ്ണ സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ടാകും. സാറിന് വേണമെങ്കിൽ ഇനിയുള്ള ദിവസങ്ങൾ അവിടെ താമസിക്കാം.”
റിസപ്ഷനിസ്റ്റ് പറഞ്ഞു തീരുന്നതിന് മുൻപേ അയാൾ പെട്ടെന്ന് റിസപ്ഷൻ ഹാളിന്റെ ഒരു മൂലയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി ചോദിച്ചു: “സർ… അത് സാറിന്റെ വൈഫ് അല്ലേ ആ ഇരിക്കുന്നത്?”
അർജുൻ ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞ് പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. കണ്ട കാഴ്ച അവനെ തറപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു. റിസപ്ഷൻ ഹാളിന്റെ ഒരു മൂലയിലുള്ള വീതിയുള്ള സോഫയിൽ മീര സുഖമായി ഒരു തലയിണ കെട്ടപ്പിടിച്ച് ഉറങ്ങുകയാണ്!
മുറിയിൽ സുരക്ഷിതമായി കിടന്നുറങ്ങുകയായിരുന്നു മീര എങ്ങനെ ഇവിടെ എത്തിയെന്ന് അവന് വിശ്വസിക്കാനായില്ല. അതിലും ഞെട്ടിച്ചത് അവളുടെ വേഷമാണ്. ഒരു കൊച്ചു പച്ച സ്ലീവ്ലെസ് ടോപ്പ് മാത്രമേ അവളുടെ ഉടലിലുള്ളൂ. അടിയിൽ ഷോർട്ട്സോ പാന്റ്സോ, എന്തിന് ഒരു ജെട്ടി പോലുമില്ല! അവൾ തന്റെ കാലുകൾ ചുരുട്ടിവെച്ച് സോഫയിൽ ചാരി കിടക്കുകയാണ്. അവളുടെ വെളുത്തു തുടുത്ത തുടകൾ ആ മുറിയിലെ വെളിച്ചത്തിൽ പൂർണ്ണമായും വെളിപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
റിസപ്ഷനിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന സഞ്ചാരികളെല്ലാം നടത്തം നിർത്തി അത്ഭുതത്തോടെയും ആവേശത്തോടെയും ആ കാഴ്ച നോക്കുന്നുണ്ട്. ചിലർ അവളുടെ ആ നഗ്നമായ കാലുകളിലേക്കും ഉറക്കത്തിൽ അല്പം നീങ്ങിയ ടോപ്പിനിടയിലൂടെ കാണുന്ന ഇടുപ്പിലേക്കും കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കി നിൽക്കുന്നു.
അർജുൻ വേഗം അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു. “മീരാ… മീരാ… എഴുന്നേൽക്കൂ,” അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ തോളിൽ തട്ടി വിളിച്ചു.
മീര പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. ഉറക്കച്ചടവോടെ അവൾ ചുറ്റും നോക്കി. റിസപ്ഷനിലെ ആൾക്കൂട്ടത്തെയും തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന കണ്ണുകളെയും കണ്ടപ്പോൾ അവൾ പകച്ച് പോയി.
“എന്തുപറ്റി മീരാ? നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ഇത്ര നേരത്തെ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്?” അർജുൻ ആകുലതയോടെ ചോദിച്ചു.