അതുവരെ കണ്ട കാമുകന്റെയോ സുഹൃത്തിന്റെയോ ഭാവമായിരുന്നില്ല അത്. സെബാസ്റ്റ്യൻ പെട്ടെന്ന് ചാടി എഴുന്നേറ്റ്, വസ്ത്രങ്ങൾ പോലും ശരിയാക്കാതെ ഒരുതരം ഭയഭക്തിബഹുമാനത്തോടെ ഫോൺ കാതോടു ചേർത്തു. അയാളുടെ നട്ടെല്ല് തനിയെ ഒന്ന് വളഞ്ഞു.
“ശരി സാർ… ഓക്കേ സാർ… തീർച്ചയായും സാർ… ഉടനെ എത്താം സാർ,” അയാൾ വളരെ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ, അങ്ങേയറ്റം വിനയത്തോടെ സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ട് അർജുനും മീരയും അമ്പരന്നുപോയി.
സെബാസ്റ്റ്യന്റെ ഈ പെട്ടെന്നുള്ള മാറ്റം അവർക്ക് ഒട്ടും മനസ്സിലായില്ല. എന്നാൽ ലിൻഡയുടെയും റിയയുടെയും മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ഗൗരവം പടർന്നു. റിയ തന്റെ പാവാട താഴ്ത്തി നേരെയിരുന്നു. ഫോൺ വെച്ചതിനുശേഷം സെബാസ്റ്റ്യൻ വലിയൊരു നിരാശയോടെ അവരെ നോക്കി.
“നമുക്ക് വേഗം ഇറങ്ങണം. ഒരു അത്യാവശ്യ കാര്യമുണ്ട്,” സെബാസ്റ്റ്യന്റെ സ്വരത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു ധൃതി ഉണ്ടായിരുന്നു.
അർജുനും മീരയും പരസ്പരം നോക്കി. അത്രയും നേരം കണ്ട ആവേശമെല്ലാം ആ ഒരൊറ്റ ഫോൺ കോളിൽ കെട്ടടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥത്തിൽ, റിയയെ തന്റെ പണം കൊണ്ട് വിലയ്ക്കെടുത്ത ആ നഗരത്തിലെ വലിയൊരു കോടീശ്വരനായിരുന്നു ഫോണിന്റെ അപ്പുറത്ത്. അയാളുടെ ആജ്ഞകൾ അനുസരിക്കുക എന്നത് സെബാസ്റ്റ്യന്റെ നിലനിൽപ്പിന്റെ കൂടി ഭാഗമായിരുന്നു. തന്റെ മകളെ മറ്റൊരാൾക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കുമ്പോഴും ആ കോടീശ്വരന്റെ മുന്നിൽ സെബാസ്റ്റ്യൻ ഒരു വെറും വേലക്കാരനെപ്പോലെ ഭവ്യത കാണിക്കേണ്ടി വരുന്നത് ആ പണത്തിന്റെ കരുത്തുകൊണ്ടായിരുന്നു.
“വേഗം ഒരുങ്ങൂ റിയാ… നമുക്ക് സമയമില്ല,” സെബാസ്റ്റ്യൻ തന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ ഇടുന്നതിനിടയിൽ പറഞ്ഞു.
മുറിയിലെ അന്തരീക്ഷം നിമിഷനേരം കൊണ്ട് തണുത്തുറഞ്ഞു. മീര തന്റെ ബിക്കിനിക്ക് മുകളിലൂടെ വീണ്ടും ആ നീല വസ്ത്രം വലിച്ചിട്ടു. അർജുന്റെ ഉള്ളിലെ ആവേശം ഒരു കനലായി മാറിയെങ്കിലും സെബാസ്റ്റ്യന്റെ ആ ഭാവമാറ്റം അവനിൽ വല്ലാത്തൊരു പേടി നിറച്ചു.
മുറിയിലെ ആവേശത്തിന്റെ കനലുകൾ പാതിവഴിയിൽ അണഞ്ഞതിന്റെ ഭാരവുമായാണ് അവർ വാതിലിന് അരികിലെത്തിയത്. പുറത്തെ തണുത്ത ഇടനാഴിയിൽ വെച്ച് അവർ വിടവാങ്ങലിന്റെ നിമിഷങ്ങൾ പങ്കിട്ടു. സെബാസ്റ്റ്യൻ അർജുനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് യാത്ര പറയുമ്പോൾ, ലിൻഡ മീരയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
എന്നാൽ എല്ലാവരെയും അമ്പരപ്പിച്ചത് റിയയുടെ നീക്കമായിരുന്നു. അവൾ മീരയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്ന്, അവളുടെ മുഖം കൈകൾക്കിടയിലെടുത്ത് ചുണ്ടുകളിൽ അഗാധമായി ഒന്ന് ചുംബിച്ചു. ആ ചുംബനത്തിൽ ഒരുതരം ഉടമസ്ഥാവകാശവും ഒപ്പം വല്ലാത്തൊരു പ്രലോഭനവുമുണ്ടായിരുന്നു. റിയയുടെ ആ സ്പർശനം മീരയുടെ ഉള്ളിൽ അതുവരെ അണയാതിരുന്ന മോഹങ്ങളെ വീണ്ടും ഒരു പൂത്തിരി പോലെ കത്തിച്ചു. തന്റെ ഉടലിൽ റിയ പടർത്തിയ ആ വശ്യതയുടെ ഓർമ്മകളിൽ മീര ഒരു നിമിഷം തരിച്ചുനിന്നു.
“നമുക്ക് വീണ്ടും കാണാം,” റിയയുടെ ആ വാക്കുകൾ ഒരു വാഗ്ദാനം പോലെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ മുഴങ്ങി.
സെബാസ്റ്റ്യനും കുടുംബവും ധൃതിയിൽ ലിഫ്റ്റിലേക്ക് നടന്നുനീങ്ങുന്നത് നോക്കി അർജുനും മീരയും അവിടെ നിന്നു. അവർ കാഴ്ചയിൽ നിന്നും മറഞ്ഞതോടെ ഇടനാഴിയിൽ വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യത പടർന്നു.
തിരികെ മുറിയിൽ കയറി വാതിലടച്ചപ്പോൾ അർജുനും മീരയും വല്ലാത്തൊരു നിരാശയിലായിരുന്നു. ആവേശത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ പെട്ടെന്നുണ്ടായ ആ തടസ്സം അവരെ മാനസികമായി തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. മീര ആ നീല വസ്ത്രം അഴിച്ചുമാറ്റാൻ പോലും നിൽക്കാതെ കട്ടിലിലേക്ക് തളർന്നു വീണു. അർജുൻ അവളുടെ അരികിൽ കിടന്നു.
അത്രയും നേരം അനുഭവിച്ച ആ ലഹരിയും ആവേശവും ഇപ്പോൾ ഒരുതരം ശൂന്യതയ്ക്ക് വഴിമാറിയിരിക്കുന്നു. പരസ്പരം ഒന്ന് തൊടാനോ സംസാരിക്കാനോ ഉള്ള മൂഡ് പോലും അവർക്ക് അവശേഷിച്ചിരുന്നില്ല. റിയയുടെ ചുംബനത്തിന്റെ ചൂട് മീരയുടെ ചുണ്ടുകളിൽ അപ്പോഴും ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ, ആ ഹോട്ടൽ മുറിയിലെ എയർകണ്ടീഷണറിന്റെ നേരിയ ശബ്ദം മാത്രം കേൾക്കാം. ചിന്തകളുടെ കാടുപിടുത്തത്തിൽ പെട്ട്, അന്ത്യയാമങ്ങളിൽ എപ്പോഴോ ആ തളർച്ചയിൽ അവർ അഗാധമായ നിദ്രയിലേക്ക് വഴുതിവീണു.