പക്ഷേ, ആ ആശ്വാസവും അധികനേരം നീണ്ടുനിന്നില്ല…
പെട്ടെന്ന് ഇരുട്ടിൽ നിന്നും ടോർച്ചിന്റെ ശക്തമായ വെളിച്ചം എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തുളച്ചുകയറി
കണ്ണുകൾ മഞ്ഞളിച്ചുപോയി…
മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് ആരാണെന്ന് പോലും വ്യക്തമല്ല.
പക്ഷേ, നിൽക്കാൻ സമയമില്ല. വന്നവൻ ആരായാലും അവന്റെ കാര്യത്തിലും ഒരു തീരുമാനമാക്കാം എന്ന് കരുതി ഞാൻ വീണ്ടും കൈ ചുരുട്ടി മുന്നോട്ടാഞ്ഞു.
”എടാ… അടിക്കല്ലേ… ഇത് ഞാനാ… ഞാനാടാ…!”
വെപ്രാളത്തോടെ ആ രൂപം അലറിക്കൊണ്ട്, കയ്യിലിരുന്ന ടോർച്ച് സ്വന്തം മുഖത്തേക്ക് തിരിച്ചുപിടിച്ചു.
ആ വെളിച്ചത്തിൽ തെളിഞ്ഞുവന്ന മുഖം കണ്ടതും, ഓങ്ങിയ കൈ പാതിവഴിയിൽ ഞാൻ പിടിച്ചു നിർത്തി.
ആമി…!
അപ്പോൾ ഈ നിലത്ത് കിടക്കുന്നവർ…?😳
ആകാശത്തെ കാർമേഘങ്ങൾ മെല്ലെ മാറാൻ തുടങ്ങി…
മേഘപാളികൾക്കിടയിലൂടെ പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ തന്റെ മുഖം പുറത്തേക്ക് കാട്ടി.
വായുവിൽ അരിച്ചിറങ്ങിയ ആ നിലാവെളിച്ചം, മഞ്ഞിലൂടെ തുളച്ചുകയറി നിലത്ത് കിടക്കുന്ന രൂപങ്ങൾക്ക് മേൽ പതിച്ചു…
ആ വെളിച്ചത്തിൽ, മൂക്കും പൊത്തിപ്പിടിച്ച് കിടക്കുന്നവന്റെയും, നെഞ്ചുതടവി എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവന്റെയും മുഖങ്ങൾ വ്യക്തമായി…
രാഹുലും, സച്ചിനും!
അടി കൊണ്ടുള്ള അവരുടെ കോലം കണ്ടിട്ട് എനിക്ക് ചിരി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, സാഹചര്യം മോശമായതുകൊണ്ട് ഞാൻ അത് കഷ്ടപ്പെട്ട് കടിച്ചുപിടിച്ചു.
ഞാൻ വേഗം ഓടിച്ചെന്ന് രാഹുലിനെയും സച്ചിനെയും പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ചു.
”വേദനയുണ്ടോടാ…?”
ഒരുമാതിരി മറ്റേടത്തെ ചോദ്യം ആയിപ്പോയി എന്നറിയാം, എന്നാലും അടിച്ച നമ്മുക്കൊരു മര്യാദ വേണ്ടേ..?
ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി എന്നല്ലാതെ അവർ വേറേ ഒന്നും ചെയ്തില്ല…
ആ രംഗം ഒന്ന് ശാന്തമായി എന്ന് കരുതി നിൽക്കുമ്പോഴാണ് അടുത്തത്…
”ഇങ്ങോട്ട് കെട്ടിയെടുത്തത് പെട്ടെന്ന് ചാവാനുള്ള റെക്കോർഡ് വല്ലതും തിരുത്താൻ ആണോ…?”
ആ മഞ്ഞിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തിയ പരിഹാസം നിറഞ്ഞ ശബ്ദം കേട്ട് ഞാൻ നോക്കുമ്പോൾ…
കട്ടപിടിച്ച മഞ്ഞിനെ വകഞ്ഞുമാറ്റി, എന്നെ നോക്കി കണ്ണുരുട്ടിക്കൊണ്ട് നിധി നടന്നു വരുന്നു!
അവളുടെ മുഖത്ത് ദേഷ്യമാണോ അതോ എന്നോടുള്ള പുച്ഛമാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റാത്ത ഒരു ഭാവം.
പക്ഷേ, എന്റെ ശ്രദ്ധ അവളിലായിരുന്നില്ല.
അവളുടെ തൊട്ടുപിന്നാലെ, മഞ്ഞിന്റെ പുകമറയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്നും മറ്റൊരു രൂപം കൂടി തെളിഞ്ഞു വന്നു.
ആളെ വ്യക്തമായി കണ്ടതും എന്റെ കണ്ണ് തള്ളിപ്പോയി.
ഐഷു ചേച്ചി…!
ഇവരെങ്ങനെ ഇവിടെത്തി…?
വിശ്വാസം വരാതെ, ചോദ്യചിഹ്നമായി നിൽക്കുന്ന എന്റെ മുഖം കണ്ടതും നിധിക്ക് കാര്യം പിടികിട്ടി.
അവൾ എന്നെ രൂക്ഷമായി ഒന്ന് നോക്കി.
”നോക്കണ്ട… ഒക്കെ നീ കാരണമാ…”
നിധി ചിറിക്കോട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു…
ആമിയെ കണ്ടതും റോസിന് ജീവൻ തിരിച്ചു കിട്ടിയത് പോലെയായി.
അത്രയും നേരം അനുഭവിച്ച പേടി മുഴുവൻ അവൾ ആമിയുടെ തോളിലേക്ക് ഇറക്കിവെച്ചു. ഓടിച്ചെന്ന് ആമിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച്, വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ അവൾ പറഞ്ഞു:
”ആമി… നമുക്ക് വേഗം ഇവിടുന്ന് പോവാം… എനിക്ക് പേടിയാവുന്നു…”
റോസിന്റെ അവസ്ഥ കണ്ട് ആമി അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ച് ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
ഇനി ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത് പന്തിയല്ലെന്ന് എല്ലാവർക്കും അറിയാമായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും തിരിഞ്ഞ് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയതായിരുന്നു.
”നിൽക്ക്…”
നിധിയുടെ ഗൗരവമുള്ള ശബ്ദം കേട്ട് ഞങ്ങൾ നിന്നു.
”നമ്മൾ വെറുതെ നടന്നാൽ പോര… എല്ലാവരും പരസ്പരം കൈ കോർത്ത് പിടിക്കണം.”
അവൾ തന്റെ വിരലിലെ മോതിരത്തിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി. ശേഷം ഞങ്ങളോടായി പറഞ്ഞു:
”ഈ മോതിരത്തിന്റെ ബന്ധം നമ്മളിൽ എല്ലാവരിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ… നമ്മൾ കൈ കോർത്ത് പിടിച്ച് ഒറ്റക്കെട്ടായി നിന്നാൽ, ഒരു ദുഷ്ട്ട ശക്തിക്കും നമ്മളെ തൊടാൻ പോലും കഴിയില്ല…”
Yes thudaru
Keep going