എന്നാൽ ഇതൊക്കെ കണ്ട് വണ്ടറടിച്ചിരിക്കുന്ന നിധി എനിക്കും ആമിക്കും ഇടയിലേക്ക് കുത്തിയിറങ്ങി കിടന്നു….
ശേഷം, “എന്നാ എന്റേതും കൂടേയിരിക്കട്ടെ…” എന്ന് പറഞ്ഞ് ആമിയുടെ രണ്ട് മുലകളിലും പിടിച്ച് ഒറ്റ അമർത്തൽ!
ആമി ഒന്ന് പിടഞ്ഞുപോയി….
എന്റെ കയ്യിനേ വേദനിപ്പിക്കാതെ അവൾ നിധിയുടെ കൈ തട്ടി മാറ്റാനൊക്കെ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, നടക്കില്ല എന്ന് മനസ്സിലായലപ്പോൾ ആമി ആ ശ്രമമൊക്കെ ഉപേക്ഷിച്ച് എന്റെയും നിധിയുടെയും കൈവലയങ്ങളിൽ കിടന്ന് സുഖിച്ചു….
ഇതൊക്കെ കണ്ട്, എനിക്കാണെങ്കിൽ അടിയിൽ കമ്പിയാവാൻ തുടങ്ങി. അടങ്ങിയിരുന്ന എന്റെ കുട്ടൻ മെല്ലെ തല പൊക്കിയുണർന്നു…
അത് നേരെ പോയി മുട്ടിയതാവട്ടേ തിരിഞ്ഞുകിടന്നിരുന്ന നിധിയുടെ ചന്തിയിടുക്കിലേക്കും…
സാധനം അവിടെ പോയി കുത്തിക്കയറിയതും നിധിക്ക് കാര്യം പിടികിട്ടി. അവൾ എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി…
ഒരു കുസൃതി നിറഞ്ഞ നോട്ടം!
പിനീടങ്ങോട്ട് കുറച്ചു നേരം ഞങ്ങളുടെ മാത്രം ലോകമായിരുന്നു. ചിരികളും കളികളുമായി മറ്റെല്ലാം മറന്ന നിമിഷങ്ങൾ….
********************
ആ രാത്രിക്ക് ശേഷം…
ദിവസങ്ങൾ ചിറക് വെച്ച് പറക്കുകയായിരുന്നു.
ഏകദേശം രണ്ടാഴ്ച കണ്ണ് ചിമ്മി തുറക്കുന്ന വേഗത്തിലാണ് കടന്നുപോയത്.
ആ ദിവസങ്ങളിൽ നടന്ന കാര്യങ്ങൾ ഓർത്തെടുക്കുമ്പോൾ അതൊരു മനോഹരമായ കിനാവ് പോലെയാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്.
അങ്കിളും ആന്റിയും തിരിച്ചെത്തിയതായിരുന്നു അതിലൊരു പ്രധാന കാര്യം.
അവർ വന്ന പാടെ ചേച്ചി സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ പോകാൻ ഒരുങ്ങിയതാണ്. പക്ഷേ നാട്ടിൽ നടന്ന ആ അനിഷ്ട സംഭവങ്ങളും, ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്ന ഭീതിയുള്ള അന്തരീക്ഷവും കാരണം ചേച്ചിയെ തനിയെ വിടാൻ അങ്കിൾ തയ്യാറായില്ല.
സുരക്ഷിതത്വം കണക്കിലെടുത്ത് ചേച്ചി ഇവിടെത്തന്നെ തുടരാൻ തീരുമാനിച്ചു. അത് ഞങ്ങൾക്കും വലിയൊരു ആശ്വാസമായിരുന്നു.
ഇതിനിടയിൽ കോളേജിൽ വെച്ച് ഞാൻ കൃതികയോടും റോസിനോടും തഞ്ചാവൂർ യാത്രയെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചിരുന്നു.
“നമുക്ക് പോവാം… എന്തായാലും ഇതൊന്ന് അറിഞ്ഞിട്ട് തന്നെ കാര്യം…”
റോസിന്റെയും കൃതികയുടെയും മറുപടി അതായിരുന്നു.
പിന്നെ എന്റെ കാര്യം…
കൈക്ക് വയ്യാത്തതുകൊണ്ട് രാജകീയ പരിചരണമായിരുന്നു. ഭക്ഷണം വാരിത്തരുന്ന ഡ്യൂട്ടി ആമിയും നിധിയും അങ്ങോട്ട് ഏറ്റെടുത്തു.
കോളേജിലാണെങ്കിൽ കൂടി ഉച്ചയ്ക്ക് ഫുഡ് കഴിക്കാൻ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഒരാൾ ചോറ് കുഴയ്ക്കും, മറ്റേയാൾ വാരിത്തരും.
ഇതൊക്കെ കണ്ട് ബാക്കിയുള്ളവർക്ക് വല്ലാത്ത അത്ഭുതമായിരുന്നു.
“ഇവനെന്താടാ ലോട്ടറി അടിച്ചോ…?” എന്ന മട്ടിലുള്ള നോട്ടങ്ങൾ.
ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും തമ്മിലുള്ള ഈ അടുപ്പം കോളേജിൽ ചർച്ചാവിഷയമായി(വീടുകളിൽ ഇതുവരെ അറിയില്ല) മാറിയിരുന്നെങ്കിലും അത് കൂടുതൽ കാലം നിലനിന്നില്ല. കാരണം പിടിത്തം മുതൽ കളിവരേ ബാക്കിയുള്ളവർ ഒരു മറയുമില്ലാതെ കോളേജിൽ ചെയ്യുന്നു ഇതിനിടയിൽ ഞങളുടെ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാവരും എത്ര ദിവസം ശ്രദ്ധിക്കും. ഇതൊക്കെ ചെറിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങളല്ലേ… 😌
അതുകൊണ്ട് തന്നെ എനിക്ക് കൂടുതൽ സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടി.
ആരുടെ മുന്നിലും എനിക്കെന്റെ പെണ്ണുങ്ങളോട് ധൈര്യമായി സല്ലപിക്കാം..
പിന്നെയാണ് ആ വിളി…
നിധിക്ക് ഞാൻ ഇപ്പോൾ വാവയും… ആമിക്ക് ഞാൻ പൊന്നൂസുമാണ് !🫣
മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് കൊഞ്ചിച്ചുകൊണ്ട് അവരെന്നെ അങ്ങനെ വിളിക്കുമ്പോൾ ആദ്യം എനിക്ക് ഭയങ്കര ചമ്മലായിരുന്നു.
“ഡീ… ആളുകൾ കേൾക്കും…” എന്ന് ഞാൻ പറയും.
പക്ഷേ അവർ കാര്യമാക്കില്ല.
“കേൾക്കുന്നവർ കേൾക്കട്ടെ…” എന്ന മട്ടിൽ അവർ സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കും.
സത്യം പറഞ്ഞാൽ, ആ ചമ്മലിനപ്പുറം നമ്മളെ ഇങ്ങനെ സ്നേഹിക്കാനും കൊഞ്ചിക്കാനും കൂടെ ആരെങ്കിലും ഒക്കെ ഉള്ളത് വലിയൊരു ഭാഗ്യമല്ലേ എന്ന് ഞാനും ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങി. അവരുടെ ആ വിളി കേൾക്കാൻ എന്റെ മനസ്സ് കൊതിച്ചു തുടങ്ങി എന്ന് പറയുന്നതാവും സത്യം.