ഒപ്പം അവളുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയും ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു……എനിക്ക് തോന്നുന്നു അവൾക്ക് നിന്നോടെന്തോ ഉണ്ട് ദേവാ…”
അവൾ പറഞ്ഞു നിർത്തി….
ഇന്നലെ വരേ ഞാൻ ഏറ്റവും കൂടുതൽ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച കാര്യമായിരുന്നു റോസ് ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞതെങ്കിലും. ഇപ്പോൾ അതല്ല അവസ്ഥ.
ഞാൻ മറുപടി പറയാതേ തലയ്ക്കു കയ്യും കൊടുത്ത് പിന്നേയും ചിന്തകളിൽ ആഴ്ന്നു…..
പെട്ടെന്നാണ് താഴേ നിന്നും പാത്രങ്ങൾ വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്…
ഞാൻ റോസിനേ നോക്കി അവളുടെ മുഖത്തും സംശയം നിഴലിച്ചു നിൽക്കുന്നുണ്ട്…
നിധിയും ആമിയും താഴേ ഒറ്റക്കായിരുന്നു എന്ന് അപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്…
വേഗം വാതിൽ തുറന്ന് താഴോട്ട് പോയി…
നിലത്ത് പലയിടത്തായി പാത്രങ്ങൾ പൊട്ടിച്ചിതറിക്കിടക്കുന്നു. മുറിയുടെ ഒത്ത നടുക്കായി ആമിയും നിധിയും നിൽപ്പുണ്ട്.
രണ്ടുപേരും പരസ്പരം വിരൽ ചൂണ്ടി എന്തോ തർക്കത്തിലാണ്.
’ഇവറ്റകൾക്കെന്താ വയ്യേ.. 😐’ ഞാൻ മനസ്സിലോർത്തു.
ഇതുകണ്ട് റോസ് ആമിയുടെ അടുത്തേക്ക് പോകാൻ ഒരുങ്ങി. പക്ഷേ ഞാൻ അവളുടെ കൈയ്യിൽ കയറിപ്പിടിച്ച് തടഞ്ഞു.
”കാറിന്റെ കീ താ…”
ഞാൻ കൈ അവളുടെ നേർക്ക് നീട്ടി.
അതുവരെ ബഹളമായിരുന്ന മുറിയിൽ പെട്ടെന്ന് നിശബ്ദത പരന്നു.
എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ എന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
ആദ്യം ഒന്ന് മടിച്ചെങ്കിലും അവൾ കീ എന്റെ കയ്യിലേക്ക് തന്നു.
കീ വാങ്ങിയതും ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഞാൻ പതിയെ വാതിലിന് നേരെ നടന്നു.
ഡോറിന്റെ അടുത്തെത്തിയതും പിന്നിൽ നിന്നും ആരോ എന്നെ അനുഗമിക്കുന്നതുപോലെ… കാലൊച്ചകൾ കേട്ടുതുടങ്ങി.
ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല, പക്ഷേ എന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നിരുന്നു…
ഞാൻ കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്ന് ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് കയറി.
സ്റ്റിയറിംഗിൽ പിടിച്ച് സീറ്റിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നതും, പിന്നാലെ വന്നവർ ഓരോരുത്തരായി കാറിനുള്ളിലേക്ക് കയറാൻ തുടങ്ങി.
ആരും പരസ്പരം ഒന്നും മിണ്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
നിധിയും റോസും പിൻസീറ്റുകളിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ചു.
മുൻവശത്തെ ഡോർ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് ഞാൻ നോക്കിയപ്പോൾ, ആമിയാണ്. അവൾ കോ-ഡ്രൈവർ സീറ്റിലേക്ക് കയറി ഇരുന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഇപ്പോഴും ആ തർക്കത്തിന്റെ കനൽ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. ആരെയും നോക്കാതെ, ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ അവൾ സീറ്റ് ബെൽറ്റിട്ടു, പുറത്തെ കാഴ്ചകളിലേക്ക് കണ്ണും നട്ട് ഇരുന്നു.
എല്ലാവരും കയറി എന്ന് ഉറപ്പായതും ഞാൻ വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു…
കൃതികയേ കൊണ്ട് വരാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് പോയാൽ മതിയായിരുന്നു…
ഇതിപ്പോ ഇവരൊക്കെ എന്തിനാ വരുന്നേ എന്ന് പോലും എനിക്കറിയില്ല….
ഒരു ദിവസംകൊണ്ട് എന്തൊക്കെ മാറ്റങ്ങളാണ് ഉണ്ടായതെന്ന് ഞാൻ ചിന്തിച്ചു നോക്കി. റോസ് ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ആമിയോടും നിധിയോടുമായി കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ ചോദിച്ചറിയാമായിരുന്നു…
“നീ നിന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് ചോദിച്ചോ എനിക്കറിയാവുന്നതാണെങ്കിൽ ഞാൻ പറയാം… ”
നിധിയുടെ ശബ്ദം.അവൾ വീണ്ടും എന്റെ മനസ്സ് വായിച്ചിരിക്കുന്നു… 😐
“ദേ നിധി ഞാൻ നിന്നോട് പല വട്ടം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് ആവശ്യമില്ലാതെ മറ്റുള്ളവരുടെ മനസ്സ് വായിക്കരുതെന്ന്… ”
ആമി ബാക്കിലേക്ക് നോക്കി നിധിയോട് പറഞ്ഞു…
എന്നാൽ എന്റെ ശ്രദ്ധ ആദ്യം പോയത് റോസിന്റെ മുഖത്തേക്കായിരുന്നു. ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ എല്ലാവരെയും പരസ്പരം നോക്കി കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് പാവം.
ആമിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും കാറിനുള്ളിൽ വീണ്ടും ഒരു അസ്വസ്ഥത പടർന്നു.
റോസ് അപ്പോഴും ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ അന്തംവിട്ട് ഇരിക്കുകയാണ്.
റോസ് കൂടെയുണ്ടെന്ന ബോധം അപ്പോഴാണ് ആമിക്കും നിധിക്കും വന്നതെന്ന് തോന്നുന്നു. അവർ രണ്ടുപേരും റിയർവ്യൂ മിററിലൂടെ പരസ്പരം ഒന്ന് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ‘ഇനി മിണ്ടരുത്’ എന്നൊരു താക്കീത് ഉണ്ടായിരുന്നു.