ഒരു മിന്നൽ പോലെ എനിക്ക് സ്ഥലകാലബോധം തിരികെ വന്നു.
ഞാൻ വെപ്രാളത്തോടെ, എന്നാൽ അത്ര ബലം പ്രയോഗിക്കാതെ അവളെ എന്നിൽ നിന്നും അടർത്തി മാറ്റി.
കൃതിക കിതച്ചുകൊണ്ട് എന്നെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ വേഗം സൈഡിലേക്ക് നോക്കി.
അവിടെ… ആമി, നിധി, റോസ്
മൂന്നുപേരും കണ്ണ് തള്ളി, ശ്വാസം വിടാൻ പോലും മറന്നതുപോലെ ഞങ്ങളെത്തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്.
റോസിന്റെ മുഖത്ത് എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് മനസ്സിലാകാത്തതിന്റെ അമ്പരപ്പായിരുന്നു എങ്കിൽ, ആമിയുടെയും നിധിയുടെയും മുഖഭാവം അതായിരുന്നില്ല.
അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ… അത്ഭുതത്തേക്കാളേറെ, ദേഷ്യവും പരിഭവവും അസൂയയും എല്ലാം കൂടിക്കലർന്ന വല്ലാത്തൊരു വികാരം എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു.
എന്നെ പച്ചയ്ക്ക് കത്തിക്കാനുള്ള ദേഷ്യം ആ നോട്ടത്തിൽ ഉണ്ടോ എന്ന് എനിക്കൊരു സംശയം…
എന്റെ വെപ്രാളം നിറഞ്ഞ നോട്ടം ചെന്നെത്തുന്നത് എങ്ങോട്ടാണെന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചതുകൊണ്ടാവാം, കൃതികയും പതിയെ തല വെട്ടിച്ച് അങ്ങോട്ടേക്ക് നോക്കി.
അവിടെ, തറയിൽ ഒട്ടിപ്പിച്ചത് പോലെ നിൽക്കുന്ന ആമിയെയും നിധിയെയും റോസിനെയും അവൾ കണ്ടു.
അവളുടെ മുഖത്തെ ആ പ്രണയഭാവം പതിയെ മാറി, പകരം ഒരു ആകാംക്ഷ ആ കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞു.
ആരാണ് ഇവർ എന്നൊരു ചോദ്യം അവളുടെ പുരികങ്ങളിൽ ചുളിലമായി വിരിഞ്ഞു.
ഈ അന്തരീക്ഷം ഇങ്ങനെ തുടർന്നാൽ ശരിയാവില്ല എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. ആമിയുടെയും നിധിയുടെയും നോട്ടം അത്ര നല്ലതിനല്ല.
ഞാൻ അവളുടെ കൈവിരലുകളിൽ പതിയെ ഒന്ന് അമർത്തി. എന്റെ കൈക്കുള്ളിൽ അവളുടെ കൈ കോർത്തുപിടിച്ചു. ആ സ്പർശനത്തിൽ അവൾ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞ് എന്നെ നോക്കി, പിന്നെ എന്റെ ഒപ്പം നടക്കാൻ തയ്യാറായി.
അവളുടെ കയ്യും പിടിച്ച്, ആ മൂന്നുപേർക്കും അരികിലേക്ക് ഞാൻ നടന്നു.
ഓരോ ചുവടുവെക്കുമ്പോഴും നിധിയുടെയും ആമിയുടെയും കണ്ണുകൾ ഞങ്ങളുടെ കോർത്തുപിടിച്ച കൈകളിലാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാവുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവരുടെ തൊട്ടുമുന്നിലെത്തി ഞാൻ നിന്നു.
ആരും ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ല. വല്ലാത്തൊരു നിശബ്ദത. ഒടുവിൽ ആ മൗനം ഭേദിക്കാൻ ഞാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു.
ഞാൻ കൃതികയെ നോക്കി പറഞ്ഞു:
“കൃതികാ… ഇതാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞ എന്റെ ഫ്രണ്ട്സ്…”
ഞാൻ ഓരോരുത്തരെയായി അവൾക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി കൊടുത്തു.
”ഇത് ആമി…”
ആമിയുടെ മുഖത്ത് നോക്കാൻ എനിക്കെന്തോ ഒരു മടി തോന്നി.
പക്ഷേ കൃതികക്ക് ഒരു മടിയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല..
“ഇതല്ലേ നീ ഉമ്മവച്ച പെണ്ണ്. രണ്ട് പേരുടെയും പിണക്കം ഒക്കെ അപ്പോഴേക്കും മാറിയോ… ”
സഭാഷ്….. 😐
കൃതികയുടെ ചോദ്യവും കുണുങ്ങി ചിരിയും ആയതോടെ ഭൂമി പിളർന്ന് അങ് പോയാൽ മതിയായിരുന്നു എന്ന അവസ്ഥയിലായി ഞാൻ…
ആമിയുടെ നിഴല് പോലും നോക്കാൻ ധൈര്യമില്ലാതിരുന്ന ഞാൻ അടുത്ത ആളേ കൃതികക്ക് പരിജയപെടുത്തി…
”ഇത് നിധി…”
നിധി ചിരിച്ചു കാണിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തീയായിരുന്നു…. 😐
”പിന്നെ ഇത് റോസ്…”
റോസ് മാത്രം ഒരു ചമ്മിയ ചിരിയോടെ കൃതികയെ നോക്കി.
”ഞാൻ കൃതിക…”
അവൾ തന്നേ അവളേ എല്ലാവർക്കും പരിചയപ്പെടുത്തി..
സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നും പോവുമ്പോൾ കൃതികയായിരുന്നു എന്റൊപ്പം ഫ്രണ്ടിൽ ഇരുന്നത്…
അവൾ ഓരോരോ വിശേഷങ്ങൾ പറയാൻ തുടങ്ങി….അറിയാതെ പോലും ഇതിനിടക്ക് ഞാനുമായി ബന്ധമുള്ള കാര്യങ്ങൾ പറയരുതേ എന്ന് മാത്രമായിരുന്നു എന്റെ പ്രാർത്ഥന…
കൃതിക ബാക്കിയുള്ളവരോട് ഓരോന്ന് ചോദിക്കുന്നടെങ്കിലും വലിയ താൽപ്പര്യമില്ലാത്ത മട്ടിലാണ് ആമിയും നിധിയും സംസാരിക്കുന്നത്…
പക്ഷേ റോസിന്റെ കാര്യം നേരേ തിരിച്ചായിരുന്നു. കുറഞ്ഞ സമയംകൊണ്ട് തന്നേ അവർ രണ്ട് പേരും കമ്പനിയായി…
ഏകദേശം പകുതി ദൂരം കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും…