മനു ആക്രോശിച്ചെങ്കിലും, രണ്ട് പോലീസുകാർ അവനെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് സബ് ജയിലിലേക്ക് തള്ളി കയറ്റി.
പോകുന്നതിനിടയിൽ മനു ഒരിക്കൽ കൂടി തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
അൽപ്പം അകലെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളുമായി നിൽക്കുന്ന സ്റ്റിഫിയയെ അവൻ കണ്ടു. അവളുടെ
തൊട്ടരികിൽ, മുഖത്ത് യാതൊരു ഭാവഭേദവുമില്ലാതെ നിശ്ശബ്ദനായി യൂസഫും നിന്നിരുന്നു.
അടുത്ത നിമിഷം സബ് ജയിലിന്റെ കനത്ത ഇരുമ്പുവാതിൽ ഒരു മുഴക്കത്തോടെ അടഞ്ഞു.
അതേ നിമിഷം, പുറത്തുനിന്ന് യൂസഫിന്റെ കാറിന്റെ വാതിലും മറ്റൊരു ശബ്ദത്തോടെ അടഞ്ഞു.
രണ്ട് ശബ്ദങ്ങളും ഒരേസമയം മനുവിന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് തുളച്ചുകയറി.
ഒരു വാതിൽ അവന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് പിന്നിൽ എന്നെന്നേക്കുമായി അടയുമ്പോൾ…
മറ്റൊരു വാതിൽ സ്റ്റിഫിയയുടെ ജീവിതത്തിൽ വിധി എഴുതിവെച്ച പുതിയ അധ്യായത്തിലേക്ക് പതിയെ തുറക്കുകയായിരുന്നു.
മനുവിന്റെ കണ്ണുകൾ അവസാനമായി സ്റ്റിഫിയയുടെ മുഖത്ത് പതിഞ്ഞു. ആ നോട്ടത്തിൽ സ്നേഹവും വേദനയും നിസ്സഹായതയും ഒടുവിലൊരു യാത്രപറച്ചിലും കലർന്നിരുന്നു.
പിന്നീടവനെ ജയിൽമതിലുകൾ വിഴുങ്ങി; പുറത്താകട്ടെ, വിധി മറ്റൊരു കഥയുടെ ആദ്യവരി എഴുതിത്തുടങ്ങി.
ജയിലിന്റെ ഇരുമ്പുവാതിലുകൾക്കുള്ളിൽ മനുവിനെ കാത്തിരുന്നത് മറ്റൊരു ലോകമായിരുന്നു.
അകത്തേക്ക് കയറിയ നിമിഷം തന്നെ അവനെ വരവേറ്റത് പോലീസുകാരുടെ കനത്ത മർദനമായിരുന്നു. ഓരോ അടിയും പതിക്കുമ്പോൾ ഒരേ ചോദ്യം അവരുടെ വായിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു.
“നീ യൂസഫ് സാറിനെ കൈവെക്കുമോ ഡാ…?”
അടിയുടെ വേദന ശരീരത്തെ തളർത്തിയെങ്കിലും, അതിലേറെ അവനെ തകർത്തത് മനസ്സിനേറ്റ മുറിവുകളായിരുന്നു.
പോലീസുകാരുടെ മർദനം അവസാനിച്ചതോടെ സെല്ലിനുള്ളിലെ തടവുകാരുടെ പരിഹാസവും മാനസിക പീഡനവും തുടങ്ങി.
മനുവിനെ തളർത്താൻ അവർ മനപ്പൂർവം പല കഥകളും ചോദ്യങ്ങളും ചോദിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.
“നിന്റെ ഭാര്യ ഇപ്പോൾ യൂസഫിന്റെ കൂടെയാണെന്ന് കേട്ടല്ലോ….”
“രാത്രിയും അവൾ അയാളുടെ വീട്ടിലാണെന്ന് കേട്ടല്ലോ…”
സത്യമാണോ, വെറും പരിഹാസമാണോ എന്നറിയില്ല. പക്ഷേ ആ വാക്കുകൾ ഓരോന്നും മനുവിന്റെ നെഞ്ചിൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞു.
ഓരോ അപമാനത്തിനിടയിലും അവന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞത് സ്റ്റിഫിയയുടെ മുഖമായിരുന്നു. വിവാഹജീവിതത്തിൽ അവൾക്ക് താൻ നൽകിയ കണ്ണീരും വേദനയും ഒന്നൊന്നായി അവന്റെ ഓർമ്മയിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തി.
“അവളെ വേദനിപ്പിക്കാത്ത ഒരു ദിവസം പോലും എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല… ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്നതെല്ലാം അതിന്റെ ശിക്ഷയായിരിക്കാം…”
ആ ചിന്ത പതിയെ അവന്റെ മനസ്സിൽ വേരൂന്നി.
ആദ്യ റിമാൻഡ് കാലാവധി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വീണ്ടും കോടതിയിൽ ഹാജരാക്കി. എന്നാൽ പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ മോചനം ലഭിച്ചില്ല. കോടതി റിമാൻഡ് വീണ്ടും നീട്ടി.
ദിവസങ്ങൾ ആഴ്ചകളായി… ആഴ്ചകൾ മാസങ്ങളായി മാറി.
അവനെ കാണാനോ, ഒരു വാക്ക് സംസാരിക്കാനോ, ഒരു ആശ്വാസനോട്ടം നൽകാനോ ആരും വന്നില്ല.
ജയിലിന്റെ മതിലുകൾക്കുള്ളിൽ ഒറ്റപ്പെട്ട് ഇരിക്കുമ്പോൾ ഒരു സത്യം മാത്രം മനുവിന്റെ മനസ്സിൽ ഉറച്ചുപോയി.
“ഈ ജയിലിൽ നിന്ന് ഒരുനാൾ ഞാൻ പുറത്തിറങ്ങിയാലും… ഞാൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ ജീവിതം ഇനി ഒരിക്കലും തിരികെ കിട്ടില്ല.”
അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം, ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ മനുവിനെ കാണാൻ ഒരു വിസിറ്റർ വന്നു.
ആ വാർത്ത കേട്ട നിമിഷം അവന്റെ ഉള്ളിൽ മരിച്ചുപോയിരുന്ന പ്രതീക്ഷ വീണ്ടും മുളച്ചു. അവൻ ആവേശത്തോടെ വിസിറ്റിംഗ് മുറിയിലേക്ക് ഓടി. അവനെ തേടി വരാൻ ഈ ലോകത്ത് ഒരാൾ മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ അത് അവന്റെ ഭാര്യ എന്നായിരുന്നു അവന്റെ വിശ്വാസം.
“അവളോട് എല്ലാത്തിനും മാപ്പ് ചോദിക്കണം… ഇനി ഒരിക്കലും അവളെ വേദനിപ്പിക്കില്ല…”
ആ ചിന്തയായിരുന്നു ഓരോ ചുവടിനും കരുത്തായത്.
വിസിറ്റിംഗ് മുറിയിലേക്ക് കയറിയ മനു ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലനായി.
അവിടെ അവനെ കാത്തുനിന്നത്
സ്റ്റിഫിയയല്ല…ഹംസയായിരുന്നു.
ആ കാഴ്ചയോടെ മനുവിന്റെ മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞിരുന്ന പ്രതീക്ഷ പതിയെ മാഞ്ഞുപോയി.