ഹംസയെ പിന്തുടർന്ന് സ്റ്റിഫിയ വീടിന്റെ വരാന്തയിലേക്ക് കയറി. ചുവന്ന ഓടുമേഞ്ഞ ആ വീടിന്റെ വിശാലമായ വരാന്തയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു.
വരാന്തയുടെ ഒരു വശത്ത് രണ്ട് മരക്കസേരകളും ചെറിയൊരു മേശയും വച്ചിരുന്നു. രാവിലെ വീശിയെത്തുന്ന തണുത്ത കാറ്റ് അവിടെയാകെ നിറഞ്ഞുനിന്നു.
തേക്കുമരത്തിൽ നിർമ്മിച്ച വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ, അവൾ ആദ്യം കണ്ടത് സാമാന്യം വിശാലമായ ഒരു ഹാളായിരുന്നു. വലിയ വീടുകളിലെ ആഡംബരമൊന്നുമില്ലെങ്കിലും, വൃത്തിയും ചിട്ടയും നിറഞ്ഞ ആ ഹാളിന് ഒരു പ്രത്യേക ഐശ്വര്യമുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു വശത്ത് സോഫാസെറ്റും നടുവിൽ ഒരു ചെറിയ ടീപ്പോയും, എതിർവശത്ത് ഭിത്തിയിൽ ഉറപ്പിച്ച വലിയ ടെലിവിഷനും ഉണ്ടായിരുന്നു. ചുവരിൽ തൂക്കിയിരുന്ന ഒരു വലിയ ക്ലോക്ക് ടിക്… ടിക്… എന്ന ശബ്ദത്തിൽ സമയം പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഹാളിന്റെ ഇടതുവശത്ത് ഒരു മുറിയും വലതുവശത്ത് മറ്റൊരു മുറിയും. രണ്ടിന്റെയും വാതിലുകൾ അടച്ചിട്ടിരുന്നെങ്കിലും, അവയുടെ അകത്ത് പ്രത്യേകം അറ്റാച്ച്ഡ് ബാത്ത്റൂമുകളുണ്ടെന്ന് ഹംസ പറഞ്ഞുകൊടുത്തു.
വീട്ടിലെ ഓരോ മുറിയും വൃത്തിയായി സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്നത് പുറത്തുനിന്നുതന്നെ മനസ്സിലാക്കാമായിരുന്നു.
ഹാളിന് പിന്നിലായി അടുക്കളയിലേക്കുള്ള വഴിയുണ്ടായിരുന്നു.
വീട്ടിന്റെ മറ്റുഭാഗങ്ങളെപ്പോലെ അടുക്കളയും വൃത്തിയും ചിട്ടയും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. ചുവരിനോട് ചേർത്ത് പണിത നീളമുള്ള പാചകമേശ, അതിന് മുകളിലായി ക്രമമായി നിരത്തിവെച്ച പാത്രങ്ങൾ, ഒരുവശത്ത് തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന കരണ്ടികളും ചട്ടുകങ്ങളും എല്ലാം ഉപയോഗിച്ച ഉടനെ വൃത്തിയാക്കി വെച്ചതുപോലെ തിളങ്ങിനിന്നു.
ജനലിലൂടെ വീശിയെത്തുന്ന കാറ്റ് അടുക്കളയെ എപ്പോഴും തണുപ്പുള്ളതാക്കി. പുതുതായി അരച്ച മസാലകളുടെയും മരവെട്ടിയിൽ പാകം ചെയ്ത ഭക്ഷണത്തിന്റെയും നേരിയ മണം അവിടമാകെ നിറഞ്ഞുനിന്നു.
അടുക്കളയുടെ പിന്നിലെ മരവാതിൽ തുറന്നാൽ ചെറിയൊരു പിൻമുറ്റത്തേക്കായിരുന്നു ഇറങ്ങേണ്ടത്. ചുവന്ന മണ്ണ് വിരിച്ച ആ മുറ്റം
എന്നും വൃത്തിയായി അടിച്ചുവാരിയിരിക്കും. ഒരു മൂലയിൽ പഴക്കം ചെന്നെങ്കിലും ഉറപ്പുള്ള ഒരു അലക്കുകല്ല് സ്ഥാപിച്ചിരുന്നു.
വർഷങ്ങളുടെ ഉപയോഗം കൊണ്ട് അതിന്റെ മേൽഭാഗം മിനുസപ്പെട്ടിരുന്നു. അതിനോട് ചേർന്ന് വെള്ളം ഒഴുകിപ്പോകാൻ ചെറിയൊരു ചാലും ഒരുക്കിയിരുന്നു. വീടിന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ കഴുകുന്നതും പാത്രങ്ങൾ വൃത്തിയാക്കുന്നതുമെല്ലാം അവിടെയായിരുന്നു. അലക്കുകല്ലിന് മുകളിലൂടെ വീണുനിൽക്കുന്ന മാവിന്റെ തണലും, ഇടയ്ക്കിടെ കേൾക്കുന്ന പക്ഷികളുടെ ശബ്ദവും, ആ പിൻമുറ്റത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക ശാന്തത സമ്മാനിച്ചിരുന്നു.
രാവിലെ സൂര്യപ്രകാശം ഇലകൾക്കിടയിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങി അലക്കുകല്ലിൽ പതിക്കുമ്പോൾ, ആ കാഴ്ചയ്ക്ക് ഒരു ഗ്രാമീണ ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു.
വീടിന്റെ ഓരോ ഭാഗവും കൗതുകത്തോടെ നോക്കി നിന്ന സ്റ്റിഫിയയോട് ഹംസ മെല്ലെ പറഞ്ഞു.
“എല്ലാം കണ്ടുകഴിഞ്ഞില്ലേ… വാ, ഇനി ഹാളിൽ പോയി ഇരിക്കാം. സാർ ഇപ്പോൾ വരും. ബാക്കി കാര്യങ്ങളൊക്കെ സാർ തന്നെ പറഞ്ഞുതരും.”
സ്റ്റിഫിയ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് “ശരി” എന്ന് പറഞ്ഞ് തലയാട്ടി.
ഇരുവരും ഹാളിലേക്ക് നടന്ന് സോഫയിൽ ഇരുന്നു. വീട്ടിലാകെ ഒരു നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞിരുന്നു. ചുമരിലെ ക്ലോക്കിന്റെ ടിക്… ടിക്… എന്ന ശബ്ദം മാത്രമായിരുന്നു കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നത്.
അധികം വൈകാതെ യൂസഫ് അങ്ങോട്ട് വന്നു. അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടതും സ്റ്റിഫിയ ആദരവോടെ എഴുന്നേറ്റുനിന്നു.
അവളുടെ ആ പെരുമാറ്റം യൂസഫിന് ഇഷ്ടമായി. മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയോടെ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
“ഇരിക്കൂ… നിൽക്കണ്ട.”
സ്റ്റിഫിയ പതുക്കെ വീണ്ടും ഇരുന്നു.
യൂസഫും എതിർവശത്തെ കസേരയിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് കാര്യത്തിലേക്ക് കടന്നു.
“ഹംസ നിന്നെക്കുറിച്ച് കുറച്ച് പറഞ്ഞിരുന്നു. ഇവിടെ വലിയ ജോലിയൊന്നുമില്ല. വീടും പരിസരവും വൃത്തിയായി നോക്കണം. ഇടയ്ക്ക് അടുക്കളയിൽ ചെറിയ സഹായങ്ങളും ചെയ്താൽ മതി.”