അങ്കിൾ: “ശരിടാ… എന്നാൽ നീ വൈകണ്ട, വേഗം വിട്ടോ.”
രാഹുൽ സ്കൂട്ടർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് ഗേറ്റ് കടന്നു പോയി. അവൻ ദൂരേക്ക് മറയുന്നത് വരെ അങ്കിൾ അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. എന്നിട്ട് പതുക്കെ തലയുയർത്തി ബാൽക്കണിയിൽ ആ പച്ച സാരിയുടെ തുമ്പും പിടിച്ച് നിൽക്കുന്ന മീരയെ നോക്കി.
രാഹുൽ ഗേറ്റ് കടന്ന് ദൂരേക്ക് മറഞ്ഞതും അങ്കിൾ പതുക്കെ മുകളിലേക്ക് നോക്കി മീരയെ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു.
അങ്കിൾ: “മീരേ… ഒന്ന് താഴേക്ക് വന്നേ. ഈ മീൻ ഒന്ന് വാങ്ങി വെച്ചോ.”
മീര തന്റെ പച്ച സാരിയുടെ തുമ്പ് ഒന്ന് ഒതുക്കിപ്പിടിച്ച് സാവധാനം പടികൾ ഇറങ്ങി താഴെ പോർച്ചിലെത്തി. അങ്കിൾ ബെൻസിന്റെ ഡിക്കി തുറന്ന് അതിൽ നിന്നും ഫ്രഷ് ആയ ആ കിംഗ്ഫിഷ് പുറത്തെടുത്തു. ഐസ് കട്ടകൾക്കിടയിൽ കിടന്ന ആ വലിയ മീൻ കഷ്ണങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ മീരയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.
അങ്കിൾ അത് മീരയുടെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുത്തു. അവരുടെ വിരലുകൾ തമ്മിൽ ആ നിമിഷം ഒന്ന് സ്പർശിച്ചു. ആ തണുത്ത മീൻ കവറിനിടയിലും അങ്കിളിന്റെ കൈകളുടെ ചൂട് മീര അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞു.
അങ്കിൾ: (ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ) “രാഹുൽ രാത്രി ഉണ്ടാക്കാം എന്നാണ് പറഞ്ഞത്… പക്ഷേ ഉച്ചയ്ക്ക് നിനക്ക്
വേണമെങ്കിൽ നീ ഇതിൽ നിന്ന് കുറച്ചെടുത്ത് പൊരിച്ചു കഴിച്ചോ. നല്ല ഫ്രഷ് മീനാ…”
മീര ആ മീൻ പൊതി വാങ്ങി . അങ്കിളിന്റെ നോട്ടം അവളുടെ പച്ച സാരിക്കുള്ളിലെ ആ വിരിഞ്ഞ ഉടലിലൂടെ ഒന്ന് പടർന്നു പോയി.
മീര: “അത്… അങ്കിൾ, രാഹുലേട്ടൻ പറഞ്ഞത് ഇത് രാത്രി സെറ്റാക്കാം എന്നല്ലേ? അങ്കിളിനും കൂടി വേണ്ടി രാത്രി ഞാൻ ഇത് നല്ലവണ്ണം ഉണ്ടാക്കാം. ഇപ്പോൾ ഉച്ചയ്ക്ക് ഞാൻ തനിയെ ഇത് കഴിക്കുന്നത് അത്ര ശരിയല്ലല്ലോ.”
അങ്കിൾ മീരയുടെ മുഖത്തെ ആ ആശയക്കുഴപ്പവും പതർച്ചയും ശ്രദ്ധിച്ചു. അയാൾ പതുക്കെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഒരു നിഗൂഢതയുണ്ടായിരുന്നു.
അങ്കിൾ: “എങ്കിൽ ശരി മീരേ… നീ പറയുന്നത് പോലെ തന്നെ ആയിക്കോട്ടെ. രാഹുൽ പറഞ്ഞതല്ലേ ശരി. എന്നാ നീ ഇത് വേഗം പോയി ഫ്രിഡ്ജിൽ വെച്ചേക്ക്. കേടാവാതിരിക്കട്ടെ. രാത്രി നമുക്ക് എല്ലാവർക്കും കൂടി ഇത് ആഘോഷമായി കഴിക്കാം.”
പകൽ സമയം മുഴുവൻ മീരയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത പരവേശമായിരുന്നു. അടുക്കളയിൽ പണികൾ ചെയ്യുമ്പോഴും വെറുതെ ഇരിക്കുമ്പോഴും അവളുടെ ചിന്തകൾ അങ്കിളിലായിരുന്നു. പക്ഷേ, രാവിലെ മീൻ തന്നതിന് ശേഷം അങ്കിളിനെ അങ്ങോട്ട് കണ്ടതേയില്ല. അയാൾ തന്റെ താഴത്തെ വീട്ടിൽ തന്നെ ഒതുങ്ങിക്കൂടി.
വൈകുന്നേരമായപ്പോൾ മീര പതുക്കെ താഴെ മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. തന്റെ ആ പച്ച സാരിയുടെ തലപ്പൊന്ന് അരയിൽ കുത്തി അവൾ മുറ്റം അടിച്ചുവാരാൻ തുടങ്ങി. ഓരോ തവണ ചൂല് ചലിപ്പിക്കുമ്പോഴും അവളുടെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ അങ്കിളിന്റെ ജനലിലേക്കും വാതിലിലേക്കും പാളിപ്പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മീരയുടെ ആത്മഗതം: “എന്താ പുള്ളി പുറത്തേക്ക് വരാത്തത്? രാവിലെ
അത്രയും കാര്യമായി സംസാരിച്ചിട്ട് ഇപ്പോൾ ഒരു അനക്കവുമില്ലല്ലോ. പുള്ളിക്ക് എന്നോട് ദേഷ്യം തോന്നിക്കാണുമോ? അതോ തിരക്കിലാണോ?”
മുറ്റം അടിച്ചുവാരുമ്പോൾ അവളുടെ ഉടൽ വളയുന്നതും സാരി അല്പം മാറി വയറും വശങ്ങളും തെളിയുന്നതും അവൾ അറിഞ്ഞില്ല. എന്നാൽ അങ്കിൾ അവിടെത്തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ മുറിയിലെ ജനൽ വിരിക്കിടയിലൂടെ അയാൾ മീരയെത്തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അങ്കിൾ അവളെ രഹസ്യമായി ശ്രദ്ധിക്കുകയായിരുന്നു. ആ പച്ച സാരിയിൽ മുറ്റം അടിച്ചുവാരുന്ന മീരയുടെ ഓരോ ചലനവും അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഉടക്കിനിന്നു. അവളുടെ ആ 24 വയസ്സിന്റെ തുടിപ്പും ആയാസപ്പെട്ട് മുറ്റം അടിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ആ വടിവുകളും അയാൾ ആസ്വദിച്ചു. തന്റെ ‘സുനിത’ എത്ര മനോഹരമായാണ് ഓരോന്നും ചെയ്യുന്നതെന്ന് അയാൾ ചിന്തിച്ചു.
മീര ഇടയ്ക്കിടെ അങ്കിളിന്റെ വാതിൽക്കലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അയാൾ പെട്ടെന്ന് മറഞ്ഞുനിൽക്കും. അവൾക്ക് തന്നെ കാണാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിലും, തന്റെ ഓരോ നോട്ടവും അവളുടെ മേൽ പതിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അങ്കിൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. രാഹുൽ വരുന്നതിനു മുൻപുള്ള ആ നിശബ്ദതയിൽ അവർ രണ്ടുപേരും ഒരേ സമയം അന്യോന്യം തിരയുകയായിരുന്നു—ഒരാൾ പരസ്യമായും മറ്റൊരാൾ രഹസ്യമായും.