മീര ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അങ്കിളിന്റെ ആത്മാർത്ഥത അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പിടച്ചിൽ ഉണ്ടാക്കി. രാഹുലിന്റെ ഭാര്യയാണെന്ന ബോധം ഒരു വശത്ത് തടയുമ്പോഴും, ഈ മനുഷ്യന്റെ ഏകാന്തതയിൽ താൻ സുനിതയായി മാറണോ എന്നൊരു ചോദ്യം അവളുടെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും മുഴങ്ങി.
അങ്കിൾ ഉമ്മറത്തെ വാതിൽ തുറന്ന് വേഗം മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നു. മീര അപ്പോഴും മുറ്റം അടിച്ചുവാരുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് അങ്കിൾ ആ ചൂലിൽ പതുക്കെ പിടിച്ചു.
”മീരേ… നീ എന്തിനാ ഇതൊക്കെ അടിച്ചു വരുന്നത്? ഞാൻ ചെയ്യുമല്ലോ. നീ വെറുതെ വെയിലത്ത് നിന്ന് കഷ്ടപ്പെടണ്ട,” അങ്കിളിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വലിയൊരു കരുതലുണ്ടായിരുന്നു.
മീര അടിക്കുന്നത് നിർത്തി നിവർന്നുനിന്നു. നെറ്റിയിലെ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ കൈകൊണ്ട് ഒപ്പി അവൾ അങ്കിളിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു.
”അതെന്താ അങ്കിൾ അങ്ങനെ ചോദിച്ചത്? ഇതിപ്പോൾ എന്റേയും കൂടെ വീടല്ലേ… ഈ വീട് എപ്പോഴും വൃത്തിയായി ഇരിക്കുന്നത് തന്നെയാണ് എനിക്കും ഇഷ്ടം,” അവൾ വളരെ സ്വാഭാവികമായി പറഞ്ഞു.
’എന്റേയും കൂടെ വീട്’ എന്ന് മീര പറഞ്ഞപ്പോൾ അങ്കിൾ ഒരു നിമിഷം സ്തബ്ധനായിപ്പോയി. ആ വാക്കുകളിൽ തന്നോടുള്ള ഒരു പ്രത്യേക അടുപ്പവും അധികാരവും ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് തോന്നി. അവൾ തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നൊരു ചിന്ത അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു.
അങ്കിൾ അവളുടെ കൈകളിൽ നിന്ന് ചൂല് വാങ്ങാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ വിരലുകൾ തമ്മിൽ വീണ്ടും കോർത്തു. ഇത്തവണ മീര കൈ പിൻവലിക്കാൻ ധൃതി കാണിച്ചില്ല. ആ നിശബ്ദതയിൽ അവരുടെ നോട്ടങ്ങൾ തമ്മിൽ ഒരു വലിയ ഉടമ്പടി നടക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി
“എന്നാ നീ ഇത് തീർക്ക് മീരേ.. അപ്പോഴേക്കും ഞാൻ പോയി നമുക്ക് രണ്ട് കോഫി എടുക്കാം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അങ്കിൾ വേഗം അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.
മീര മുറ്റം അടിച്ചുവാരി തീർത്തു കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അങ്കിൾ രണ്ട് കപ്പ്
ആവി പറക്കുന്ന കോഫിയുമായി ഉമ്മറത്തെ വരാന്തയിലേക്ക് എത്തി. മീര ചൂല് വശത്തേക്ക് വെച്ച് കൈകഴുകി വന്ന് അങ്കിളിന്റെ അരികിലായി ഇരുന്നു.
”ഇതാ മീരേ..എന്റെ വക ഒരു സ്പെഷ്യൽ കോഫി,” അങ്കിൾ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ കപ്പ് അവൾക്ക് നീട്ടി.
മീര ആ കോഫി വാങ്ങി ഒരു സിപ്പ് കുടിച്ചു. “സൂപ്പർ ആയിട്ടുണ്ട് അങ്കിൾ! അങ്കിളിന് ഇത്രയും നന്നായി കോഫി ഉണ്ടാക്കാൻ അറിയാമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല,” അവൾ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അവർ അവിടെ ഇരുന്ന് ഓരോ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. പഴയ കുടുംബ വിശേഷങ്ങളും, അങ്കിളിന്റെ യാത്രകളും, ഒക്കെ സംസാരത്തിൽ കടന്നുവന്നു. പക്ഷേ ആ സംസാരത്തിനിടയിലും അവരുടെ നോട്ടങ്ങൾ ഇടയ്ക്കിടെ ഉടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
”മീരേ.. നീ വന്നതിൽ പിന്നെ ഈ വീടിനും എനിക്കും ഒരു ജീവൻ വന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു,” അങ്കിൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിലെ ആ ആത്മാർത്ഥത മീരയെ ഒന്ന് ഉലച്ചു.
മീര കോഫി കപ്പിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. “എനിക്കും ഇവിടെ വന്നപ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേക സമാധാനമാണ് അങ്കിൾ. എന്താണെന്ന് അറിയില്ല.. ഒരു വല്ലാത്ത അടുപ്പം തോന്നുന്നു.”
മീര കോഫി കപ്പിലെ ആവിയിലേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു, “സത്യം പറഞ്ഞാൽ അങ്കിൾ… എനിക്ക് ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലാതെയാണ് ഞാൻ എറണാകുളത്തേക്ക് വന്നത്. ഏട്ടന്റെ ജോലി മാറ്റത്തിന് വേണ്ടി മാത്രം വന്നതാണ്. പക്ഷേ, ഇവിടെ വന്നപ്പോൾ…”
അവൾ ഒന്ന് നിർത്തി അങ്കിളിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു വല്ലാത്ത തെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നു. “ഇവിടെ വന്നപ്പോൾ ഈ വീടും… പിന്നെ അങ്കിളും… എല്ലാം എനിക്ക് ഒരുപാട് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. ഒരു വല്ലാത്ത സമാധാനം തോന്നുന്നുണ്ട് ഇവിടെ.”
അങ്കിളിന്റെ ഉള്ളിൽ ആ വാക്കുകൾ ഒരു മധുരപലഹാരം പോലെ അലിഞ്ഞു. മീര തന്നെയും ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു എന്ന് കേട്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു വിടർന്ന ചിരി വന്നു.
”എനിക്കും അങ്ങനെ തന്നെയാണ് മീരേ… നീ ഇവിടെ വന്നതിൽ പിന്നെ എന്റെ ഈ ഒറ്റപ്പെട്ട ജീവിതത്തിന് ഒരു അർത്ഥം വന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു. നീ വെറുമൊരു അതിഥിയല്ലെന്ന് എന്റെ മനസ്സ് എപ്പോഴും പറയുന്നുണ്ട്,” അങ്കിൾ വളരെ ആർദ്രമായി പറഞ്ഞു.