ലിവിങ് റൂമിലെ ചുവരിലേക്ക് നോക്കിയ മീര ഒരു നിമിഷം സ്തബ്ധയായി നിന്നുപോയി. തേക്കുമരത്തിന്റെ ഫ്രെയിമിൽ തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന ആ വലിയ ഫോട്ടോയിൽ അങ്കിളും ഒരു സുന്ദരിയായ സ്ത്രീയും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കുന്നു. അവർ അണിഞ്ഞിരുന്ന ആ പഴയ നീലപ്പട്ടുസാരിയും കഴുത്തിലെ മാലയും എല്ലാം ഒരു പ്രത്യേക പ്രൗഢി വിളിച്ചോതുന്നുണ്ട്.
പക്ഷേ മീരയെ ഞെട്ടിച്ചത് അതൊന്നുമല്ലായിരുന്നു. ആ സ്ത്രീയുടെ മുഖച്ഛായ തന്നെയായിരുന്നു.
”രാഹുലേട്ടാ… ഇതൊന്ന് നോക്കിയേ!” അവൾ അമ്പരപ്പോടെ രാഹുലിന്റെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ചു. “ഈ ഫോട്ടോയിലുള്ളത് അങ്കിളിന്റെ ഭാര്യയല്ലേ? ഇവരെ കാണാൻ എന്നെപ്പോലെ തന്നെയുണ്ടല്ലോ…”
രാഹുൽ ആ ഫോട്ടോയിലേക്ക് ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. “അതെല്ലോ മീരേ… നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാ. നിന്റെ അതേ കണ്ണ്, ആ ചിരിയും മൂക്കും ഒക്കെ കണ്ടാൽ നിന്റെ ചേച്ചിയാണെന്നേ പറയൂ. വല്ലാത്തൊരു സാമ്യം!”
സിജിൻ അരികിലേക്ക് വന്ന് ആ ഫോട്ടോയിലേക്ക് നോക്കി ഒരു നെടുവീർപ്പിട്ടു. “അങ്കിളിന്റെ ഭാര്യ സുനിതയാണ് അത്. അങ്കിളിന് അവരെ ജീവനായിരുന്നു. അവർ പോയതോടെയാണ് അങ്കിൾ ഇങ്ങനെ ഒറ്റയ്ക്കായത്. നീ വന്നപ്പോൾ അങ്കിൾ എന്തിനാണ് അങ്ങനെ നോക്കിയതെന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായി മീരേ… പാവം അങ്കിൾ, നിന്നെ കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് സുനിതയെ ഓർമ്മ വന്നിട്ടുണ്ടാകും.”
മീരയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത വിങ്ങൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. അങ്കിളിന്റെ ആ പഴയ കാറും, വെള്ളമുണ്ടും, സ്റ്റൈലുമൊക്കെ കണ്ടപ്പോൾ തോന്നിയ ആകർഷണം ഇപ്പോൾ ഒരു വലിയ ബഹുമാനമായി മാറി. ഇത്രയും സ്നേഹിച്ചിരുന്ന തന്റെ പ്രാണൻ നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരാൾ എങ്ങനെയാകും ഈ വലിയ വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിയുന്നത്?
അങ്കിൾ തന്നെ നോക്കിയ ആ നോട്ടത്തിലെ വേദന അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി. അത് വെറുമൊരു നോട്ടമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് കാലം തട്ടിയെടുത്ത തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ വീണ്ടും മുന്നിൽ കണ്ടതിന്റെ പരിഭ്രമമായിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന്, ചായയുമായി അങ്കിൾ ലിവിങ് റൂമിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കയ്യിലുള്ള ട്രേയിൽ നീരാവി പറക്കുന്ന ചായഗ്ലാസുകൾ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുറിയിൽ തങ്ങിനിന്ന ആ ചന്ദനഗന്ധം അങ്കിളിന്റെ സാന്നിധ്യത്തെ ഒന്നുകൂടി ഉറപ്പിച്ചു. മീര തന്റെ രൂപസാദൃശ്യമുള്ള ആ ഫോട്ടോയിൽ നോക്കി നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു നേർത്ത ഭാവമാറ്റം ഉണ്ടായി.
”ചായ എടുക്കൂ…” അദ്ദേഹം വളരെ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു. പക്ഷേ ആ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു നേർത്ത വിറയൽ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു.
അങ്കിൾ ചായക്കപ്പ് ടീപ്പോയിൽ വെച്ച ശേഷം പതുക്കെ ആ ഫോട്ടോയുടെ മുന്നിലേക്ക് നടന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നോട്ടം ആ ഫോട്ടോയിലെ സുനിതയുടെ മുഖത്തായിരുന്നു. വളരെ നേർത്ത ഒരു ചിരി ആ ചുണ്ടുകളിൽ വിരിഞ്ഞു.
”മോൾക്ക് അത്ഭുതം തോന്നുന്നുണ്ടാകും അല്ലേ?” അങ്കിൾ മീരയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ ചോദിച്ചു. “നിന്നെ കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ ഒരു നിമിഷം തറഞ്ഞുപോയത് നീ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. സുനിതയുടെ അതേ ഛായയാണ് നിനക്ക്. അവളുടെ ആ വലിയ കണ്ണുകളും, ഈ നീളമുള്ള മുടിയും…”
അങ്കിൾ ആ ഫോട്ടോയിൽ പതുക്കെ തൊട്ടു. “സ്നേഹിച്ചു കൊതി തീരും മുൻപേ അവൾ പോയി. ഞങ്ങൾക്ക് ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. ഈ വീടിന്റെ ഓരോ കോണിലും അവളുടെ സാന്നിധ്യമുണ്ട്. ആ ബെൻസ് കാർ കണ്ടോ… അത് അവൾക്ക് വല്ലാതെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അവൾ പോയ ശേഷം ഞാൻ അത് പുതിയത് പോലെ നോക്കി നടത്തുന്നത് അത് അവളുടെ ഓർമ്മയായത് കൊണ്ടാണ്.
അങ്കിൾ അല്പം ഒന്ന് നിശ്വസിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു ആർദ്രതയുണ്ടായിരുന്നു. “പകൽ മുഴുവൻ ഞാൻ ചിരിച്ചും കളിച്ചും ഓരോ കാര്യങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടും ഇരിക്കും. പക്ഷേ രാത്രിയാകുമ്പോൾ ഈ താഴത്തെ നിലയിൽ ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഓർമ്മകൾ എന്നെ വല്ലാതെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കും. സുനിത ഇല്ലാത്ത ഈ എട്ടു വർഷങ്ങൾ… അതൊരു വലിയ തടവറ പോലെയാണ് മീരേ.”
അങ്കിൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ കൈകൾ മേശപ്പുറത്ത് താളം പിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മീര ആ സംസാരത്തിൽ പൂർണ്ണമായും ലയിച്ചു പോയി. രാഹുൽ സോഫയിൽ ഇരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും തന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ ഈ പ്രൗഢിയുള്ള മനുഷ്യന്റെ വാക്കുകളിലായിരുന്നു.
”എനിക്ക് മോളെ കാണുമ്പോൾ സുനിത എന്റെ മുന്നിൽ വീണ്ടും വന്ന് നിൽക്കുന്നത് പോലെയാണ് തോന്നുന്നത്,” അങ്കിൾ മീരയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഴത്തിൽ നോക്കി പറഞ്ഞു. ആ നോട്ടത്തിൽ വലിയൊരു ആത്മബന്ധം മീര അനുഭവിച്ചു.
രാഹുലും സിജിനും അവരുടെ സംസാരത്തിൽ മുഴുകിയിരിക്കുകയാണെങ്കിലും, മീരയും അങ്കിളും തമ്മിൽ ആ ഫോട്ടോയ്ക്ക് മുന്നിൽ ഒരു വൈകാരിക ലോകം പടുത്തുയർത്തുകയായിരുന്നു