അങ്കിൾ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ മീരയുടെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു ചെറിയ വിറയൽ കടന്നുപോയി. പച്ചക്കറി അരിയുന്ന കത്തി താഴെ വെച്ച് അവൾ പതുക്കെ അങ്കിളിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു തരം പരിഭ്രമവും അതേസമയം ഒരു പ്രത്യേക ആകാംക്ഷയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ പതുക്കെ തന്റെ സാരിത്തലപ്പ് വിരലുകളിൽ ചുറ്റിക്കൊണ്ട് ശബ്ദം താഴ്ത്തി ചോദിച്ചു:
”അങ്കിൾ… അങ്കിൾ എന്താണ് ഈ പറഞ്ഞു വരുന്നത്? എന്നെ കാണുമ്പോൾ സുനിത ആന്റിയെ പോലെ തോന്നുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞത് മനസ്സിലാക്കാം… പക്ഷേ പുനർജനിച്ചു എന്നൊക്കെ പറയുമ്പോൾ…”
അവൾ ഒന്ന് നിർത്തി, അങ്കിളിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി തുടർന്നു:
”രാഹുലിന്റെ ഭാര്യയാണ് ഞാൻ എന്ന് അങ്കിൾ മറന്നുപോയോ? ഇത്രയും അടുത്ത് നിന്ന് ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക്… എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു പേടി തോന്നുന്നു. പുറത്ത് രാഹുൽ ഉള്ളത് പോലും അങ്കിൾ ഓർക്കുന്നില്ലേ?”
മീരയുടെ വാക്കുകളിൽ ഒരു തടസ്സമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് അങ്കിളിനെ തടയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ പൗരുഷമുള്ള സാമീപ്യവും ആർദ്രമായ സംസാരവും അവളെ എവിടെയോ തളച്ചിടുന്നത് പോലെ തോന്നി.
“മീരേ.. ഞാൻ സത്യമാണ് പറഞ്ഞത്. സുനിത വീണ്ടും എനിക്ക് വേണ്ടി പുനർജനിച്ച പോലെയാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. നിന്നെ കണ്ട നിമിഷം മുതൽ നിന്നോടുള്ള ഇഷ്ടം കൂടി വരികയാണ്. ഇതൊരു അവിഹിതം ഒന്നുമല്ല മീരേ… എന്റെ ഭാര്യയോട് എനിക്കുണ്ടായിരുന്ന അതേ ആത്മാർത്ഥ പ്രണയമാണ് ഇപ്പോൾ നിന്നോട് തോന്നുന്നത്.”
അങ്കിൾ ഒന്ന് നിർത്തി, അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഴത്തിൽ നോക്കി തുടർന്നു:
”നീ രാഹുലിന്റെ ഭാര്യയായി തന്നെ ഇരുന്നോ.. അതൊന്നും എനിക്ക് പ്രശ്നമല്ല. പക്ഷേ എന്റെ ഈ ഏകാന്തതകളിൽ.. എനിക്ക് ഒരു കൂട്ടാവാൻ നിനക്ക് പറ്റുമെങ്കിൽ അതൊന്ന് പറയൂ. നിന്റെ ആ സാമീപ്യം മാത്രം മതി എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ.”
അങ്കിളിന്റെ ആ വാക്കുകൾ ഒരു ഇടിത്തീ പോലെയാണ് മീരയുടെ കാതുകളിൽ പതിച്ചത്. പക്ഷേ, അതിൽ ഭയത്തേക്കാൾ ഉപരി ഒരുതരം വിറയലാണ് അവളിൽ ഉണ്ടായത്.
മീര ഒന്നും മിണ്ടാതെ തറച്ചു നിന്നുപോയി. അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് പുറത്തേക്ക് കേൾക്കാവുന്നത്ര ഉച്ചത്തിലായിരുന്നു.
അവൾ പതുക്കെ തലയുയർത്തി അങ്കിളിനെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ “വേണം” എന്നോ “വേണ്ട” എന്നോ പറയാൻ കഴിയാത്ത ഒരു നിസ്സഹായത ഉണ്ടായിരുന്നു.
”അങ്കിൾ… ഇത്… ഇത് ശരിയല്ല. നമുക്ക് ഇതിനെക്കുറിച്ച് പിന്നീട് സംസാരിക്കാം.
മീര വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു. പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം അങ്കിളിന് ഒരു പച്ചക്കൊടി നൽകുന്നത് പോലെയായിരുന്നു.
മീരയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു വിറയലുണ്ടായിരുന്നു. അങ്കിളിന്റെ തുറന്നുപറച്ചിൽ അവളെ ശരിക്കും ഉലച്ചുകളഞ്ഞു.മുഖത്തെ വിയർപ്പ് സാരിത്തലപ്പുകൊണ്ട് ഒപ്പി.
”അങ്കിൾ… പ്ലീസ്, ഇപ്പോൾ അങ്കിൾ രാഹുലിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോവൂ. അവൻ സംശയിക്കും. ഞാൻ ഫുഡ് എല്ലാം റെഡി ആക്കി അങ്ങോട്ട് വരാം. നമുക്ക് എല്ലാവർക്കും കൂടി ഇരുന്ന് കഴിക്കാം,” മീര പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
അങ്കിൾ ഒരു നിമിഷം കൂടി അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആ പഴയ തിളക്കം അപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു മന്ദഹാസത്തോടെ അദ്ദേഹം പതുക്കെ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. ഹാളിൽ ഫോണിൽ കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന രാഹുലിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് അദ്ദേഹം ഇരുന്നു.
”എടാ രാഹുലേ, നിന്റെ ഭാര്യ അവിടെ കഷ്ടപ്പെടുകയാണ്. ഞാൻ കുറച്ചൊക്കെ ഒന്ന് സഹായിച്ചു. ബാക്കി അവൾ നോക്കിക്കോളും എന്ന് പറഞ്ഞു,” അങ്കിൾ വളരെ സ്വാഭാവികമായി പറഞ്ഞു.
”അതെയോ അങ്കിൾ, അവൾക്ക് അതൊക്കെ ശീലമാണ്. അങ്കിൾ ഇങ്ങോട്ട് ഇരിക്കൂ,” രാഹുൽ ഫോൺ വശത്തേക്ക് വെച്ച് അങ്കിളിനോട് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അടുക്കളയിൽ മീര പാത്രങ്ങൾ ഓരോന്നായി ടേബിളിലേക്ക് എടുത്തു വെക്കാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അങ്കിൾ പറഞ്ഞ ആ വാചകങ്ങൾ—”എന്റെ ഏകാന്തതകളിൽ എനിക്കൊരു കൂട്ടാവാൻ പറ്റുമെങ്കിൽ പറയൂ”—അതവളുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. രാഹുലിന്റെ ഭാര്യയായി ഇരുന്നുകൊണ്ട് തന്നെ അങ്കിളിന്റെ ആത്മാർത്ഥ പ്രണയിനിയാവാൻ തനിക്ക് കഴിയുമോ എന്നൊരു ചിന്ത അവളുടെ ഉള്ളിൽ അറിയാതെ മൊട്ടിട്ടു