അമ്മ പറയുമ്പോൾ കൈ എന്റെ തലയിൽ വന്നു തഴുകി കൊണ്ടിരുന്നു.
“ഞാനും ഒന്ന് പേടിച്ചു പോയി സുനിതേ …” ലക്ഷ്മി അമ്മ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. “മായയുടെ നീട്ടി വിളി കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളൊന്ന് കാളി. ഞാൻ ഓടി വന്നു നോക്കുമ്പോ കാണുന്നത്… ഇവളുടെ മടിയിൽ ബോധമില്ലാതെ ഇവൻ കിടക്കുന്നതാ…”
“അപ്പൊ തന്നെ എന്റെ പാതി ജീവൻ പോയി…”
ഞാൻ സൈഡിലൂടെ മായയെ ഒന്ന് നോക്കി.
ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ പരസ്പരം കോർത്തപ്പോൾ അവൾ എന്തെ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ പുരികം ഉയർത്തി. ഞാൻ ഒന്നും ഇല്ലെന്ന് ആഗ്യം കാണിച്ചു
ഓഹ്… അപ്പൊ ഇവളെ ആണല്ലേ ഞാൻ കണ്ടത് …ഞാൻ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു
“പിന്നെ ഡോക്ടറുടെ അടുത്ത് പോയി വന്നിട്ടാണ് മനസ്സിന് ഒരു സമാധാനം കിട്ടിയത്…” ലക്ഷ്മി അമ്മ വീണ്ടും പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
“അങ്ങനെ പേടിക്കാൻ ഒന്നും ഇല്ല. ഉറക്കക്കുറവിന്റെയും പിന്നെ സ്ട്രെസ്സിന്റെയും ആണ്… അല്ലാതെ വലിയ പ്രശ്നമൊന്നും ഇല്ലെന്ന ഡോക്ടർ പറഞ്ഞത്.”
എന്റെ ഓപ്പോസിറ്റ് സോഫയിൽ ഇരിക്കുന്ന അവർ പറഞ്ഞു നിർത്തി.
“ഉറക്കക്കുറവോ…?”
അമ്മയുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് മാറി.
“ആർക്കു… ഇവനോ?”
കേട്ടത് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റാത്ത പോലെ അമ്മ വീണ്ടും എന്നെ നോക്കി .
ഞാൻ ഒന്ന് ഇളിച്ചു കാണിച്ചു.
പക്ഷേ അമ്മയുടെ മുഖം ഇപ്പോഴും എന്റെ മുഖത്ത് തന്നെ ആണ്.
ആകാശം പൊട്ടി പിളർന്നാലും കിടന്നുറങ്ങുന്നവനാ… പിന്നെ ഇവന് എന്ത് ഉറക്കക്കുറവ്…
ഇതായിരുന്നു അമ്മയുടെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്.
അമ്മയുടെ ആ ചോദ്യം കേട്ടതും ദിവ്യയുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് ഒന്ന് ചുവന്നു തുടുത്തു.
പെണ്ണ് അത് ആരും കാണാതിരിക്കാൻ നൈസായി മുഖം തിരിച്ച് ഇരുന്നു. മുടി ഒതുക്കുന്ന പോലെ കാണിച്ചെങ്കിലും ആ കണ്ണിലെ ചെറിയ ചമ്മൽ എനിക്ക് കൃത്യമായി കാണാമായിരുന്നു.
അത് കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു ചിരി വന്നു.
ഇനി ഇങ്ങനെ ഇവിടെ ഇരുന്നാൽ എല്ലാരും ഇത് തന്നെ പറഞ്ഞോണ്ടിരിക്കും..
ഞാൻ പെട്ടെന്ന് സോഫയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
“ലക്ഷ്മി അമ്മേ… കഞ്ഞി ഇല്ലേ? മരുന്ന് കഴിക്കാൻ സമയമായെന്ന് തോന്നുന്നു…”
അവിടുന്ന് രക്ഷപ്പെടാനുള്ള അവസാന ശ്രമം പോലെ ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“ആ മോനെ… ഇപ്പൊ കൊണ്ടുവരാം.”
അതും പറഞ്ഞ് ലക്ഷ്മി അമ്മ സോഫയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.
ഞാൻ അറിയാതെ അവരുടെ പുറകു വശം നോക്കി നിന്നു.
ആ വെള്ള സാരിക്കുള്ളിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ അവരുടെ വലിയ ചന്തികളുടെ പതിഞ്ഞ ആട്ടം… എന്തോ ഒരു വല്ലാത്ത ഭംഗിയായിരുന്നു കാണാൻ.
ഒരു നിമിഷം എന്റെ കണ്ണ് അവിടെയൊന്ന് ഉടക്കി.അതിൽ ആഞ്ഞൊന്നു പിടിച്ചു കുഴക്കാൻ ഉള്ളൊന്നു കൊതിച്ചു…
അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ ഞാൻ പെട്ടെന്ന് തല ഒന്ന് കുലുക്കി.
“ഞാൻ എന്താ ഇപ്പൊ ആലോചിച്ചേ… ശേ… മോശം… മോശം…”
ഞാൻ ഉള്ളിൽ എന്നെ തന്നെ ഒന്ന് കുറ്റപ്പെടുത്തി
പക്ഷേ സത്യം പറഞ്ഞാൽ… ആ കാഴ്ച മനസ്സിൽ നിന്ന് പെട്ടെന്ന് മായാനും തയ്യാറായില്ല.
ഞാൻ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ… ഹാളിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും എന്നെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്.
ഒരു നിമിഷം എന്റെ ഉള്ളൊന്ന് കാളി.
ദൈവമേ… ഇനി ഇവരൊക്കെ ഞാൻ ലക്ഷ്മി അമ്മയെ വായിനോക്കുന്നത് കണ്ടോ…?
ഞാൻ നൈസായി മുഖം നേരെയാക്കി ഒന്നും സംഭവിക്കാത്ത പോലെ നിന്നു.
“നിനക്കെന്താടാ ഇവിടെ ഇത്ര മാത്രം പണി…?”
അർച്ചന ചേച്ചി ആണ് അത് ചോദിച്ചത്.
അവളുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു സംശയവും കളിയാക്കലും ഒരുമിച്ച് ഉണ്ടായിരുന്നു.
“എന്ത് പണി…?”
അവൾ ചോദിച്ചതിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലാകാതെ ഞാൻ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു.
“അല്ല… ഇത്ര സ്ട്രെസ് ആവാനും ഉറക്കം കുറയാനും ഒക്കെ നീ ഇവിടെ എന്ത് മലമറിക്കാണെന്നാ ചോദിച്ചത്.”