കുറച്ചു നേരം ഞാൻ അങ്ങനെ തന്നെ ബെഡിൽ കിടന്ന് ഇന്ന് രാവിലെ മുതൽ നടന്നതെല്ലാം ഓർത്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
മനസ്സ് മുഴുവൻ ഇന്നത്തെ സംഭവങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു. രാവിലെ ഉണ്ടായ ആ ബോധം പോക്കും… പിന്നെ വീട്ടുകാരുടെ വരവ്… അശ്വതിയുടെ ആ ചേർത്ത് പിടിത്തം… എല്ലാം ഒന്നിന് പുറകെ ഒന്നായി മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.
ജനാലകളുടെ ഇടയിലൂടെ ചന്ദ്രന്റെ വെള്ളി വെളിച്ചം മുറിയിലേക്ക് പതുക്കെ വീണു കൊണ്ടിരുന്നു. പുറത്തുള്ള പച്ചപ്പ് വിരിച്ച വയലുകളിൽ നിന്നും വരുന്ന തണുത്ത കാറ്റ് മുറിയാകെ നിറഞ്ഞു.
ആ കാറ്റിൽ ജനാലയിൽ കെട്ടിയിട്ടിരുന്ന വെള്ള കർട്ടനുകൾ പതിയെ ആടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഒരു താളത്തിൽ നൃത്തം ചെയ്യുന്ന പോലെ.
മുറിക്കുള്ളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത ശാന്തത നിറഞ്ഞിരുന്നു.
പെട്ടെന്നാണ് വാതിലിൽ ചെറിയൊരു മുട്ട് കേട്ടത്.
ടക്… ടക്…
“അഭി… വാതിൽ തുറക്ക്. മരുന്ന് കഴിക്കണ്ടേ…”
പുറത്ത് നിന്നും മായയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.
ഞാൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് ചെന്നു വാതിൽ തുറന്നു.
മുന്നിൽ മായ നിൽക്കുന്നു.
രാവിലെ മുതൽ ഇട്ടിരുന്ന അതേ ബ്ലാക്ക് ചുരിദാർ തന്നെയാണ് വേഷം. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ഷാൾ ഒന്നും ഇല്ല. മുടി മുഴുവൻ പുറകിലേക്ക് ഒതുക്കി വച്ചിട്ടുണ്ട്. കഴുത്തിൽ കിടക്കുന്ന ആ ചെറിയ മാല ചന്ദ്രപ്രകാശത്തിൽ ചെറുതായി തുടങ്ങുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി.
ഒരു കൈയിൽ വെള്ളം നിറച്ച ഗ്ലാസ്. മറ്റേ കൈയിൽ മരുന്നിന്റെ കവർ.
“എന്താ ഇങ്ങനെ നോക്കി നിൽക്കുന്നെ…”
എന്നെ നോക്കി പുരികം ഉയർത്തി അവൾ ചോദിച്ചു.
“ഒന്നുമില്ല…” ഞാൻ നൈസായി കണ്ണ് മാറ്റി.
അത് കേട്ട് അവൾ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. പിന്നെ എന്നെ ചെറുതായി തട്ടി മാറ്റിക്കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് കയറി.
“അപ്പോഴേക്കും കിടന്നോ…?”
ബെഡിന്റെ സൈഡിലുള്ള ടേബിളിൽ ഗ്ലാസും മരുന്നും വച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചു.
“മരുന്ന് കഴിക്കണം എന്ന് അറിയില്ലേ സാറിന്…”
“ഉറക്കം വന്നു പെട്ടന്ന് …” ഞാൻ കിടക്കയിലേക്ക് ചാരിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“മ്മ്… ഉറക്കം വരും. പതിവായി ഇല്ലാത്തത് അല്ലെ …”
അവൾ പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് ഓരോ മരുന്നും കവർ തുറന്ന് എടുക്കാൻ തുടങ്ങി.
എനിക്ക് പുറം തിരിഞ്ഞ് നിൽക്കുന്ന അവളുടെ ആ രൂപത്തിലേക്ക് ഒരു നിമിഷം എന്റെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ പോയി.
ആ ബ്ലാക്ക് ചുരിദാറിൽ അവളുടെ ശരീരവടിവുകൾ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുടിയിഴകൾ പുറകിലൂടെ വീണ് കിടക്കുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ അവൾ അത് ചെവിക്ക് പുറകിലേക്ക് ഒതുക്കും.
ഒരു നിമിഷം ഞാൻ അങ്ങനെ തന്നെ അവളെ നോക്കി നിന്നു.
പിന്നെ പതുക്കെ നടന്ന് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
അവൾ എന്തോ മരുന്ന് എണ്ണിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ പിന്നിൽ നിന്ന് അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു
പെട്ടെന്നുള്ള എന്റെ പ്രവർത്തിയിൽ അവൾ ഒന്ന് ഞെട്ടി.
“അഭി…”
അവളുടെ ശബ്ദം ചെറുതായി വിറച്ചു.
ഞാൻ ഒന്നും പറയാതെ മുഖം അവളുടെ തോളിലേക്ക് ചായ്ച്ചു നിന്നു.
ഒരു നിമിഷം അവളും നിശബ്ദമായി നിന്നു.
മായയുടെ ശരീരം ചെറുതായി വിറക്കുന്നത് എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. പക്ഷേ അവൾ എന്നെ തള്ളിമാറ്റിയില്ല.
ഞാൻ പതുക്കെ മുഖം അവളുടെ കഴുത്തിനരികിലേക്ക് ചേർത്തു. അവളുടെ മുടിയിഴകളുടെ മണം എന്റെ ശ്വാസത്തിലേക്ക് അലിഞ്ഞു ചേർന്നു.
അടുത്ത നിമിഷം… ഞാൻ അവളുടെ കഴുത്തിൽ ഒരു ചെറു ചുംബനം നൽകി.
“അഭി…”
അവൾ ചെറുതായി വിളിച്ചു.ആ ശബ്ദത്തിൽ നാണവും ചെറിയൊരു വിറയലും കലർന്നിരുന്നു.
എന്റെ ചുണ്ടുകൾ സ്പർശിച്ച ഭാഗത്ത് അവളുടെ ചർമം ചെറുതായി കോരിത്തരിച്ചു.
ഞാൻ വീണ്ടും പതുക്കെ അവളുടെ കഴുത്തിൽ മുഖം അമർത്തി നിന്നു.
“ഇപ്പൊ ദേഷ്യം മാറിയോ…” ഞാൻ ചെറു ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.