“സ്വന്തമായി പ്രൈവറ്റ് ജെറ്റോ…”
ഞാൻ മനസ്സിൽ തന്നെ ആലോചിച്ചു. ദിവ്യ കോർപറേഷൻ നാട്ടിൽ വലിയ പേരുള്ള കമ്പനി ആണെന്ന് അറിയാമായിരുന്നു… പക്ഷേ ഇത്ര ലെവൽ ആണെന്ന് ഞാൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല.
ദിവ്യയുടെ കയ്യിൽ ഉള്ള കാറ് പോലും ബെൻസിന്റെ ഏതോ ലിമിറ്റഡ് എഡിഷൻ മോഡൽ ആണ്. ആദ്യമായി കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ എന്റെ കണ്ണ് അതിൽ കുടുങ്ങിയിരുന്നു.
“ഒരിക്കലെങ്കിലും അത് ഒന്ന് ഓടിച്ചു നോക്കണം…”
ആഗ്രഹം പലവട്ടം തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ ആ കുരിപ്പ് എന്റെ കൂടെ വരുമ്പോൾ ബൈക്കിൽ മാത്രം അല്ലേ വരൂ.
“കച്ചറ സ്വഭാവം തന്നെ…”
ഞാൻ മനസ്സിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“ഹലോ അഭി…”
കുറച്ചു നേരം ഞാൻ മിണ്ടാതിരുന്നത് കൊണ്ട് അവർ വീണ്ടും വിളിച്ചു.
“ആ… പറ ആന്റി…”
“ആന്റി… ആന്റി… ആന്റി…”
അവർ ചെറിയ കലിപ്പോടെ വിളിച്ചു.
“അഭി, നിന്നോട് എത്ര പ്രാവശ്യം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് എന്നെ മമ്മി എന്നോ അമ്മേ എന്നോ വിളിച്ചാൽ മതി എന്ന്… എത്ര പറഞ്ഞാലും നീ കേൾക്കില്ല.”
അവരുടെ ശബ്ദത്തിലെ ആ സ്നേഹമുള്ള പരിഭവം കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് അറിയാതെ ചിരി വന്നു.
“സോറി മമ്മി… ഇനി ശ്രദ്ധിച്ചോളാം…”
ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“ഉവ്വ ഉവ്വ… ഇത് തന്നെ അല്ലേ നീ മുന്നേം പറഞ്ഞെ…”
“ഇത് 100% ഉറപ്പാണ് ആന്റി… അല്ല മമ്മി…”
ഞാൻ വേഗം തിരുത്തി.
അത് കേട്ടതും അവർ അപ്പുറത്ത് നിന്ന് പൊട്ടി ചിരിച്ചു. ആ ചിരി കേട്ട് എനിക്കും ചിരി വന്നു.
പിന്നെയും കുറെ നേരം ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചു. ഇടയ്ക്ക് അവർ ഞാൻ ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ, മരുന്ന് കഴിച്ചോ, ശരീരം എങ്ങനെയുണ്ട് എന്നൊക്കെ ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. സ്വന്തം മകനോട് സംസാരിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള കരുതൽ ആ ഓരോ വാക്കിലും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവസാനം ഫോൺ വെക്കുമ്പോൾ—
“റസ്റ്റ് എടുക്കണം… അധികം നടക്കണ്ട…”
എന്നൊക്കെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഉപദേശിച്ചു.
ഞാൻ എല്ലാത്തിനും “മ്മ്…” എന്ന് മൂളി കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.
അങ്ങനെ അവസാനം ഒരു മൃദുവായ “ഗുഡ്നൈറ്റ് മോനെ…” കൂടി പറഞ്ഞ് അവർ ഫോൺ വച്ചു.
ഫോൺ സ്ക്രീൻ ഓഫ് ആയിട്ടും കുറച്ചു നേരം ഞാൻ അങ്ങനെ തന്നെ അത് നോക്കി കിടന്നു. ചില ആളുകളുടെ സ്നേഹം… രക്തബന്ധം ഇല്ലെങ്കിലും ഹൃദയത്തിൽ എവിടെയോ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞുപോകും.
ഫോൺ ഒരു സൈഡിലേക്ക് വച്ചു ഞാൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു കിടന്നു…
പക്ഷേ ഉറക്കം എന്നെ തേടി വന്നില്ല… മനസ്സ് മുഴുവൻ ഇന്നത്തെ സംഭവങ്ങളിലായിരുന്നു…
ടും… ടും…
വീണ്ടും വാതിലിൽ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം.
“ഹാ… കറവക്കാരി എത്തിയല്ലോ…” ഞാൻ മനസ്സിൽ പിറുപിറുത്തു.
മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ ബെഡിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് വാതിലിനരികിലേക്ക് നടന്നു.
കൈ നീട്ടി വാതിൽ തുറന്ന നിമിഷം… എന്റെ കണ്ണുകൾ ഒന്ന് വിറച്ചു.
അശ്വതി…
ഒരു ബ്ലാക്ക് ടി-ഷർട്ട്.
അതിന് താഴെ വെള്ള കോട്ടൺ ഷോർട്സ്.
അത് അവളുടെ മൃദുവായ തുടകളിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്നു…
മുടി ഒന്ന് അലസമായി കെട്ടിയിരിക്കുന്നു… മുഖത്ത് പതിവ് അഹങ്കാരമല്ല… വേറെയൊരുതരം ശാന്തത.
“അല്ല ഇവൾ ഇപ്പൊ എന്താ ഇവിടെ…?” ഞാൻ മനസ്സിൽ ചോദിച്ചു.
“ഒന്ന് മാറിക്കെ …”
അതും പറഞ്ഞ് അവൾ എന്നെ തള്ളി അകത്തേക്ക് കയറി.
ഞാൻ സൈഡിലേക്ക് മാറി നിന്നു.
അവൾ നേരെ പോയത് ബെഡിലേക്കായിരുന്നു.
കയറി കിടന്നു… കമ്പിളി കാലിലേക്ക് വലിച്ചു ഇട്ടു… പിന്നെ ഫോൺ എടുത്ത് സ്ക്രോൾ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
ഞാൻ അമ്പരന്ന് അവളെ നോക്കി നിന്നു.
“ഇത്… എന്റെ മുറി തന്നെയല്ലേ…?”
ഞാൻ ഒന്ന് ചുറ്റും നോക്കി ഉറപ്പിച്ചു.
അതെ… തെറ്റിയിട്ടില്ല… എന്റെ മുറി തന്നെ.
കുറച്ചു നേരം ഞാൻ അങ്ങനെ തന്നെ നിന്നു.
അവൾ ഫോൺ നിന്നു കണ്ണുയർത്തി എന്നെ നോക്കി.