എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
ശബ്ദം ഇടറി.
“എടി… sorry…”
ഞാൻ തല താഴ്ത്തി.
“I’m really sorry…”
മുറിയിൽ വീണ്ടും നിശബ്ദത പടർന്നു.
ഫാനിന്റെ ശബ്ദവും… നമ്മളുടെ ശ്വാസവും മാത്രം.
അവളും കുറച്ചു നേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പിന്നെ വളരെ പതിയെ…
“അഭി…”
ആ ശബ്ദം കേട്ട നിമിഷം തന്നെ അവൾക്കും ഫീൽ ആയെന്ന് മനസ്സിലായി.
അവളുടെ കൈകൾ പതിയെ എന്റെ മുഖത്തിനരികിലേക്ക് വന്നു.
അവളുടെ വിരലുകൾ എന്റെ കവിളിലൂടെ സാവധാനം നീങ്ങി പോകുന്ന പോലെ തോന്നി.
കാലങ്ങളായി ആ സ്പർശം മിസ്സ് ചെയ്ത മനസ്സ് ഒറ്റ നിമിഷം കുഞ്ഞിനെ പോലെ ആയിപ്പോയി.
ഞാൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
മുഖം അല്പം കൂടി അവളുടെ കൈയിലേക്ക് ചേർത്ത് കൊടുത്തു.
“തൊട്ടോ… എനിക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല…” എന്ന പോലെ.
ഒരു നിമിഷം…
നിശബ്ദത മാത്രം.
പിന്നെ—
ടാപ്പേ…!
ചെവി മുഴങ്ങുന്ന ശബ്ദം മാത്രം ബാക്കി.
“അമ്മേ…” ഞാൻ ചാടി എഴുന്നേറ്റു.
അവൾ തന്ന അടിയിൽ പല്ല് വരെ ഒന്ന് വിറച്ചോ എന്നൊരു സംശയം.
“നീ എന്ത് മൈര് ആട ഈ പറയുന്നേ…?”
ഞാൻ വിശ്വാസം വരാതെ അവളെ നോക്കി.
“ട്രൗമ ആർക്കാ…?”
“നിനക്കല്ലേ…?” ഞാൻ പതുങ്ങി ചോദിച്ചു.
അത് കേട്ടതും അവൾ വീണ്ടും കൈ ഓങ്ങി.
ഞാൻ വേഗം മുഖം പൊത്തി പുറകിലേക്ക് നീങ്ങി.
“നിന്റെ അമ്മക്ക ട്രൗമ…!”
അല്ല അതും നിന്റെ അമ്മ തന്നെയല്ലേ—
ഞാൻ മനസ്സിൽ മാത്രം പറഞ്ഞു.
പുറത്ത് പറഞ്ഞാൽ ഇന്നത്തെ രാത്രി ICU-യിൽ കിടക്കേണ്ടി വരും.
“എടി… അങ്ങനെ ആണല്ലോ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞത്…”
“നീ എന്റെ കയ്യിന്ന് ഇനിയും വാങ്ങും…”
അവൾ പല്ലുകടിച്ചു.
എനിക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ ഇരുന്നു.
“നീ കാട്ടിക്കൂട്ടിയതൊന്നും നിനക്ക് അറിയില്ലല്ലേ…?”
“ഹേ… ഞാൻ എന്ത് കാട്ടി…?”
“എടി… ഞാൻ അന്ന് പ്രശ്നം ഉണ്ടാക്കിയത് നിനക്ക് വേണ്ടി ആണെന്ന് കരുതി അല്ലേ നിനക്ക്..…”
“കോപ്പാണ്…”
ഞാൻ കണ്ണു ചിമ്മി.
“അപ്പൊ അതും അല്ലേ…? പിന്നെന്താ…?”
അവൾ എന്നെ കുറച്ചു നേരം നോക്കി നിന്നു.
പിന്നെ പതിയെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“മോൻ നന്നായിട്ട് ഒന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്ക് …”
അവളുടെ ശബ്ദം ഇപ്പോൾ താഴ്ന്നിരുന്നു.
പക്ഷേ അതിൽ ഒരു പ്രത്യേക വിറയൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
“ഞാൻ വേറെ ഒരു കാര്യം പറയാം…”
അവൾ എന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളർ പിടിച്ചു ഒന്ന് അടുത്തേക്ക് വലിച്ചു.
“എന്നെ ഒഴിവാക്കി… അവളുമാരുടെ കൂടെ സുഗിച്ചു നടക്കാം എന്ന് വല്ല വിചാരവും ഉണ്ടെങ്കിൽ…”
അവൾ ഒന്ന് നിർത്തി.
എന്റെ കണ്ണിലേയ്ക്ക് നേരെ നോക്കി.
“തല മണ്ട അടിച്ചു ഞാൻ പൊളിക്കും…”
ഞാൻ തൊണ്ടയിൽ വെള്ളം ഇറക്കി.
അവളുടെ മുഖം ഇപ്പോഴും വളരെ അടുത്ത്.
അവളുടെ ചൂടുള്ള ശ്വാസം പോലും എനിക്ക് വ്യക്തമായി അറിയാം.
“അവന്റെ ഒരു ട്രൗമ…”
അവൾ പിറുപിറുത്തു.
“എന്നെ കൊണ്ട് പറയിപ്പിക്കണ്ട…”
അതും പറഞ്ഞു അവൾ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞ് ബെഡിന്റെ ഒരു സൈഡിലേക്ക് ഒതുങ്ങി കിടന്നു.
ഞാൻ അവിടെ തന്നെ കല്ലുപോലെ ഇരുന്നു.
അല്ല… ഇവിടെ ഇപ്പോ എന്താ ഉണ്ടായത്…?
എന്തിനാ പടക്കം പൊട്ടിച്ചത്…?
ഇനി ഇവളെ ഞാൻ എന്താ ചെയ്തേ…?
ഉത്തരം കിട്ടാത്ത നൂറ് ചോദ്യങ്ങളുമായി ഞാൻ അവിടെ ഇരുന്നു.
പുറത്ത് മഴ ശക്തമായി പെയ്യാൻ തുടങ്ങി…
അകത്ത്… എന്റെ തലച്ചോറും.
വീണ്ടും വട്ടത്തിൽ മൂഞ്ചി…
*****************
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ…
ജനലിന്റെ ഇടയിലൂടെ കയറിയ സൂര്യപ്രകാശം നേരെ മുഖത്ത് വീണപ്പോഴാണ് ഞാൻ കണ്ണ് തുറന്നത്.
ഇന്നലത്തെ സംഭവങ്ങൾ ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു എപ്പോ ആണോ ആവോ ഉറങ്ങിയത്…
ഞാൻ കണ്ണുകൾ ഒന്ന് ചിമ്മി ചുറ്റും നോക്കി.
ശരീരത്തിൽ ഒരു ഭാരം അനുഭവപ്പെട്ടാണ് ഞാൻ താഴേക്ക് നോക്കിയത്…